Hayat akıp giderdi
ve ben misketlerini havaya fırlatıp
yakalayamayan bir çocuk gibi sinirlenirdim.
Küfür ederek dağıtırdım misketlerimi
Düşüp de kırılmadıklarından emindim.
Önümdeki yokuştan aşağı yuvarlardım
Yolun sonunda parçalanacaklarını bilerek
Şimdi yaşanmamışlıklar atıyorum havaya
Tutamadan parçalanıyorlar düştükleri anda yere
Yeni misketler dizip
Yeni hayatlar parçalıyorum.
Büşra S. AKDOĞAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder