Ölüm

Ne yazık ki insanlara hayatın anlamsızlığını ölümden daha iyi gösterebilen başka bir kavram yok. Yoğun kar yağışı ve tipi altında helikopter enkazında resmen gözlerimizin önünde can veren altı insanın canından söz ediyorum. Nasıl da boşmuş demek ki oy peşinde geçen günler. Nasıl beyhude çabalarmış kalabalıkların önünde sesi kısılana kadar bağıran liderler. Ne gereksizmiş kavgalar. 

BBP üyelerini ve İHA muhabirini taşıyan helikopterin düşüşü ile pilotla beraber 6 kişinin hayatları hakkındaki bilgileri çelişkili ifadeler eşliğinde saat saat izledik. Bütün partilerin mitingleri iptal edildi. Bangır bangır bağıran, baş ağrıtan seçim müzikleri kesildi. Çünkü, bir anda varoluş durumu değişebilen varlığımızın yanında nefsi hareketler anlamsızlaştı. Ölüm ne kadar da yakın geldi. 

İHA muhabirinin 112 görevlisi ile 20 dakikalık telefon görüşmesinde sesindeki çaresizlik çok acıtıcıydı. “Bacağım kırıldı. Ben öleceğim galiba” diyen bir insanı televizyonların başından izlerken onun, sizin çembere aldığınız hatta 3000 kişiyle aradığınız ama ulaşamadığımız bir yerde ölmekte olduğunu bilmek ne kadar kötü. Her ölüm acıdır, zordur, yaralayıcıdır ama “Öldü” haberi ile “Kaza geçirdi ama ulaşamıyoruz” haberi arasındaki fark nasıl da yüreğe dokunur, insanın kalbini kuşkuların pençeleri arasında nasıl ezer. Bir evlat babasını, bir kadın eşini, bir anne oğlunu nasıl olduğundan bihaber umudun ağırlığı altında 47 saat nasıl bekler? 

Ölüm karşısında aciz kaldığımız ilk yitirişler değil bunlar elbette. Sevaplar, günahlar, hatalar, ihmaller ve kader bir yanda. Vicdanlar bir yanda. Tartışılacak, konuşulacak çok şey var kazaya dair. BBP ve Yazıcıoğlu’na dair konuşulacaklar da çok sayıda. Ama Hrant Dink’e sessiz kalamayan bu vicdan 6 kişiye de sessiz kalamaz. Ne fark eder CHP, MHP, AKP, BBP? Ne fark eder Hrant Dink, Muhsin Yazıcıoğlu ya da başka biri? Ölüm herkese ölüm demek. Her ayrılık zamansız. Her bekleyiş acı ve her ateş düştüğü yerde yakıcı. 

Ölenlere Allah’tan rahmet, yakınlarına başsağlığı dilerim. 

Hayatın, günlük kaygıların, sebepsiz kavgaların ne kadar anlamsızlaşabileceğini gördüğümüz bu 47 saatten sonra sözün bittiği yerdeyiz: 

“KENDİNİZİ NEREDEN GÖRÜRSENİZ GÖRÜN ÖLÜM KARŞISINDA HEPİMİZ EŞİTİZ” 

Bir kez daha düşünün. 

Hayat ne kadar kısa. Ölümler ne kadar ani. Düşman olmaya değecek kadar ne var paylaşılamayacak bu dünyada? 

Kazasız, belasız günler dilerim.

Özgün İçerik Kodu: B44361538F162649C4D3E0D811312819FC1D6D26