ÇemberinMerkezinde

fikirizi.com

2009-12-21T22:56:00.000-08:00

Yeni blog sayfam açılmıştır.

www.fikirizi.com

Teşekkürler!

Doğum günün kutlu olsun lan blog!

2009-10-03T11:01:00.000-07:00

Sevgili Blog,
Bugün 1. yaşını doldurmuş bulunuyorsun. Sana ilk yazdığım gün, dün gibi aklımda. Bir yıldır oranı buranı kurcalıyorum, temanı renklerini değiştiriyorum, boş bulduğum her yerine bir şeyler yazıyorum. Seni hem çok seviyorum blog, hem de senden biraz sıkıldım. Zaman zaman kontrolü elimden alıp beni yönetmeye çalışmandan biraz bunaldım.

Dürüst olacağım blog. Sana yazmaya başladığımdan beri kağıtlara neredeyse hiç yazmaz oldum. Eskiden bir kaç yazı yazar, biriktirir, düzenler öyle tek bir yazı haline getirirdim. Gazetelerin eklerine gönderip şansımı denerdim. Sen hayatıma girdin gireli blog, aklıma ne b.k gelirse yazmaya başladım. Zamansız gitmelerim bundandı blog. Sen kontrolü ele geçirmek için her hamle yaptığında ben çektim gittim. Kafana tokmakla vurarak seni susturdum (kendimi de susturmuş olabilirim tabi.)

Şimdi bir sene geçti blog. Kumanda panelinde 127 yazı görülüyor. Bunlardan sanırım 2 tanesi teyzem hastanedeyken yazılmış ama yayınlanmamış yazılar. O zaman net olarak bununla beraber 126 yazı eder.
Evet, blog. Sanırım artık anlamışsındır. Galiba seni kovmayı düşünüyorum. Benim için yerin her zaman ayrı. Ama hem isimsel hem de tasarımsal bir değişiklik iyi gelebilir diye düşünüyorum. Tam bir karara da varmadım. Aslında sistematik bir değişikliğe gitme yolundayım. Buna da kesin olarak karar vermedim. Bu yüzden, bu kez çok ciddi bir ara veriyorum. Düşünüp döneceğim. Ancak seni bitirme kararı alırsam sevgili blog, yazılarının noktasına bile dokunmadan blogger izin verdiği sürece seni saklayacağım.

Ve siz sevgili izleyicilerim, kararım kesinleştikten ve gerekli ayarlamaları yaptıktan sonra elbette sizleri bilgilendireceğim.

Blogumun 1. yaşını geride bıraktığı şu günde biraz yenilenmeye, biraz dinlenmeye, biraz değişikliğe giden süreci başlatmış bulunuyorum.

Doğum günün kutlu olsun
ve
güle güle ÇemberinMerkezinde...

Bekleyin beni. Döneceğim.

NOT: Yazıyı 04.10.2009 Pazar günü 00:30 civarında yayınladım. Blogun saat ayarını bozmuşum.

Adaptasyon Molası

2009-09-24T02:54:00.000-07:00

Bu kez ihtiyaçtan değil adaptasyon süreci sebebiyle kısa bir süreliğine mola veriyoruz. Yeni işe ve işyerine alışana kadar, otobüslerle derdimizi halledip işleri yoluna koyana kadar bana müsaade.

Alın verin ekonomiye can verin

2009-09-14T15:17:00.000-07:00

Türkiye Reklam Konseyi’nin “alın verin ekonomiye can verin” kampanyası 15 Eylül’e kadar devam edecekmiş. Simit alırsak yaşam standardımızın yükseleceğini vaad eden reklamları izleme seremonisi bugün son buluyor.

Ne diyor bu reklamlar?
www.ekonomiyecanverin.com adresinde ana sayfanın altında bir animasyon var. Küçük bir çocuk para verip balon alıyor, baloncu çocuktan aldığı parayla gidip fırıncıdan ekmek alıyor. Fırıncı da çiftçiye para verip buğday alıyor. Sonra hep beraber horon tepmeye başlıyorlar. Doktor, memur, ev hanımı, işçi derken herkes bir araya gelip horon tepmeye başlıyor. Hepimiz sonunda nasıl mutlu olduk? Küçük bir çocuk balon aldı ve piyasada sular akmaya başladı.
İlk baktığımızda etkileyici, güzel, hoş, sıcak bir reklam kampanyası görüyoruz. Mal mübadelesi ile hayatınızı idame ettirmiyorsanız günümüzün ekonomi anlayışında ancak para harcayarak para kazanabilirsiniz. Reklam kampanyasının doğrultusu bu açıdan doğru. Ancak gelin krize bir de başka bir açıdan bakalım. Herkesin hayatında birebir yaşadığı ama üzerinde durmaktansa hep başkalarını suçladığı bu açıdan bakmaya çalışalım.

Yazıya devam etmeden önce ekonomist olmadığımı ve gördüklerime dayalı fikrimi belirttiğimi bilmenizi isterim. Farklı fikirlere, hata düzeltmelere ve eleştiriye açık bir yazıdır.

Kriz Nedir?
Türk Dil Kurumu’nun sözlüğüne göre kriz, ekonomideki anlamıyla “çöküntü” demek. “İktisadi Kriz”in anlamı ise “Bunalım” olarak verilmiş. Ekonomik “bunalım” ya da finansal “bunalım” nasıl olur? Yine ekonomistlerin çok iyi bileceği gibi ekonomik krizin çok farklı dinamikleri vardır. Ancak her şeyi en ilkel haliyle alıp kullanan bir ülke olarak ekonomik krizi de en ilkel, en basit haliyle yaşıyoruz. Türkiye’de ekonomik kriz demek, piyasalarda nakit sıkıntısı demek. Yaşadığımız son krizi ele alalım. Gerçekten piyasalarda nakit sıkıntısı var mı? Evet, var. Peki, bu sıkıntı nereden kaynaklanıyor? Piyasada para yok mu? İş yok mu? Pazar yok mu? Bu sorulara cevap ne yazık ki net: Bunların hiçbirinin yokluğunu çekmiyoruz. Tabi ki özellikle yurt dışına çalışan firmalar, tekstil sektörü ya da ekonomik kriz karşısında dayanma gücü düşük olan bazı sektörler ve firmalar ilk yıkılanlar arasına girdiler. Ancak global ekonomik krizin patlak verdiği ilk günden bugüne değin etrafımdaki işveren veya çalışan kime “Nasıl, ekonomik kriz vurdu mu sizi? İşler nasıl?” diye sorsam bir kişinin bile “İşler kötü, iş yok” dediğine şahit olmadım. Ama ekonomik kriz onları, herkesi vurdu. “Çünkü alacaklarımızı tahsil edemiyoruz.”

Büyük bir firmayı göz önüne alalım. Büyük bir firma için bu sayı daha fazla olur ama her ay düzenli olarak 10 orta ölçekli firmadan mal alımı yaptığını düşünelim. Ekonomik kriz ya da kriz risk ortamında müşterilerinin şüpheci yaklaşımı ile bu büyük firmaya ödemelerini geciktirdiğini hatta bazılarının yapmadığını varsayalım. Büyük firma da “Ben alacaklarımı tahsil edemiyorsam, vereceklerimi de ödemem” diyerek alım yaptığı 10 firmaya ödemelerini yapmıyor olsun. Bu 10 küçük firma da kendi alımlarını yaptığı daha küçük 5’er firmaya ödemelerini durdursun. Ve daha küçük firmalar da kendi ödemelerini durdursun. Bu iş, kırtasiyeciden ataç alımına kadar zincirleme devam etsin. Ancak bütün bu süreç içerisinde mal/hizmet akışı devam ediyor. Yani iş var; ama para yok. İşte güvenli bulmadıkları ortamda paralarını kasalarında saklayan firmalar sayesinde ekonomik kriz riski bile kriz haline gelebiliyor. Çünkü herkes sözleşmişçesine piyasadan parasını çekerse, nakit akışı durursa, sıcak para akışı kesilirse o krizin gelmeyeceği varsa da gelir, devirir, geçer. İşte, iş var ama para yok yakınmalarının sebebi bundan. Nasıl iş olur da para olmaz lan? Para yoksa iş de olmaz. Kapatır gidersin dükkanı ama maşallah fazla mesailer, reklamlar, promosyonlar havada uçuşuyor. İşi dolaştırıp parayı dolaştırmayınca da dayanma gücü düşük olanlardan başlayarak listenin yukarısına doğru çöküş başlıyor.

Peki, piyasayı ne ayakta tutuyor azizim? Vatandaşın, son kullanıcının cebindeki para. Hükümetin ekonomik kriz için çözümlerine bakın. Hepsi vatandaş daha fazla alışveriş yapsın diye yapılıyor. ÖTV indirimleri falan hepsi son kullanıcıya hitap ediyor. Elinde parayı tutan, yastığının altına saklayan, bir yandan tüketirken bir yandan da kesenin ağzını açması gerektiğini unutanlara yönelmek gerekirken yukarıda bahsettiğim kampanyada olduğu gibi emeklinin, işçinin, çalışanın cebindeki parayı piyasaya sokma çabaları ile ekonomik krizden çıkılmaya çalışıyor. Ulan, vatandaşın cebinde ne kadar var ki, ne kadarı nakit olarak dolaşınca piyasayı hareketlendirecek? Daha önemlisi, bu ülkenin insanının ne kadar lüksü vardı ki ekonomik kriz gelince onu terk edecek? Ekonomik krizler geldi geçti, vatandaşın cebine giren parada bir değişiklik oldu mu? Parasını her gece dışarılara çıkıp eğlenerek, akşam yemeklerini hep dışarılarda yiyerek mi harcıyordu da ekonomik kriz çıkınca bu zevklerinden vazgeçti? Bundan önce de millet ay sonuna kredi kartı borcuyla giriyordu, bugün de ay sonuna kredi kartı hatta kredi borcu ile giriyor. Yarın da aynısı olacak. O yüzden hiç kaygılanmayın siz, vatandaş cebinde olmayan parayı bile harcıyor hayatta kalmak için.

Önce yastık altına sakladıkları paralarla aldıkları hizmetin karşılığını ödemeyenlerin kaygıları giderilsin özel çözümlerle. Sonra o paralar yastık altından çıkıp piyasalarda dolaşmaya başlasın. Milletin cebine de para girsin ki onlar da gidip sakız alsın, simit yesin, balon uçursun.

Al-ver ekonomisi bu şekerim. Tek taraflı yürümüyor. Fedakarlık gerek.

Özgün İçerik Kodu: 55F0B8181BB85957814CA6EC51AF196DB16B5A64

Bana iyi bak general!

2009-09-13T16:02:00.000-07:00

Bugün hiç yapmadığım bir şey yapacağım. Bir köşe yazarının yazısının tamamını burada yayınlayacağım. Link vermekle yetinmeyeceğim.

Yazı, Ece Temelkuran'ın Milliyet Gazetesi'ndeki köşesinde yayınlanan "Bana iyi bak general!" başlıklı yazısı. Ece Temelkuran bu yazıyı, Ethem Dinçer'in 06.09.2009 tarihinde Radikal 2'de "Mezarsız Veysel Güney'den darbecilere sorular" başlıklı yazısının devamı olarak yazmış.

Ece Temelkuran ile ilgili fikirlerimi açıklamak istemiyorum şu an, ama kendisinin yer yer haklı olmakla birlikte taraflı davrandığını ve bazen taraf tutmaktan gözü karardığında kendisiyle çeliştiğini düşünüyorum. Ancak bu yazıya burada tüm bunlardan bağımsız olarak yer vermek istiyorum. Ethem Dinçer'in yazısı da çok anlamlı hatta belki daha anlamlı ancak Ece Temelkuran'ın yazısı çok içten ve etkileyici. İşte bu yüzden bu yazının geri kalanını 12 Eylül darbesinin 29. yılında içinden geçenleri böylesine güzel ifade edebilen bu yazıya ve yazara bırakıyorum.

---------------------------------------------------------------------------------

Bana iyi bak general!

12 Eylül darbesinin idam ettiği ve 25 yıl boyunca mezarı bulunamayan Veysel Güney üzerine Ethem Dinçer’in 6.9. 2009 tarihinde Radikal-2’de yayımlanmış ‘Beni hatırladın mı general?’ yazısına devam olarak...
Bana bak general! Yüzüme iyi bak! Çünkü general, benim çocuğum da bana benzeyecek. Aklında tut yüzümü.
Aklında tut, çünkü general, er ya da geç senin torunun, benim çocuklarımdan özür dileyecek. Sen torununa hesabını vermediğin cinayetleri miras bırakıyorsun.
Torunun senin gibi olmayacak general. Ama benim çocuğum aynı bana benzeyecek.

Torunun general...
Senin torunun general, senin yaptıklarını benim yazdıklarımdan öğrenecek. Alman çocuklar Yahudilerden nasıl özür diliyorsa her gün, şimdi, senin torunun da, hiç işlemediği günahlar için, benim çocuklarımdan özür dileyecek.
Bana iyi bak general! Sen bu memleketin ümüğüne çöktüğünde ben sekiz yaşındaydım. Bir sabaha karşı annem ağladı. Babamın yüzü ihtiyarlamıştı o sabah. Ben böyle bildim senin ne mal olduğunu. Ben o sabahı unutmam general. Kitaplar okudum, hikâyeler dinledim. Sen, suçlarınla başka bir ülke, günahlarınla başka bir insan yaratmak istedin. Ama bak işte, ben olmadım. Ben general, sana karşı kazanılmış bir zaferim. İşte burada yazıyorum. Bana iyi bak general! Çünkü bu memlekette benden çok var.

Zalimleri hecele...
Bana bak general! Sen darağaçlarını kurduğunda ve Kürtleri Diyarbakır Cezaevi'nde ‘Co’ adlı bir ite selam durdurduğunda ben, dokuz yaşındaydım. Sen yazdırmadın, konuşturmadın, senin gibilere memleketi suspus selam durdurdun, unutturdun. Ama şu işe bak ki general, ezberden sayabilirim hepinizin adını, soyadını. Bana iyi bak general! Çünkü benim çocuğum da bana benzeyecek. Tıpkı benim gibi olacak o da; okumayı zalimlerin adlarını heceleyerek sökecek.

Böyle bir ülke...
Söylesene general, ben niye Commer’in ismini biliyorum? Co’yu neden bilmeliyim ben? Kaç kadına copla tecavüz edildiğini, insanların foseptik çukurlarında bekletildiğini, Mamak'ta başlarından aşağıya boşaltılan suyla ayakları buzlu zemine yapışmasın diye zıplayan çıplak adamları niye bilmeliyim? Bi’ deyiversene general, babasının çocuğuna tecavüze zorlandığını niye öğrenmeliydim? İdam sehpalarında adamların kendi taburelerine tekme attığı niye rüyama girmeliydi daha 16 yaşımdayken? Erdal Eren'in yüzü niye aklına kazınsın bir çocuğun daha 10 yaşında? Bütün bunlar olmamış gibi yapan bir ülkede yalan söylememeyi öğrenerek nasıl büyür bir çocuk bilir misin general? Nasıl okur, nasıl gazeteci olur?

‘Hayır duam’
Ben sekiz yaşındaydım ve sen gelip bana böyle bir hayat verdin, böyle bir ülke, böyle insanlar. Zalimlerin isimlerini unutmamam gereken bir ömür verdin. General, sen beni, çocuklarıma bunları öğretmeye mecbur ettin.
Bana bak general! İyi bak general. Adımı ezberle. İyi bak general. Çünkü benim çocuğum da bana benzeyecek.

Bana iyi bak general, 13,09,2009, Milliyet Gazetesi

Çocuğundan nefret eden anne

2009-09-08T15:08:00.000-07:00

Motordan indikten sonra otobüs durağına doğru yürümeye başladı. Gözüne kestirdiği en boş otobüse atladı. Otobüsün gidiş yönüne paralel koltuklardan birine oturdu. Ters bile gidebilirdi ama yan gitmekten hiç hoşlanmazdı. Otobüs hareket ettikten sonraki ilk durakta otobüse genç bir anne ve iki kızı bindi. Anne ve küçük kızı yan koltuklardan birine oturdu. Elinde canlı bir gül taşıyan büyük kızı da hemen annesiyle kardeşinin yanındaki, otobüsün ilerleyiş yönüne paralel yerleştirilmiş koltuğa oturdu. Küçük kız 3-4 yaşında, büyük kız da 7-8 yaşında olmalıydı. Otobüs tekrar harekete geçti. Anne kucağındaki küçük kızıyla oynuyor, onunla şakalaşıyordu. Büyük kız ise ara sıra onlara göz atıyor ama çoğunlukla camdan dışarıyı seyrediyordu. Aradan çok geçmeden annesi dönüp büyük kızına bir şeyler söyledi. Kaşları çatılmıştı. Büyük kızın cevabı karşısında yüzüne çileden çıkmış bir kadının ifadesi yerleşti. “Bak” dedi duraklayarak. “ Beni deli etme. Oturmasaydın o zaman.” Dişlerini sıkmış, kızgınlığını belli eden gözlerini iri iri açmıştı. Annenin söylediklerinin hepsini duyamıyordu. “Hep böyle yapıyorsun” dedi sesini yükselterek. Annenin kucağındaki küçük kız ağlamaya başladı. “Ne oldu kızım” dedi anne, küçük kızına dönerek. Gözlerindeki öfke yerini sevgiye bırakmıştı. “Ya, ablama bağırma anne” dedi küçük kız ağlamaklı. “Tamam kızım, bağırmıyorum” dedi annesi küçük kızın yanağını okşarken. Ve tekrar küçük kızla ilgilenmeye başladı. Büyük kız ise hiç cevap vermeden camdan dışarıyı seyrediyordu. Elindeki gülün sapını sıkı sıkı kavramış elleri daha da gerilmişti.

Genç anne ve kızlarının oturduğu koltuklar, oturduğu yere uzak değildi. Biraz bağırsa sesini duyurabilirdi. “Pardon bakar mısınız hanım efendi?” dedi onlara doğru dönerek. “Bana mı dediniz?” diye cevapladı onu kadın. “Evet, bir şey sormak istiyorum da. Şurada oturan çocuk da sizin çocuğunuz mu?” diye sordu parmağıyla büyük kızı işaret ederek. “Evet, ne olmuş?” dedi kadın. Kaşları havaya kalkmıştı. Şimdi otobüste bulunan az sayıda kişi de gözlerini onlara çevirmişti. “Madem sizin çocuğunuz hanımefendi, kucağınızdaki çocuğun bile gösterebildiği merhameti ona niye göstermiyorsunuz? Küçük kızınızı çok seviyorsunuz ama büyük kızınız ağzını açar açmaz bağırmaya başlıyorsunuz.” Otobüsteki herkes gibi kadın da kısa süreli bir şaşkınlık yaşadı. Şaşkınlığı üzerinden atar atmaz kaşlarını çattı ve cevapladı: “Sanane be kadın! Benim çocuğum değil mi, istediğim gibi davranırım. Sana mı soracağım. Manyak mısın nesin be. Gelip bana hesap soruyorsun” Herkes gözlerini “o”na çevirmişti. Şimdi elleri titremeye başlamıştı. Yerinden kalkıp kadına doğru yürüdü. “Evet, beni ilgilendirir” dedi. “İlgilendirmez” diye bağırdı kadın. “Benim çocuğum o, ben çocuğumu severim de döverim de. Kime ne?” Kucağındaki çocuğu yanındaki koltuğa bırakmış, ayağa kalkmaya hazırlanıyordu. “Sevmiyorsun onu” diye mırıldandı. “Gördüm!” Kadın, tam ayağa kalkmak üzereydi ki titreyen ellerini kadının boynuna doladı. Ellerinin arasında kadının genç boynunu hissedebiliyordu. Ellerini gittikçe daha fazla sıkmaya başladı. Kadının gözleri iri iri açılmıştı. Boğazından acayip sesler geliyordu. Annenin boğazına sarılan ellerini daha fazla sıkarken bağırdı. “Gördüm seni! Nefret vardı gözlerinde. Orospu! Bu çocuktan nefret ediyorsun!” Kadının artık sesi kesilmişti. Debeleniyor, “o”nun ayaklarına küçük tekmeler atıyordu. Genç kadının yüzünün rengi değişmeye başlamıştı. Elleri ile nefes almasını engellediği bedenin gücünün azaldığını hissetmesine rağmen kendini durduramıyordu. “Ne biçim annesin sen? İnsan çocuğundan nasıl nefret eder?” diye haykırdı. Genç kadının çırpınmayı bıraktığını görünce, ellerini yavaş yavaş gevşetmeye başladı. Ellerini kadının üzerinden tamamen çektiğinde otobüsün hareketi ile genç kadının cesedi sağa doğru hafifçe eğildi. Kadının yüzüne baktı. Yerinden fırlayacakmış gibi açılmış gözlerinde korku vardı.

“Kızım, iyi misin?”
Otobüste oturduğu koltuğun başında dikilen kadının omzuna dokunması ile irkildi. Titreyen ellerine bakıyordu. “Ben bu ellerle o orospuyu öldürdüm” dedi içinden. “Bu ellerle geberttim onu.” Yüzünde şaşkın bir ifade ile başını kaldırıp kadına baktı. “İyiyim teyze, sağol” dedi. Elleri hala titriyordu.

Başını yana çevirdi. Genç kadın, kucağındaki küçük kızıyla oyun oynuyordu. Büyük kız, elinde sıkı sıkı tuttuğu gül ile camdan dışarıyı seyrediyordu. “O” ise hala iki yana açtığı titreyen ellerine bakıyordu.
Az önce çocuğundan nefret eden o anneyi boğarak öldüren kendi ellerine.
İçinde pişmanlık yoktu.

Büşra AKDOĞAN

Özgün İçerik Kodu: 314956B6CE3BAB61A11B859D8576E740355E06E9

İlk bilim kurgu hikayem

2009-09-07T11:36:00.000-07:00

Ortaokuldayken yazdığım bir hikaye vardı. Dersanedeki hocama gösterdiğimde biraz saçma oldu demiştim ama aslında o bir bilim kurgu hikayesiymiş. Yeni yeni fark ediyorum. Elden geçirilse fena olmayabilir.

B/S/H

2009-09-06T12:17:00.000-07:00

Hayatta hiçbir şeye pişman olmadım, stajımı BSH'ta yapmadığıma pişman olduğum kadar.

Sarı sayfalı defter

2009-09-05T15:30:00.000-07:00

Masamın üzerinde çeşitli kitap, dergi, defter ve kağıtlardan oluşan bir yığın var. Taşınırken sağdan soldan çıkanları bir çantanın içine tıkmıştım. Yerleşmem biraz uzun sürdüğünden ancak bu karmaşık yığına sıra gelmişti. İşten ayrılınca vefat eden teyzemin fotoğraflarını taratırken yığını da bir elden geçireyim dedim. Yığının içerisinde sarı sayfalı bir defter elime geçti. İçinde 15 - 20 sayfa ya var ya yoktu. 2 ya da 3 sene önce kim bilir neye heves edip bir kaligrafi kalemi almıştım. Hatta kalemi ilk aldığımda 3 ayda 5 sayfasını ancak yazdığım hikayeye kaligrafi kalemi ile yarım günde 5 sayfa daha eklemiştim. (Evet, kaligrafi kalemi ile hikaye yazan o kişi ben oluyorum.) Kalemin kerameti demiştim ama alakası yoktu tabi. Sonra kalem mürekkep kaçırmaya başlayınca parmaklarım sürekli mürekkebe boyandığından kalemden soğumuştum. İşte bu sarı sayfalı deftere de çoğunluğu o kaligrafi kalemiyle olmak üzere bir şeyler karalamışım. Lakin hafızamı ne kadar yoklarsam yoklayayım, bu yazıları ne zaman yazdığımı neden yazdığımı hatırlayamadım. İnsan hafızası çok acayip azizim. Üzerinden en fazla 3 yıl geçmesine rağmen neredeyse defterimi tanımayacaktım. Neyse ki yazı hala benim yazım.

Sayfalar bitip yazacak yer kalmayınca defterin kapağının arkasını kullanmışım sanırım.

Bu sayfayı yazarken neler olduğunu hatırlıyorum. Sayfadakileri yazdığımı/çizdiğimi hatırlamıyorum da yazılanı hatırlıyorum. Geçen yıl ben iş ararken kuzenim de iş arıyordu. Bana iş bulmaya çalışan aracı firma da kuzenim için dış ticaret asistanlığı gibi bir görevi düşündüğünü söylemişti. Sanırım onu not almışım. Resimde görülen samsung benim eski telefonum olup yanındaki neredeyse telefon kapağının yarısı kadar olan kapak da kaligrafi kalemimin kapağıdır. Güzel resim çizemem zahir.

Bunları neden çiziktirmişim, hiçbir fikrim yok. Hiçbir şey anımsatmadı bana.

Cry Freedom diye bir kitap vardı, hala kütüphanemde durur. Zenci bir adamın Afrika'da (yani kendi ülkesinde) verdiği var olma savaşını ve iç savaşa karşı yürüttüğü mücadeleyi anlatıyordu. O kitabı tekrar okumuştum. Masamın üzerinde o kitap, yanında tabi ki kaligrafi kalemim. Nescafe bardağım. Nescafe bardağımın üzerini sonradan çizmişim.

Bu sayfada herhalde listening egzersizi yapmışım. Dizi izliyor olabilirim. Duyduğum kelimeyi yazmışım.

Listenin egzersizlerine devam.

Bu sayfada sansürlemem gereken bir şeyler yazmışım. Sanırım bunlar da bir şeyler izlerken aldığım notlar.

Değişik çizim çalışmalarım. Numune enjektör ile neyi kasetmişim acaba?

Kaligrafi kalemi ile oluşturduğum saçma bir desen!

İşte bunu hatırladım. En azından bir kısmını. İlk başta hatırlayamamıştım ama üzerinde biraz düşününce çıkardım. Simon enişte, Şevval Sam ile Feridun Düzağaç'ın başrollerini oynadığı Derman dizisinde geçiyordu. Bunu da o zaman not almışım.

Tekrar ediyorum, insan hafızası çok acayip. Bilinç dışı/ İstem dışı hareketlerle yazmışım bir şeyler deftere. Çoğunu hatırlamıyorum bile. Her yazdığımı unutmam tabi. Ama bunları unutmuşum.
Yüzleri unutmada da çok hızlı zihnimiz. Çok sık gördüğünüz biri bile olsa zamanla aklınıza getirdiğinizde zihninize düşen yüz gittikçe silikleşir. Üstelik bu, o kadar kısa zamanda olur ki çok fena şaşırtır insanı. Neyse ki fotoğraf diye bir şey var. Zihnim ne kadar silmeye, yok etmeye, belirsizleştirmeye çalışsa da saklayabiliyorum teyzemin yüzünü hala aklımda.

İdealist öğretmen

2009-09-04T15:45:00.000-07:00

Mehmet, güneşli bir pazar sabahına uyandı. Mutfaktan kahvaltıyı hazırlayan annesinin sesi geliyordu. Neşesi yerindeydi. Sevdiği bir şarkıyı mırıldanıyordu.
Bir yangının külünü, yeniden yakıp geçtin. Bir yangının külünü, yeniden yakıp geçtin.

Elini yüzünü yıkayıp salona geçti. Babası salonda gazete okuyordu. Kardeşi de babasının gazete okumasından faydalanarak play station’ı televizyona bağlamış, oyun oynuyordu. Babasına ve kardeşine günaydın dedikten sonra mutfağa annesinin yanına geçti. Annesi kahvaltı için yöresel bir yemek hazırlıyordu. “Daha uzun sürer mi anne?” diye sordu. “Daha var oğlum, sen git gazete oku” dedi annesi.
Babası yılların alışkanlığı ile yalnızca iki gazeteyi okurdu. Milliyet ve Sabah. Milliyet cumartesi günleri, Sabah ise pazar günleri alınırdı. Evdeki tek gazete de şu an hala babasının elinde olduğundan Mehmet odasına yöneldi. Bilgisayarını açıp takip ettiği gazetelerin internet sayfalarını açtı. Manşetlere göz gezdirdikten sonra yazılarını beğendiği birkaç köşe yazarının yazısını okudu. Sonra sırası ile diğer köşe yazarlarını okumaya başladı. Bir süre sonra annesinin içeriden kahvaltıya çağıran sesini duydu. Ailece güzel bir pazar kahvaltısı yaparken işten güçten, memleket meselelerinden bahsettiler. Birkaç espiri, biraz takılma ve alayla kahvaltılarını tamamladılar. Mehmet, kardeşi ve annesi masayı birlikte topladılar. Annesi bulaşıkları yıkamak için mutfağa girdi, kardeşi yine oyuna döndü. Mehmet de salondaki koltuklardan birine yerleşti. Babası hala gazeteyi okuduğundan Mehmet, gazetenin eklerini kurcalamaya başladı. Sabah Pazar’da karar kıldı. Gazeteyi biraz inceleyip bazı yazıları okuduktan sonra Gülse Birsel’in yazısı gözüne çarptı. Gülse, yazısında kısa yoldan para kazanmaya çalışan gençleri eleştiriyor, medya dünyasında çok kazananların az sayıda olduğunu, gençlerin kendilerine uygun bir meslek seçmeleri ve o mesleği en iyi şekilde yapmaları gerektiğini, ne yaparlarsa yapsınlar işlerini en iyi şekilde yaparlarsa para kazanabilecekleri söylüyordu.
“O köşe yazdığını gördüğünüz insanların (neredeyse) hepsi, yetenekli olmalarına rağmen, en az 10 yıl muhabirlik, editörlük, şudur budurluk yaptıktan sonra o köşeleri elde ettiler. Ve bu 10 yılın ilk iki üç yılı, şahsi tecrübelerime dayanarak söylüyorum, para almadan, mesai saati olmadan, ne iş olsa yapmak ve terlemekle geçti! “ *

Gülse Birsel Mehmet’in bildiği kadarıyla başarı merdivenlerini çok hızlı tırmanmış biriydi. Tamam, çok çalışmış olabilirdi ama geçen yılın en çok kazanan televizyoncusu olarak aylık geliri belki de elli yaşındaki başköşe yazarlarından daha fazlaydı. Mehmet yazının tamamını okuduktan sonra kendi hayatını düşündü. Otuz yaşındaydı. Yani Gülse Birsel’den sekiz yaş küçüktü. Sekiz yıldır matematik öğretmeniydi. Yirmi iki yaşında üniversiteden mezun olduğunda idealist bir öğretmen adayı olarak devlet okullarında çalışmak istiyordu. Zaten üniversite sınavlarından sonra öğretmenliği seçmesi de olaylı olmuştu. Babası devlet bankasında çalışan bir memurdu. Annesinin babasından kalma evinin kirası olmasa belki üniversiteyi bile okuyamazdı. Babasını örnek gösteren bütün akrabaları, arkadaşları Mehmet’e daha çok para kazandıracak bir mesleği seçmesi için baskı yapsalar da Mehmet ideallerinden vazgeçmemiş ve öğretmen olmak için kararlı davranmıştı. En çok matematiğe eğilimi olduğu için de matematik öğretmenliğini seçmişti. Mezun olur olmaz ilk sene ataması çıkmayınca etrafındaki meraklı gözler dört yıl sonra yeniden Mehmet’e çevrilmişti. “Hak ettin sen bunu” dercesine. Mehmet atama beklediği ilk yılda sağda solda ufak tefek işlerde çalışmış bir yandan da hem deneyim edinmek hem de topluma faydalı olabilmek için fakir semtlerde çocuklara ders verilmesini sağlayan bir sivil toplum kuruluşunda gönüllü öğretmen olarak görev almaya başlamıştı. İkinci yıl ülkenin en doğusu bile olsa atamasının yapılacağından emindi Mehmet. Ancak ikinci yıl da ataması yapılmadığında yirmi dört yaşında işsiz bir erkek olduğu için üzeri kapalı baskı gördüğünden fikirlerine çok zıt olmasına rağmen birkaç özel dershaneye başvuru yaptı. Ancak devletten atama bile alamamış ve bir yılını boş geçirmiş bir öğretmen adayı olarak dershanelerde çalışmak için deneyimsiz bulundu. Küçük dershaneler de askerliğini bahane ederek Mehmet’i işe almadı. İkinci senesinde kısa dönem askerlik yapacağı belli oldu ve Mehmet vatani görevini tamamlamak için Ankara’ya gitti. Askerden döndüğünde artık yirmi beş yaşındaydı ve hiç deneyimi yoktu. Üçüncü senesinde de atama beklerken yine ufak tefek işlerde çalışıyordu. Bir gün bir arkadaşı Mehmet’e geçici süreliğine de olsa taksicilik yapmasını, en azından bekleme süresinde biraz para kazanabileceğini söyledi. Yapacak bir şeyi olmadığından Mehmet bu durumu çaresizce kabullendi. Bu arada kız arkadaşı Güler de iki yıl atama bekledikten sonra beklemekten vazgeçmiş, İngilizce öğretmeni olarak daha şanslı olduğundan özel bir şirketin satış bölümüne girmişti.

Mehmet’in düşüncelerini annesinin sesi böldü. Bir tepsiyle çay getirmiş, tepsiyi masanın üzerine bırakmıştı. Mehmet çayını alıp balkona çıktı. Balkonun sokağı görebileceği en güzel yerine oturup bir sigara yaktı. Mezuniyetlerinden üç yıl sonra kız arkadaşının düzenli bir işi ve maaşı varken, o hala atama bekliyor, beklerken de taksicilik yapıyordu. Dördüncü yılda Mehmet’in ataması nihayet gerçekleşti. Bu kez şanslıydı çünkü çalışacağı okul İstanbul’daydı. Her ne kadar çalışacağı okul, oturduğu semte çok uzaksa da evini taşımak zorunda kalmadığı için şanslı sayılırdı. Her sabah 07:00’de evden çıkıyor ve okula gidiyordu. Ama bu durumdan hiç şikayetçi değildi. Bir işi vardı. Okulunu, mesleğini, öğrencilerini seviyordu.
Okulda ilk yılında Mehmet öğrenciler tarafından çok sevilen bir öğretmen haline geldi. Okulun en yaramaz ve tembel çocuklarına bile matematiği sevdirmeyi başarabildi. İdeallerinden ödün vermeden devam ettiği öğretmenlik yaşamında bütün çocuklara aynı ilgiyle yaklaşıyor, elinden geldiğince onlara yardımcı olmak için çaba sarf ediyordu. Fakat artık yaşı ilerlemişti. Ailesi evlenmesi için baskı yapıyordu. Kız arkadaşı da yıllardır Mehmet’in artık bir şeyler yapmasını, evlilik için adım atmasını bekliyordu. Mehmet de evlenmeyi çok istiyordu ama aldığı bu maaşla nasıl evlenecekti ki? İkisinin maaşının toplamından kirayı düşünce ancak geçinecekleri kadar para kalıyordu geriye. Mehmet’in eşya almak için birikmiş parası yoktu. Düğün masrafları da işin cabasıydı. Bu şartlar altında ilk adımı atmak çok zorlaşıyordu. Derdini açtığı bir meslektaşı ona, diğerleri gibi özel ders vermesini önerdi. Devlet okulunda çalıştığı için özel dershanelerde çalışamazdı. Prensip olarak dershanelere bile karşıyken özel ders fikrine nasıl sıcak bakabilirdi? Mehmet, bu fikrinde de ancak bir yıl ısrarlı olabildi. Bir yıl sonra özel ders vermeye karar verdiğinde iki öğrencisi çoktan hazırdı. Yine prensip olarak çalıştığı okulda okuyan öğrencilere özel ders vermiyordu. Çok sevilen bir öğretmen olmasına ve işini çok iyi yapmasına rağmen çevresindeki öğrenciler hep fakir ailelerin çocukları olduğundan bu işten de fazla gelir elde edemiyordu. Yine de bu özel dersler, ona evlilik hazırlıklarına başlaması için yeterli gücü sağlamıştı.

Meslek hayatının sekizinci yılında çok akıllı, çok çalışkan olmasına ve işini çok iyi yapıyor olmasına rağmen ideallerini bir bir hayatından çıkarmak ve bugün hayır dediklerine yarın evet demek zorunda kalan bir öğretmen olarak Mehmet, güneşli bir pazar sabahında balkonda oturmuş sekiz yılda nelerden vazgeçtiğini düşünüyordu. Ah Gülse ah, işini iyi yapmak yeter mi zannediyorsun, diye geçirdi içinden. Mutfaktan kendine bir bardak çay doldurup tekrar balkona çıktı. Elindeki parayı ve borçlarını gözden geçirdi. Güler, önceki gün uzun süredir sinemaya gitmediklerini söylemiş; paraları olursa bu pazar sinemaya gitmeyi önermişti. Mehmet telefonunu cebinden çıkarıp sevgilisine mesaj yazmaya başladı.

Hayatım. Bugün yine sinemaya gidemeyeceğiz, özür dilerim. Taksitler var biliyorsun. İnşallah önümüzdeki ay gideriz. Akşamüstü bizim kafede oturur birer çay içeriz. Seni ararım. Seni seviyorum.

Bardaktan son bir yudum alıp ayağa kalktı. Odasına, öğrencilerin sınav kağıtlarını okumaya gitti. İçinden “Ah, Gülse ah. İşini iyi yapmak yeter mi sanıyorsun” diye geçirirken içeriden temizlik yapan annesinin sesi geliyordu.

Bir yangının külünü, yeniden yakıp geçtin. Bir yangının külünü yeniden yakıp geçtin.

*Kayıp gençlik nasıl bulunur?!, Gülse Birsel, 30.08.2009, Sabah Gazetesi
Özgün İçerik Kodu: C7455EB739E7688515E966EAF189C7ACFCFF4391

Balkondaki kadın Leyla

2009-09-03T12:50:00.000-07:00

Leyla, İstanbul’un ortalama mahallelerinden birinde ikamet eden tekdüze hayata sahip bir kadındır. Kocası Serdar Leyla'dan birkaç yaş büyük, kel, asker emeklisi bir adamdır. Bütün gün evde ya da apartmanın kapısında oturup apartmandaki diğer erken emeklilerle vakit öldürmektedir. Leyla ile Serdar’ın biri yirmi iki yaşında üniversite öğrencisi diğeri on yaşında iki oğlu vardır. Oğlanlardan büyüğü şehir dışında bir üniversitede okuduğu için yılın büyük bölümünde evde değildir. On yaşındaki sevimsiz, yaramaz diğer çocuk ise bütün gün sokaklarda top peşinde, “kirlenmek güzeldir” prensibi ile hayatına devam etmektedir. Leyla’nın kel kocası, sevimsiz oğlu ve varlığı yokluğundan küçük olan büyük oğlu ile mutlu bir hayatı var gibi görünmektedir. Leyla da kendini mutlu sanmaktadır zaten. Hayattaki tek eğlenceleri akşamları balkonda yemek yemek olan bir aile ile Leyla, gerçekten de ülke ortalamasının üzerinde bir hayata sahiptir. Çünkü hayatları durağandır. Gazetelerin üçüncü sayfa haberlerini süsleyen haberlere konu olacak hiçbir olay başlarına gelmediği için Leyla ve ailesi mutlu sayılırlar.

Sahip olamadıkları için kendisini bastırmasından mıdır bilinmez Leyla’nın tavırlarına ilk bakışta sezilebilen bir kendini beğenmişlik hakimdir. Eş-dost toplantılarında, arkadaş muhabbetlerinde, tartışmalarda, atışmalarda Leyla hep kendini yukarıda görendir. Çünkü Leyla yaşına göre genç görünen ve kendini güzel bulan bir kadındır. Leyla diğer kadınlardan üstündür çünkü Leyla yaşını göstermemektedir. Leyla üst komşusu Necla’dan üstündür çünkü Necla, Leyla’nın iki katı kadardır. Leyla aynı apartmanda en alt katta oturan kuzeni Zehra’dan da üstündür çünkü Zehra yuvarlanarak yürümektedir. Leyla alt komşusu Hayriye Teyze’den üstündür çünkü Hayriye Teyze’nin başında tülbent varken Leyla’nın hafif dalgalı, uzun ve boyalı saçları rüzgarda özgürce dalgalanmaktadır. Leyla tanıdığı diğer bütün kadınlardan üstündür çünkü kocası onlarınkinden daha zengindir. Leyla diğer bütün kadınlardan üstündür çünkü bütün gün hiçbir şey yapmayarak hayatın tadını çıkaran bir aileye sahiptir. Leyla akşam yemeklerinde masanın yıldızıdır. Leyla popülerdir. Bütün arkadaşlarının kocaları Leyla’ya hayrandır. İşveli konuşması sebebiyle Leyla ağzını her açtığında masadaki tüm erkekler onun ağzından dökülecek kelimeleri dinlemeye hazırdır. Hareketleri, saçlarını savuruşu, kahkahaları, cilveli sesi ve konuşması ile Leyla çok popülerdir. Bütün gün evde oturup hiçbir işe yaramayan bir aileye sahip olsa da, Leyla kendini çok kıymetli ve önemli hissetmektedir.

Oysa ki aylardır karşı balkondan görünen, günde üç kere kocasına ve oğluna yemek hazırlayan bir kadından başka bir şey değildir. Gerisi Leyla’nın hayal gücünden ibarettir.

Özgün İçerik Kodu: D597F2083AAD9D51EA4B5FDB11C28C436058DF2A

Saba Tümer'e açık mektup

2009-08-30T14:11:00.000-07:00

Sevgili Saba,

Sana sevgili dediğime bakma, aslında benim için hiç de sevgili bir insan değilsin. Adettendir diye yazıyorum işte.

Sabacığım, bu mektubu sana neden yazdığımı merak ediyorsundur. Merakını gidereyim. Geçen gün iki ayrı gazetedeki röportajlarını okudum ve artık karar verdim ki seninle ilgili bir şeyler yazmalıyım. Çünkü sen Saba, bu hayatta hiç başıma gelmemiş bir şeyi yaşatıyorsun bana. Okumaya devam edersen onun da ne olduğunu öğreneceksin. Mektubumu okurken sık sık şuh kahkahalar atmayı ihmal etme Saba, yoksa üzülürüm.

Saba, ben televizyon izlemeyi uzun süre önce bırakmış biriyim. Seni bugüne değin bir kez bile televizyon ekranından görmüş değilim. İsmin böyle bir yerlerden tanıdık geliyordu ama işin, gücün, yüzün hakkında hiçbir fikrim yoktu. Ayrıca neden bilmiyorum ama, ben seni hep erkek sanırdım. Sonra bir gün yine internetten gazete okurken seninle ilgili bir haber gördüm sayfanın aşağısına doğru bakınca. Haberin küçük resminde sarışın bir kadın görünce “Aaa, Saba Tümer erkek değil miydi ya” diyerek habere tıkladım. Gazetelerde seninle ilgili her haber okuduğumda Saba, hakkındaki ilk haberi okuduğum o güne lanet ediyorum. Çünkü ondan sonra seninle ilgili yapılan haberlerin ardı arkası kesilmedi. Artık her gazete sayfasını açtığımda en az iki günde bir seninle ilgili bir haber okuyacağımın bilinciyle korkarak açıyorum. Kimi zaman programından bir kesit içeren videolarla tanıdım seni, kimi zaman kadın erkek ilişkilerine dair fikirlerinle bizi aydınlattığın haberlerde gördüm seni. Bazen röportajların, bazen fotoğrafların. Yüzünü gördüğüm hiçbir haberi es geçmedim Saba.

Bizim ailede bir özellik vardır. Babamla ben mesela, fikirlerimizin hiç uyuşmadığı insanların köşe yazılarını okumaya bayılırız. Bazı köşe yazarları var, ismini vermek istemiyorum ama versem de fark etmez çünkü zaten muhtemelen sen onları programına çağırmadıysan haklarında en ufak bir fikrin bile yoktur, işte onların yazdıkları her cümleden saçmalık aksa da ben onları okurum. Hoşuma gider çünkü, zıtlıkları severim. Seninle de ilgili böyle olacak sandım Saba. Tabi sen köşe yazarı değilsin. Gazetelerde haberlerini gördüğümüz ünlü tayfasından hiç hoşlanmadığım insanlar oluyor tabi ki. Ama sonuçta herkes kendi halinde yaşayıp gidiyor. Okur geçerim. Seni de onlardan biri sandım. Değilmişsin Saba, değilmişsin.

Yukarıda bahsettiğim gibi hiç sempati besleyemediğim ünlü grubunun içinde geniş kitlelerce sevilen insanlar da var, kendi çapında ünlü olanlar da. Ben hiç hoşlanmasam da o insanları seven birilerinin olduğunu anlayabiliyorum. Ama seni anlayamıyorum Saba. O sarı saçların, bronz tenin, gülüşün, dişlerin, şuh kahkahaların, ahkamların ile bana o kadar itici geliyorsun ki anlatamam. Sakın yanlış anlama Saba, senden nefret ediyorum sanma. Ama bana vallahi çok itici geliyorsun. Bana itici gelen tek kişi sen değilsin Saba ama itici de olsa insanlarla yaşayıp gidiyoruz işte. Ama seninle olmaz Saba. Yakınımda olmasan bile seninle bu iş yürümüyor. Gül burada Saba, gül.

Seninle ilgili duygularım gün ışığına çıktığından beri kendimi sorguluyorum. Kimse kimseyi sevmek zorunda değil. Anlaşamadığım hatta hiç anlaşamadığım insanlarla bile yuvarlanıp giderken sen neden farklıydın? Zeka konusu üzerinde durmuyorum bile. Acaba dedim güzelliğini mi kıskandım? Tamam yaşına başına göre hoş bir kadınsın ama bence öyle o kadar güzel de değilsin. Ayrıca güzel olsan bile seni niye kıskanayım Saba? Sen nerede, ben nerede. Çok ayrı dünyaların insanlarıyız. Ayrıca benim kıskançlık duygularım karşımdaki için değil yanımdaki içindir. Yani sevdiğim için kardeşimi bile kıskanabilirim ama kardeşimi kıskanırım, karşımdaki kişiyi değil. Buna rağmen ille de karşıdan birini kıskanacak olsam sana sırana gelene kadar oooo Saba. Benden çok kazanıyor olman desem, benden hatta senden çok daha fazla kazanıp bir kuruşunu bile hak etmeyen insanlar varken sen bile az kazanan kalırsın onların yanında. Başkasının parasında gözüm zaten olmaz. Bu yüzden benden çok kazandığın için de bana itici geliyor olamazsın Saba. Kariyer, meslek desem, popülariteden, şöhretten nefret eden biri olarak seninle benzer bir pozisyonda olmadığım için ancak sevinebilirim Saba. Bilmiyorum beni anlıyor musun Saba ama gerçekten biz çok farklı dünyaların insanlarıyız. Aramızda çatışacak hiçbir şey olamaz. Egolarımız mı çatıştı diye sorsam. Egolarımızı çatıştıracak bir ortam olmadığı gibi ben hayatımı kahkahamla, gülüşümle kazanmıyorum ki Saba. Ben aklımı kullanıyorum. Egolarımız niye çatışsın. Diyorum ya çok uzağız birbirimize. Buralarda kahkaha atmayı unutma sakın.

Sonuçta kendimi çok sorguladım. Bir yere varamadım Saba. Artık kabul edelim seninle yıldızlarımız barışmıyor. Bilmiyorum, belki gerçekten çok iyi bir insansındır. Cana yakın, iyi niyetli vs. İleride bir gün belki tanışırız ve ben senin çok iyi bir insan olduğunu görürüm ama bence senden yayılan bu itici güç zayıflamayacak, geçmeyecek. Bu yüzden bence hiç tanışmayalım.

Umarım beni yanlış anlamıyorsundur Saba. Sana bu mektubu en içten duygularımla yazıyorum. Adımla soyadımla yazıyorum bak. Sana hakaret falan da etmiyorum. Ama vallahi sıkıldım Saba. En son röportajında sana flörtöz müsün diye sormuşlar. Sen de flörtöz denemez ama mavi boncuk dağıtıyorum, gibi bir şey demişsin. Ona mavi boncuk dağıtmak denmez Sabacığım, “Gördüğüne aşık görmediğine bulaşık” denir. Bunun daha ciddi, daha hakaretimsi bir versiyonu da var da sen ondan değilsin bence.

Mektubuma burada sonra verirken Saba, bana ettiğin eziyetin son bulmasını, olur olmaz her şey için gazetelerde haberlerinin çıkmamasını diliyorum.

Hep gül Saba. O sinir bozucu kahkahalarından hayranlarını sakın mahrum bırakma.

Bizi birbirimizden uzak tutan hayatın hep uzak tutması dileklerimle
Büşra.

Özgün İçerik Kodu: 2468E3F7AA929C75289D44B4E3E466EC94BDE431

Hey sen, elit, çocuğuna sahip ol!

2009-08-28T16:49:00.000-07:00

Ülkemizde eğitim seviyesine bakmaksızın pençesine aldığını maymuna çeviren salgın bir hastalık var. Elitlik hastalığı. Bu hastalığa yakalanmak için sonradan görme olmak da gerekmiyor. Kendini sonradan görme gibi hissetmek yeterli. Ortada sosyal, ekonomik, fiziksel, psikolojik, nörolojik, patolojik vb. bir farklılık varsa bu hastalığın kendini göstermemesi mümkün değil. Bu farklılıklara sahip olanlardan çoğunun zayıf karakterli olmasından mütevellit nerede “seninle benim aramda irice bir fark var”sa orada bu hastalık var.

Bu zavallı, acınası, karaktersiz insanlar kendi hallerinde yaşayıp kendi hallerinde ölüp gitseler sözüm olmaz. Birbirlerinden bulurlar. Herkes aynı olamayacağına göre bir grubun kendini üstün göreceği yerler olunca bunlar birbirlerine de düşüyorlar. Sonra aşağılan o diğer elit grup kuvvetli bir yanını keşfediyor. Bu sefer de o başlıyor havalanmaya. İşte kendi hallerine bıraksak ezecek kimse bulamayınca birbirlerini çiğ çiğ yerler. Yesinler, umurumda olmaz. Bunların iş bitmiş yaşlı versiyonları kendi hallerinde ama gençleri insan içine çıkıyor, aramıza karışıyor azizim. Özel üniversitelerde zeka seviyelerine yakışır hareketler, arabalarla hava atmalar, habire kız değiştirmeler. Şımardıkça şımardılar. İyice kafamıza çıktılar. Babalarının aldığı son model spor arabaları ile kaç kişinin canına mal oldular acaba? Kaç kişiyi sakat bıraktılar Cadde’de gezerken? Münevver’in katili Cem denen insanlık-dışı yaratık da elit çocuğuydu. Kendi başını yaksa umurumda bile olmazdı, hatta "oh olsun" bile derdim ama gencecik kızın da hayatını aldı ellerinden. Hem de nasıl! Annesini, babasını da perişan etti. Poposunun keyfinde, gezmelerde beyefendi şimdi.

Geçen gün okuduğum bir haber de BMW’siyle hız yapma manyaklığına kendini kaptırmış iki gencin sürücünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi ile bir tırın altına girerek can verdiğini söylüyordu. Tır şoförünün akıbeti ile ilgili bir bilgim yok. Yaralanmış ya da ölmüş olabilir. Hiçbir şey olmamış da olabilir ama kendilerinden başkasına zarar verebilirdi pekala!

Geçen ay bir haber almıştım. Uzak bir akrabamızın daha da uzak bir akrabası alkollü araç kullanırken bir kaza yapmış. Üstelik hız sınırının da üzerindeymiş. Kendisine bir şey olmamış ama çarpıştığı araçtakilerden bir kişi ölmüş. Diğerleri yaralanmış. Araçta bulunanlardan biri de hamile bir kadınmış. Bu kadın, hem çocuğunu kaybetmiş hem de belden aşağısı sakat kalmış. Ve bu adam cezadan mümkün olduğu kadar kurtulmanın yollarını arıyordu.

Bütün bunlar neden oluyor efendim? Neden oluyor? Bunların anneleri, babaları Cem’in annesi ile babası gibi olanlar yani, şu elitler biricik evlatları ne istiyorsa yapıyorlar da ondan oluyor. Karşılığında kimin canı yanmış, kim ölmüş, kim kalmış, hiç dertleri değil. Evet, böyle ananem gibi konuşuyorum. “Hanım hanım, çocuğuna sahip ol” tadında söyleniyorum ama yanlış mıyım azizim? Haksız mıyım?

Bu yüzden diyorum ki hey sen, elit, çocuğuna sahip ol. Bir gün beraberinde seni de b.kun içine çekecek bilmiş ol!

Özgün İçerik Kodu: FEDEB035B9752E484FA6758BB34324F382EDBF6F

Ey oğul, sen canını kıymetli mi sanırsın?

2009-08-28T15:25:00.000-07:00

Ey oğul, sen canını kıymetli mi sanırsın?
Doğduğu coğrafyaya göre kaderi çizilen sen değil misin?
Gençliğini nasıl yaşayacağın daha annen ninenin karnından doğmadan belli olan sen değil misin?
Sen değil misin vatanının batısında yaşayan yaşıtların okula giderken tarlaya giden?
Sen değil misin, ey oğul, akranların yurtdışında çalışma hayali kurarken kuru ekmeğe talip olup köydeki sevdiğinle evlenmeye razı gelen?
Sen değil misin için içini yese de içine kapalı mahallelerde yaşamaya, seni yetiştirenler gibi olmaya zorlanan?
Sen değil misin oğul, yaşıtların gece kulüplerinde kızlarla dans ederken vatan uğruna askere giden?
Ananı, sevdiğini arkanda bekler bırakıp silah kuşanan sen değil misin?
Akranların yüzünü bile hatırlamadıkları sevgilileriyle tekrar tekrar çıkarken sen değil misin her günü çentik çentik kalbine kazıyıp sevdiğine kavuşmayı bekleyen?

Ey oğul, sen canını kıymetli mi sanırsın?
Sen değil misin canı politik oyunlara, kişisel tatminlere, tabulara, “beyazlar”ın rahatına ya canı ya hayatı feda edilen?
Umarsızca atılan her adımda, iktidar kavgasının arasında ortaya atılıp kurban edilen senin canın değil mi?
En iyi olduğuna inandırıldığı için, kendinde her hakkı gördüğü için pimi çekilmiş bombayla seni cezalandıran teğmeninin aldığı can, senin değil mi oğul?
Kendinde her hakkı görenler değil mi seni tanrılarına kurban edenler?
Senin kanın değil mi ardı kesilmeyecekmişçesine akıtılan?

Ey oğul, sen canını kıymetli mi sanırsın?
Ardında anneni gözü yaşlı, sevdiğini yalnız bırakırsın.
Ne ilk olacaktır senin canın başkalarının hatalarının bedelini ödeyen ne de son olacaktır bu kan davasına son veren.
Ey oğul, sana her söyleneni dost bilme.
Sana her anlatılanı düşman belleme.
Öyle bir dünyada yaşıyorsun ki oğul, dostun kim düşmanın kim belli değil.
Sırtını döndüğün dostun bir bakmışsın oluvermiş düşmanın
Düşmanım dediğinse olmuş düştüğünde elini uzatanın.
Ey oğul, öyle bir dünyada yaşıyorsun ki
Milyonlardan sadece birisin.
Ve yaşadığın bu dünyada canının kıymeti olmayanlardan biri de sensin.

Ey oğul, sen canını kıymetli mi sanırsın?
Eğer öyle sanıyorsan bil ki çok aldanırsın.

Büşra Servet AKDOĞAN

Özgün İçerik Kodu: 24059252FEF08FCD4EB77A87C0782509CED7006D

Kreatif Blogger Ödülü

2009-08-28T04:57:00.000-07:00

Kreatif Blogger ödülüne beni layık gören Bevren'e teşekkür ederim. Bevren'in bloguna http://bevren.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Ödülün 7 kuralı:

1) Sizi ödüllendirene teşekkür edin.
2) Sizi ödüllendirenin blog linkini yayınlayın.
3) Ödülün logosunu yayınlayın
4) 7 yaratıcı blogeri ödüllendirin
5) Bu 7 bloğun linklerini yayınlayın
6) Ödellendirdiklerinizi bundan haberdar edin
7) Kendiniz hakkında 7 ilginç şey yazın.

Ödüllendirdiğim Bloggerlar:

1. Bilgisiz - http://www.bilgisiz.org/
2. Rouge - http://ladiaboliquerouge.blogspot.com/
3. Medusa - http://spirit-perversum.blogspot.com
4. Delirapunzel - http://delirapunzel.blogspot.com/

Hakkımda 7 ilginç şey:

1. Bazen insanlar gerçekten deli olduğumu düşünüyorlar. Çünkü öyle davranıyorum.
2. Eski Türk filmerine bayılıyorum.
3. İlk bakışta çok ukala ve soğuk görünüyorum. Ama hiç de öyle değilim.
4. Yemek yapmaktan hiç hoşlanmadığım için özellikle evde kimsenin olmadığı zamanlarda dışarıdan yemek söylemek en büyük zevklerimden biri.
5. Çok acayip rüyalar görüyorum. Öyle ki bu rüyaları yazsam korku edebiyatı yazarlarıyla yarışabilir.
6. Hayalgücümü olmayan şeyleri düşlemekte değil olma ihtimali olan şeyleri düşlemekte de fazlasıyla kullanabilirim. Aklıma kötü kötü şeyler getirip onlara inanabilirim. Kontrol tamamen bende.
7. Misafir ağırlamak konusunda biraz beceriksizim.

Bin Muhteşem Güneş

2009-08-24T14:08:00.000-07:00

“Bunu öğren, kafana iyice sok, kızım,” dedi Nana. “Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, Meryem.”

Böyle diyordu Meryem’e annesi. Ne yazık ki Meryem’in kendi hayatında da, tanık olduğu hayatlarda da pek çok kez doğrulanacak olan bu söz, romanın her sayfasında kendini hissettiren bir gerçekliğe vurgu yapıyor. Romanın her sayfası aynı yeri işaret ediyor: Afganistan’da kadın olmak.

“Bin Muhteşem Güneş” Khaled Hosseini’nin ikinci romanı. (İlki Uçurtma Avcısı) 2008 yılında Everest Yayınları tarafından Türkiye’deki okurlara sunulmuş. Temelde Afganistan’ın değişim süreci boyunca Afgan kadınlarının yaşadıklarına değinilmiş. Uçurtma Avcısı’ndan farklı olarak bu kez Afganistan’daki siyasi çalkantılar hikayeler arasında çok daha fazla kendini hissettiriyor. Burnumuzun dibinde olup bitenlerden bihaber yaşadığımız çok yakın dönemleri, Afganistan Kadınlığı ile beraber yansıtıyor.

Meryem annesi ile şehirden uzak bir kulübede yaşayan toplumdan soyutlanmış bir çocuktur. Büyük şehre gitmenin, babası ile birlikte olmanın hayalini kurarak büyümüştür. Meryem’in annesi, Nana, kızına ölesiye bağlı ancak bir o kadar da sorunlu bir kadındır. Meryem ise baskın annesi ile pısırık, korkak babası arasında sıkışmış meraklı bir çocuktur.

Leyla ağabeylerinin gölgesinde yaşamak zorunda kalan, babasının çok sevdiği annesinin ise pek görmediği çok güzel bir kızdır. Babası, Leyla’nın eğitimine çok önem vermektedir. Leyla için belki de hayattaki en önemli şeylerden biri okumak ve ülkesine faydalı işler yapmaktır. Leyla’nın mahalledeki çocukluk arkadaşı Tarık ile yakın ilişkisi zamanla aşka dönüşür. Afganistan’da süren savaş Leyla’yı, ailesini, Tarık’ı farklı yönlere savurur.

Birbirinden çok farklı karakterlere sahip bu iki kadın, Leyla ve Meryem, savaşın ortasında istemeden de olsa ortak bir nokta da buluşurlar. Bu noktadan sonra gittikçe acımasızlaşan hayat, Leyla ve Meryem için daha da ağırlaşır. Hapsoldukları evde her türlü aşağılanmaya, fiziksel ve cinsel şiddete mazur kalırlar. Bir yandan devam eden savaş, nefes alma haklarını da ellerinden aldığında yaşananlar dayanılmayacak hale gelir. Tüm yaşananlar boyunca Leyla ile Meryem birbirlerine hep destek olurlar. Meryem’in bir zamanlar en büyük isteği annesi ile yaşadığı o izole kulübeden kurtulmaktır ancak hayat Leyla ile Meryem’in başına öyle işler açar ki iki kadının tek isteği şehirden uzak bir yerde küçük bir evde yaşamak olur.

Erkeklerin hatalarının kadınlara biçilmesi sebebiyle hayattan uzak yaşadığı günlerden kurtulmak Meryem’in hayatında hiçbir şeyi değiştirmeyecektir. Şehrin ortasına düştüğünde bile Meryem, hep kaybeden, horlanan, aşağılanan, sabreden olmak zorundadır. Leyla ise bütün gelecek hayallerine, iyi aile yaşantısına, güzel bir aşka ve sevgiliye sahip olmasına rağmen belki de hiç suçlu olmadığı olayların cezasını üstlenen kadınlardan biridir. Nana haklıdır. Gerçekten de bir pusulanın sürekli kuzeyi göstermesi gibi bir erkeğin suçlayan parmağı hep bir kadını gösterir.

Uçurtma Avcısı için “okumalısınız” demiştim. Bin muhteşem güneş için “Mutlaka okumalısınız” diyorum. Üslubun yine akıcı olduğundan şüpheniz olmasın. Kadın hakları, eşitlik, annelik, kadınlık üzerine benzerlik ve farklılıklar adına çok şey bulabileceğiniz bir kitap bu. Ancak daha da önemlisi bu kitap, çok yakın zamanlarda yaşanmış olan hala da yaşanmakta olan dünya gerçeklerini aslında hiç bilmiyor olduğumuzun kanıtı. Kitabın en acıtıcı yanı, Leyla’nın ve Meryem’in gerçekliği, Leyla ve Meryem’in gerçek olma ihtimali, aramızda bulunma olasılığı. Batı’nın ve Doğu’nun farklı görünüşteki dayatmalarının, aşağılamalarının aynı yere çıkışı. Bütün kadınların dayanmaları gerekenlerin hep aynı başların altından çıkması. Birbirini tanımayan, hiç tanımayacak olan kadınları kardeş yapan acıların ortaklığı. Ve bazı kadınların diğerlerinden farklı olarak hala nasıl işkenceye maruz kaldıkları. Hepsi aynı işaretin sonucu. Erkeklerin suçlayan parmaklarının işaret ettiği suçlu: kadın.

Afganistan duvarlarının ardındaki “Bin Muhteşem Güneş”i görmek ve tanımak için bu kitabı mutlaka okuyunuz.

Özgün İçerik Kodu: 04B5DFDF782F9D0F9BC5F6B77BEFFCED6DC16DD2

Uçurtma Avcısı

2009-08-21T15:28:00.000-07:00

Uçurtma Avcısı (The Kite Runner), Afgan kökenli Amerikalı yazar Khaled Hosseini’nin ilk romanı. 2003 yılında yazılan kitap 2004 yılında Everest Yayınları tarafından Türkiye’de yayınlanmış.

Bu kitabın ne ismi ne de kapak resmi ilgimi çekmişti. Kitabı, kardeşimin edebiyat öğretmeninin tavsiyesi ile aldık. Kitabın arkasını okuduğumda da bu kadar ilginç olabileceği aklıma gelmemişti. En çok satanlar listesinde olması edebiyatseverler açısından bir kitap için her zaman bir dezavantaj olmuştur. Ancak salt en çok satanlarda uzun süre ilk sırada kaldığı için bir kitabı reddetmek de benim anlam verebildiğim bir davranış değil. Bir kitap en çok satanlar listesinde çok iyi pazarlanıyor olsa da gerçekten iyi bir kitap olabilir.

Uçurtma Avcısı edebi açıdan çok doyurucu bir kitap değil. İngilizcesini okumadım ama en azından Türkçe çevirisinden anladığım kadarı ile edebi bir roman olarak da yazılmamış. Ancak fazlasıyla gerçek, sürükleyici ve yüzleştirici bir roman.

Emir ve Hasan Kabil’de birlikte büyüyen iki çocuktur. Emir sevilen, sayılan, baskın karakterli, idealist ve zengin bir babanın oğludur. Hasan ise Baba ve Emir’in hizmetinde çalışan Ali isimli hizmetkarın oğludur. Emir ile Hasan arasında sosyal sınıf farkı yanında etnik fark da vardır. Emir bir Peştun iken Hasan ise bir Hazara’dır. Baba, oğlu Emir ile hizmetkarının oğlu Hasan’ı birbirinden ayırt etmeden sever ancak iki çocuk arasındaki sınıf farkı hayatlarının her döneminde kendini hissettirir.

Hasan, arkadaş olmalarına rağmen Emir’in hizmetkarı konumundadır. Emir’e sürekli “Emir Ağa” şeklinde hitap eder. Ağasına çok bağlı, sadakati şiar edinmiş bir hizmetkardır. Emir ise babasının baskın karakteri altında ezilen, vicdanı asla rahat etmese de ezildikçe Hasan’ı ezen bir çocuktur. Ancak Emir ne yaparsa yapsın Hasan’ın ağasına olan bağlılığı son bulmaz. Emir, Hasan’ın sadakati altında eziliyor olsa da, yaptıklarından, yanlışlarından dolayı vicdan azabı çekiyor olsa da 38 yaşına kadar doğruyu yapmayı asla başaramaz. Hep korkak, yalancı konumundadır. Yapmadığı her şeyde, sebep olduğu her olayda aklına Hasan’ın sadakati gelir. Aklına geldikçe kendini kötü hisseder Emir; ama hiçbir şey yapmamaya devam eder. “Bin tane iste, senin için yakalayayım!” der Hasan. Ama Emir bunun karşısında en ufak bir cümleyi bile kurmaktan acizdir.

Afganistan’dan Rus askerlerinin çekilmesinden sonra Taliban yönetimine giren Afganistan’ın değişimi anlatılırken hayatları farklı yönlerde ilerleyen Hasan ve Emir’in birbirlerinden habersiz ama asla birbirlerini unutmadan yaşadıkları da anlatılır. 38 yaşındayken bir gün Emir, bütün hayatının bir yalan üzerine kurulu olduğunu anlar. Bütün hayatını gözden geçirir ve yapması gerekenler hakkında bir karara varır. Yıllardır erteledikleri ile yüzleşir ve hak ettiğini düşündüğü cezayı çektikten sonra hayatına yeni bir yön verir.

Kitabın akıcılığı, gerçekçiliği yanında benim en çok ilgimi çeken tarafı ise hikayenin Emir’in dilinden anlatılıyor olmasına rağmen okuyucunun bir türlü Emir’e sempati besleyememesi. Tüm pişmanlıklarına, vicdan azabına ve sonunda cezasını çekmesine rağmen Emir, okuyucunun gözünde hala pısırık, korkak, içten pazarlıklı, bencil ve şımarıktır. Hem tanıdık karakterler içermesi, tanıdık olayları anlatması hem de bilmediğimiz, tanımadığımız bir dünyanın kapılarını aralaması bakımından Uçurtma Avcısı oldukça sürükleyici ve faydalı bir roman. Okumanızı tavsiye ediyorum.

Amerikalı’ların bu kitabı bu kadar yüceltmelerinin sebebi ise daha önce “Milyoner” filmi ile ilgili yazımda değindiğim sebepler ile aynı:
Gerçeğini görme, inkar et, aşağıla. Kitabına/filmine değer ver. Vicdanını rahatlat.

Amerikalı’ları da çok satan listelerini de boşverin. Siz okuyup ne anladığınıza odaklanın.

Not: Kitabın filmi de çekilmiş. Uçurtma Avcısı

Özgün İçerik Kodu: 752A96A23052A3E8451C0FCCBDA0C73654099855

17 Ağustos

2009-08-17T10:03:00.000-07:00

Dün gece saat 03:30 civarında çöp atmak için mutfak balkonuna çıktım. Karşı komşu balkonda oturuyordu. Karşı komşumuz buraya taşınmadan önce Yalova-Çınarcık'ta oturuyormuş. Kadın, eşi, bir kızı ve oğlu Rize'de tatildeyken geri kalan 4 çocuğu Çınarcık'ta evlerindelermiş. 17 Ağustos depreminde Çınarcık'taki evlerinde kalan 4 çocuğunu da kaybetmiş. Vicdan azabı, son kez görememe özlemi, evlat acısı ile geçen 10 yıl... İşte dün gece deprem saatinde o kadın balkonda oturmuş depremde enkaz altında kalıp hayatını kaybeden çocuklarını düşünüyordu.

Bütün gün boyunca televizyonlarda 17 Ağustos depremi ile ilgili haberler yayınlandı. Belki 10. yıl olmasının sebebi ile uzun bir süre üzerine 17 Ağustos depremini ilk günkü gibi hissettim. Hem karşı komşumuzun o hali hem de gördüklerim/izlediklerim tekrar tekrar aynı şeyleri düşünmeme sebep oldu. 17 Ağustos depremini yaşayan belki de herkese depremden bir anı kaldı. Belki bir korku, bir zaaf, bir tedirginlik, psikolojik bir rahatsızlık ya da hastalık.
Gölcük depremi gerçekleştiğinde Düzce'deydim. Depremi çok yakından hisseden ve ciddi yıkıma uğrayan yerlerden biriydi Düzce. Daha sonra Düzce depremi ile karşı karşıya kaldığında çok daha büyük bir yıkım yaşamıştı. O dönemde kış mevsimine girmek üzere olduğumuz için hemen hemen her evde soba yanıyordu ve bu durum pek çok konutta deprem sonrası yangın ile sonuçlanmıştı. Bu bakımdan Düzce depremi belki de daha acıydı.
Her iki depremde de depremden en çok etkilenen bölgelerde yaşayan akraba sayım oldukça fazla olmasına rağmen ve çoğu enkaz altından çıkmasına rağmen çok yakın akrabalarımdan ya da arkadaşlarımdan kimseyi kaybetmedim. Ama yıkıma ve acıya çok yakından tanık oldum.

Yakın zamanda çok değer verdiği ve sevdiği teyzesini kaybetmiş biri olarak başta karşı komşumuzun çocukları olmak üzere 17 Ağustos'ta hayatını kaybedenlere Allah'tan rahmet ve dayanılması çok zor bu acıya dayanabilmeleri için ailelerine sabır dilerim.
Özgün İçerik Kodu: 9E646B2FDBAC4F38555CF4531E12EA6A0C3C1ACA

Yeşilçam sevdası

2009-08-13T15:04:00.000-07:00

Kimden geldi, nereden geldi bu hastalık bilmiyorum. Bir ihtimal ananemden bulaşmış olabilir. Annemi es geçmiş direk bana aktarılmış bir gen olabilir bu. Eski Türk filmlerine karşı ciddi anlamda bir zaafım var. Dikkat, ilgim var demiyorum. Zaafım var diyorum. Bu bir zaaf olmasa hangi aklı başında insan repliklerini artık ezbere bildiği filmleri tekrar tekrar izler ve "Vay anasını ne sosyal mesaj vermişler" diye oturup ağlar?

Orta 3'te kör olasıca LGS sınavına hazırlanırken gittiğim dersanenin rehberlik hocası "Boş zamanlarında rahatlamak için neler yaparsın?" diye sorduğunda "Kitap okurum, müzik dinlerim" diye cevap vermiştim. Adam da onca öğrencinin boş zamanlarında rahatlamak için ne yaptığını aklında tutamayacağı için önündeki kağıda söylediklerimi not alıyordu. "Türk filmi izlerim, eski Türk filmlerini" dediğimde gözlerini iri iri açarak ilgisini önündeki not aldığı kağıttan eski Türk filmlerine yönlendirince neden eski Türk filmlerini izlediğimi anlamadığını anlamıştım. "Nesini seviyorsun eski Türk filmlerinin?" diye sordu şaşkın ve gerçekten cevap bekleyen bakışlarla. "Seviyorum çünkü" dedim. "Huzur veriyor. Gerçekçi olmayabilir, oyunculukları ve teknolojileri berbat olabilir ama samimi" dedim. Şimdi düşünüyorum da sebebini açıklamasam 15 yaşında bir kız gibi Türk filmleri izlememi anlayabilirdi belki hoca. Ama 15 yaşında bir kız gibi Türk filmi izleyip bunu 30 yaşında bir kadın gibi açıklayınca gözlerindeki anlamama ifadesi gitmedi haliylen. Her neyse, o benim filmleri neden izlediğimi anlamadan, ben onun neden bu filmleri izlediğimi anlamadığını anlamadan o günler de geçti gitti. Daha sonra lise yıllarında eski Türk filmlerinden esinlenme bir senaryoyu film haline getirme işine girişmiştik. Hem yönetmen olacaktım hem de çok sevdiğim bir rolü icra edecektim. Ikınsu olacaktım. Yönetmenin daha "y"sini bile başlayamadan müdürden şiddetli bir red cevabı geldi. Ikınsu'ya sıra bile gelmedi.
Özellikle lise yıllarında depreşen Türk filmi sevdam babamın da dikkatinden kaçmadı. "Yakışmıyor sana" dedi gülerek, yarı şaka yarı ciddi. Dedim ki kendime "Ulan neden Türk filmlerini sevdiğimi babam bile anlamadı." Ondan sonra da neden Türk filmlerini sevdiğimi birilerine anlatmaktan vazgeçtim. Bir dönem üniversitede ananemin yanında kalırken eve erken geldiğimde onunla oturup Türk filmi izlerken karşılıklı ağladığımızda yalnızca "Sen de mi?" diye sormuştu. Birbirimize bakmış ve Türk filmlerinde ağlayanlara has özel bir sinerjiyle konuşmadan anlaşmıştık.Sorgulamadı ananem. Kabullendi.
Geçen gün deliler gibi izlemediğim Türk filmlerini indirirken (ne kadar da çoklarmış) fark ettim ki bu iş neredeyse benim için ayrı bir ihtisas alanı olmuş. İzlediğin, ezberlediğin yeter artık, dedim. Yeşilçam günlerini başlattım. İlk seçtiğim filmle ilgili notlar aldım. Aslında seçmek için düşünmeme bile gerek yoktu, açık ara hepsinden önce benim için. İzledikçe, yorumladıkça burada da yayınlayacağım Yeşilçam filmleriyle ilgili yazılarımı. Belki o zaman anlarsınız eski Türk filmlerini neden bu kadar sevdiğimi.

Özgün İçerik Kodu: 3D142D73373C6A850F8D6C26406999F3C4B0C3A2

ATV'ye vuruluşum

2009-08-12T13:18:00.000-07:00

Her şey o gün onu market çıkışında görmemle başladı. Marketten olağan alışverişimi yapmış sola sapmış evime doğru yol alıyordum ki bir adamla bir kadının kullandığı (2 ayrı) ATV'yi yola çıkarken gördüm. Olduğum yerde bir süre kaldım. "Ben bundan istiyorum" diye kendi kendime mırıldandım. O günden beridir aklım ATV'lerde.

Aslında motosikletlerle aram hiç iyi değil. Türkiye gibi bir ülkede İstanbul gibi bir şehirde motosiklet kullanmak ölüme davetiye çıkarmak gibi bir şey. Motosiklet sürücüleri (özellikle kuryeler) şeritten seyretmek zorunda olduklarını unutarak her yere burunlarını sokuyorlar. Araç sürücüleri de (özellikle minibüs ve taksi şöförleri) motosikletlilere eziyet etmek için elinden geleni yapıyor. Bir kaza halinde iki taraf da zarar görebilir ama motosikletlinin şansı ne yazık ki çok çok daha az oluyor. Bir kere Ataşehir'de yürürken bir motosiklet kazasına sahit olmuştum. Arabanın farı bile kırılmazken motosiklet 50m kurye de en az 100 metre öteye fırlamıştı.

Bütün bunların yanında kişisel olarak motosiklet üzerinde denge sorunu yaşamaktan korktuğum için motosikletlere uzağım. Yani aram iyi değil. Sevmiyorum, hoşlanmıyorum. Ama ATV başka. Bir kere bu resimdekinin ve gördüğümün 4 tekeri var. Yere daha bir sağlam basıyor gibi görünüyor. Kesinlikle çok hoş ve cezbedici. Şimdi biraz daha araştırma yapacağım. Belki bir gün alırım.
Hatta kafaya koydum gibi. Şu resimdekine benzer bir ATV'ye elbet bir gün sahip olacağım!

Özgün İçerik Kodu: 687B3D329BB8A2CC38FD75032CDE0772016C8805

Az organize "Gebze Organize"

2009-08-11T13:39:00.000-07:00

Bugün şu veya bu sebeple yolumun uzandığı yer Gebze Organize Sanayi Bölgesi'ydi. GOSB'ye ilk gidişimiz değildi. 3. ya da 4. olması lazım. Gebze Organize Sanayi'nin yerini bulmak ayrı dert, içinde bir yer bulmak ayrı dert.

"Gebze Organize Sanayi Bölgesi'ne nasıl giderim?" diye sorsam herkes şunu söyler:
"Sabancı Üniversitesi'ne doğru düz devam ediyorsun. Sapma falan yok. İşte o yolda düz giderken gişelerden sonra sağa ayrılan sapaklar var ya. İlki Kartal çıkışı. İkinci Çayırova çıkışı. Üçüncü de Şekerpınar. Üçüncüden çıkacaksın. Şekerpınar gişelerinden Gebze Organize'ye çıkarsın."

Bana sorsalar ben de böyle tarif ederim. Nitekim bugün de babamla arabanın içinde üçüncü sapaktan gireceğimizi biliyor olmanın ve daha önce gelmiş olmanın verdiği güvenle konuşa konuşa ilerliyorduk. Sağ şeritte ilerleyen kamyon ve iri araçlar sebebiyle Çayırova sapağı denen 2. sapağı kaçırmışız. Hal böyleyken 3. sapak olan Şekerpınar sapağını 2. sapak sandık. 3. sapağın levhasına hem Çayırova hem de Şekerpınar yazmak hangi aklın ürünüydü bilemiyorum. Her kimse o kişi, bugün bana/bize ettiği eziyetler yüzünden kendisine teşekkür edeceğim. Herkesin 120km/sa hızla seyrettiği bir yolda sapak levhasının önünde durup düşünme şansımız yoktu elbette. Saydığımız 2. sapak oluşunun üzerine levha üzerinde Çayırova yazması da eklenince "Burası herhalde 2. sapak. 3. de ilerdedir." diye düşündük.
Hayatımızın hatasını yapmışız. 3. sapağı geçince sapma olasılığı ortadan kalkıyormuş. O noktadan sonra artık sapıtma evresine adım atılıyormuş. Dakikalarca hüzünlü gözlerle sağa bakıp bir sapak arayarak ilerledik. Gitmemiz gereken yere de belirli bir saatte varmamız gerekiyordu ama doğru sapağı kaçırdığımızı anladığımızda o belirli saate daha 45 dakika olduğu için çok kaygılanmadık. Gelin görün ki en yakın sapağa uzanan yol uzadıkça uzadı. Nihayet sonunda sağda Gebze sapağını gördük. "Tamam" dedik. "Gebze'nin içinden yol vardır herhalde. GOSB Levhası falan koymuşlardır." Koymuşlar koymasına da nereye koymuşlar acaba? Gebze'nin içine giden yolda ilerleyişimiz uzadıkça sinirlerimizde lokasyon değişiklikleri görülmeye başladı. Az ileride üzerinde Gebze yazan bir levha gördüm. Babam da o yolun Gebze'nin içine gidiyor olabileceğini bizim düz devam etmemizin daha mantıklı olacağını söyledi. Hiçbir fikrim olmadığı için evet, olabilir dedim. Geri dönüş yolunun Gebze sapağını geçtik ve daha 2 dakika geçmemişken yanımızdan akan yolda GOSB'un levhasını gördüm. Tabi ki geri dönme şansımız yoktu. "Evet çok mantıklı bir yere koyulmuş bu levha" dedim. Gebze Organize'ye gitmeyi biliyorsan yani nereden sapacağını biliyorsan çok faydalı olabilirmiş! Yapacak bir şey kalmadığından levhalara göre Bayramoğlu'na doğru ilerlemeye başladık. Amacımız tekrar gişelere çıkıp lanet olası sapağa ulaşmak. Bu arada zamana karşı yarış da başladı. Orada olmamız gereken zamana 10 dakika kalmışken gişelere geldik. Gişeleri geçince bu işte bir gariplik olduğunu sezdik. Sabancı Üniversitesi solumuzda olması gerekirken sağımızda kaldı. Ve beklenen cümle babamdan geldi: "Şekerpınar sapağı yine geride kaldı."
Bu cümleden sonra yeni bir mücadele zamanı başladı benim için. Bol sayıda telefon görüşmesi ile gerekli ayarlamaları yapmaya çalıştım. Bu arada babam tekrar geri dönüş yoluna koyuldu. 40 yıllık şöför olarak bir sapak yüzünden Gebze organize'nin etrafında 40 dakikadır dolaşıyor olmak gururuna dokundu. Bu kez artık İstanbul'a dönmeye karar vermiş. Tekrar geri İstanbul'a dönüp gişelerden geçtik ve sapakları saymaya başladık! Zaten kaç tane gişeden geçtik, kaç kere o OGS cihazını cama yukarı doğru tuttum hatırlamıyorum! Bu kez babam 3.yü beklemedi ve 2. sapaktan içeri daldı. "Buradan nasılsa çıkarım ama şu lanet yoldan sapmazsan bir daha çıkamıyorsun" dedi. Sapmak çözüm değil. Yoldan görsen bile saptıktan sonra da Gebze Organize Sanayi'ye çıkmak kolay değil. Ufak uğraşlar sonucunda amacımıza ulaştık. Bu süreç içinde telefonda gerekli ayarlamaları da yaptım. Bu kadar maceradan sonra işimiz halloldu neyse ki.

Peki bütün bu tantananın sorumlusu kim sizce?
3. sapağın önüne bir adet GOSB levhası dikmeyen Gebze Organize Sanayi Bölgesi yönetimi tabi ki! Anayol üzerinde her yere İstanbul Park levhası konulabildiğine göre GOSB'unki de koyulabilir. Sağolsunlar, içeriye levha koymuşlar ama o kadar içeriye koymuşlar ki o levhaları ancak oraya gitmesini bilenler görebilir.

Benim yanımda babam vardı. Neredeyse 40 yıldır araba kullanıyor. İstanbul'un içini ve yakın şehirlere kadar şehirlerarası yolları adı gibi bilen biri. Ya benim gibi ehliyetini yeni almış biri tek başına gidiyor olsaydı? Ya hiç yol bilmeyen biri gidiyor olsaydı? Ya yabancı biri, İstanbul'u hiç bilmeyen biri gidiyor olsaydı? Çemberler çizerek bir yere varamadan saatlerce dolanıyor olurdu muhtemelen. 3. sapağı kaçırdığımız andan gitmek istediğimiz yere varana kadar tam bir saat geçti.

Koskoca Gebze Organize Sanayi Bölgesi dersiniz değil mi? Değilmiş işte. Sevmedim ben bu Gebze Organize'yi. Hiç organize değilmiş. Bir levha koyamamışlar kör olasıcalar.

Özgün İçerik Kodu: 9966D7A6199FD056D754682685EEBAE2354C4EEE

Pazarlama ile pazar arasındaki fark

2009-08-10T13:35:00.000-07:00

Pazarlamayı gündelik yaşamda sık sık yaşadığımız/kullandığımız ama bir ürünün/hizmetin pazarlanması hakkında en ufak bir fikrimizin bile olmadığı zamanlar vardı. Sonra pazarlama diye bir şeyin olduğunu öğrendik. Dünyada bile yeni yeni akademik birimleri oluşmaya başlamış bir alan için Türkiye’de meslek etiğinden, kurallardan, prensiplerden bahsetmek mümkün değil. Bu sebeple pazarlama sık sık pazarlamacı olmayanların diline dolanır. Ülkemizin “sat ama üretmesen de olur” prensibiyle çuvallayan, batan binlerce firmasının varlığının bile etkileyemediği piyasanın dengesiz maaşları, teknik işlerde çalışanlar ile pazarlamada çalışanlar arasındaki uçurumu gittikçe derinleştiriyor.

Birden fazla mühendisin aynı ortamda bulunması halinde birincide, olmadı ikincide o da olmazsa üçüncü muhabbette mutlaka konuşulan bir konudur bu. İki mühendis bir araya gelirse mutlaka ülkemizde pazarlamacılara/satışçılara verilen değer bir bir anlatılır, buna karşılık mühendislerin ne şartlarda ne maaşlara çalışmaya mecbur bırakıldığından bahsedilir. “Kimsenin maaşında gözümüz yok ama çok adaletsiz bir düzen” diye konuşmanın sonuna iyi niyetler eklenir. En sonunda “Ama mühendisler de kendi işlerini kurabilir” düşüncesiyle avunulur. Her mühendis gibi benim de zihnimi sık sık meşgul eden bir konu bu. Kriz olsun olmasın şirket zarar ettiğinde ürünleri satamayan satışçıların değil de ürünü üreten, satmaya hazır hale getiren mühendislerin ilk elden çıkarılanlar olması yemek arası – masa başı mühendis tezlerini doğrular nitelikte. Son birkaç gündür bu konu olması gerektiğinden daha fazla zihnimi kurcalıyor. Bugün yine günlük olağan yüzleşme-sorgulama mesaimde masamın başında sandalyemde oturmuş şirket içi organizasyonel yapılar üzerine düşünüyordum. Sıra tam pazarlamaya gelmişken dışarıdan gelen bir ses gözümün önünde şimşekler çakmasına neden oldu.

Pazartesi günleri odamın penceresinin baktığı sokakta semt pazarı kuruluyor. Gürültü, patırtı, araba sesleri, çocuk sesleri birbirine giriyor ama bu durum her hafta tekrarlandığı için artık fark etmiyorum. İşte tam pazarlama üzerine tezler geliştirirken pazardan bir adamın sesi diğer pazarcıların sesini ezerek kulağıma ulaştı.

“Gel abla, geeeeeeel. Bakmadan geçme. Almadan gitme. En iyisi burda.”

O an dedim ki kendime “Tez yazmaya, aklını yormaya değmez. Her şeyin özünde yine aynı şey var.”

Pazarlamanın semt pazarında mal satmaktan hiçbir farkı yok. Çok sesi çıkan çok ilgi çekiyor. Çok bağıran çok kazanıyor. Bu yüzden pazarcılar, çiftçiden çok kazanıyor. Çünkü çiftçinin sesi çıkmıyor. Çünkü Halime teyze çiftçiyi değil pazarcıyı biliyor!

Özgün İçerik Kodu: 5033F5E178C3D3401E73524B3F321C48A7494504

Gerçeküstü anlar

2009-08-09T14:57:00.000-07:00

İnsanın başına bazen öyle şeyler gelir ki gerçekliğine inanamaz. Başa gelenlerin gerçekliği şüphesizdir ama akıl başa gelenlerin kendi başına geldiğini kabul etmemekte direnir. Öyle garip bir haldir ki bu sanki ruhunuz bedeninizden çıkmıştır, yukarıdan bir yerlerden başınıza gelenleri eliniz kolunuz bağlı izler vaziyettesinizdir. Yaşanan an gerçekliğini yitirmiştir. Bir film sahnesi, bir rüya, bir kitap sayfası olma ihtimali gerçekten yaşanıyor olma ihtimalinden yüzlerce kez daha yüksektir. İşte bu anlardan net hatırladığım bir kaç tane var. Biri, babamla mutfak masasında yemek yerken yaptığım o konuşma. Bir diğeri teyzem öldüğünde geçirdiğim günlerde yaşadıklarım. Son olarak da toplantı masasının başında yapılan o konuşma. O zamanlarda ne ben bendim ne de söylediklerim benimdi. Hiçbir duygu, hareket, davranış, sözcük bana ait değildi. Ben yukarıda izleyendim. Benim yerime biri üzerine düşeni yapmak için olmam gereken yerlerdeydi.

Ve işte bugün yine aynı şey oldu. Annem evde olmadığı için yemek yapma görevi üzerime kalmıştı. Patatesleri haşlamak için mutfağa gitmiştim. Patatesler haşlanırken bir yandan da vakit kaybı olmasın diye mutfak masasında kitap okuyor, kağıtlara notlar alıyordum. İşte o anda ruhum sanki bedenimden ayrılıp yukarılara yükseldi. Ruhumun yukarılardan gördüğü sahnede, çatallı tokayla arkadan topuz yapmaya çalıştığı saçlarından yüzüne düşenleri üfleyerek “P&G’nin 165 Yıllık Serüveni”ni okuyan, bir yandan okuduklarını not alırken bir yandan da patateslerin haşlanmasını bekleyen bir kız vardı. Sahnede birbiriyle uyumsuz nesneler vardı. Yolunda gitmeyen bir şeylerin varlığının kokusu, ait olma olgusunu altüst eden bir varoluşun izleri vardı. Bir yerde sorun vardı ama neredeydi?

Aslında sorunun yeri belliydi de çözüme biraz daha zaman vardı.

Özgün İçerik Kodu: 747EDA2A10F74EE6E6EABC720154FD205335E92A

Cumhuriyet Kadını'nın ta kendisi ile Özgür Kadın(!)'ın kavgası

2009-08-08T14:57:00.000-07:00

Sayfamı takip edenler ve yakın arkadaşlarım bilirler ki son bir ayımı üzücü, can sıkıcı, yorucu hatta yer yer hayattan bezdirici ağır darbelerle geçirdim. Ve bunun için de bir süre önce "Ahdım" başlıklı yazımda biraz zamana ihtiyacım olduğunu belirttim. Aslında hala zamana ihtiyacım var ama nispeten daha boş zamanları yaşadığımdan teyzemin yoğun bakımda yattığı süreç içerisinde gözümden kaçmayı başaramayan bir olayı (daha doğrusu bir atışmayı) yazacağım bugün.

Daha önce “Çıplaklığın özgürlük ve sanatla ilişkisi” başlıklı yazımda değindiğim konu, Ayşe Arman’ın Hello dergisine soyunmasıyla farklı bir zeminde yine yazıma konu olmuştu. “İnsanımız Ayşe Arman diyor çünkü” başlıklı yazımda Arman’ın Nihat Odabaşı’na verdiği çıplak pozlara halkımızın ilgisini yorumlamıştım. Bu olayın etkisi daha geçmemişti ki Ayşe Arman sosyolojik bir araştırma yapmaya karar verip mahalle baskısını test etmeye niyetlendi. İşte tam bu dönemde teyzem rahatsızlandığı için bu konuyla ilgili bir şey yazamadım. Arman’ın çalışmasını değerlendirmek gerekirse ciddi, akademik, sosyolojik bir araştırma olduğunu elbette söyleyemeyiz. Kendisi de bu iddiada değildi zaten. Dolayısıyla Ayşe Arman bakış odaklı bir araştırmayı okuduğumuzu göz önünde bulundurarak yorumlarsak kendi çapında bir şeyler yaptığı için Ayşe’yi suçlayamayız. Şahsi fikrim bu araştırmanın sonuçlarının bu kadar abartılmaması gerektiği yönünde; fakat belirli bir bakış açısını yansıttığı gerçeği de göz ardı edilmemeli. Aşağıda değineceğim konuya gelmeden önce belirtmek isterim ki beni tanıyanların çok yakından bildiği gibi Ayşe Arman ile yıldızımız pek barışık türden değil ve yıldızlarımız barışacak gibi de durmuyor. Ama bu olaylarda Ayşe’nin üzerine fazla gidildiğini düşünüyorum. Sonuçta söz konusu kişi Ayşe Arman. Kendisini gazeteci yerine koymayan binlerce insan varken, gazeteciliğine de şahsına da saygı duymayan binlerce insan varken bu kadar abartmamak gerekir. İşte şimdi değineceğim ve yoğum bakımda teyzem hayat mücadelesi verirken bile beni kahkahalarla güldürebilen eleştirinin sahibi, kantarın topuzunu kaçırmakta Mine Kırıkkanat, Bekir Coşkun ve türevleri ile ilk sıraları paylaşacak bir köşe yazarımız: Ruhat Mengi. Çok bilmiş tavırları, durmadan kendini övmesi, kendini her alanda bilirkişi ilan edip fetvalar vermesi, insanların aileleri ve hassas olduğu konularla dalga geçmesi ya da bu konuları sürekli deşifre etmesi ile köşe yazarı skalasında yerini çoktan almış durumda. Hatta birçoğu hakaret konusunda onu sollarken onun gözü, 14 yaşında çocukların psikolojisiyle oynayacak kadar döner. Örnek isterseniz, Müjde Nişanyan – Sevan Nişanyan arası bok kavanozu skandalı hakkında Mutlu Tönbekici’nin yazılarını inceleyebilirsiniz. Bu mevzuda da aynısını yapmış, hiç ilgisi olmamasına rağmen Ayşe Arman’ın annesini tartışmanın içine katmıştır.

Ayşe Arman, tesettüre girip İstanbul’un kalbur üstü mahallerinde, mini elbiseler giyip muhafazakar mahallelerinde dolaşarak izlenimlerini yazmaya başladıktan sonra Ruhat Mengi,” Mahalle baskısı mı? Espri herhalde!” başlıklı bir yazı yazmış. Oldukça zorlama çıkarımlarıyla bezenmiş yazısından bir bölümü aşağıda veriyorum:

“Soyunma” haberinin etkisi geçince bu kez “örtünme” ye gelmiş olmalı sıra... Olabilir, ister soyunur, ister örtünür, demokratik bir ülkede (devlet alanları dışında) herkesin kendi tercihidir. Hele de Türk geleneklerinden çok Alman geleneklerine yakın (Mami’si hâlâ Türkçe’yi Almanca gibi konuşan) birinin soyunup giyinmesi Türkiye’yi hiç ilgilendirmez. (1)

Bu yazıya Ayşe Arman köşesinden aşağıdaki gibi cevap vermiş.

“Kimsenin annesine babasına laf edilmez, öğretmediler mi sana? Ayıptır. Kimsenin aksanına, tabiyetine de laf edilmez. 40 yıldır bu ülkede yaşayan artık Türkleşmiş Alman annemden ne istersin? Aksanı mı batıyor sana? Herkes senin Türkçenle mi konuşmak zorunda?” (2)

Yenilen pehlivan yenilmeye doymazmış. Ayşe Arman’ın bir paragraflık cevabına bir köşe döşemiş Ruhat Mengi. “Taş atma… Üstüne sıçrar” başlıklı yazısında saygıdan, mesleki etikten, köşe yazarları arası hiyerarşik sıralamadan sanki kendisinde varmış gibi sunduğu değerlerden bahsedip durmuş. Bu yazıyı gülümseyerek okudum tabi. Yine alakasız bir biçimde Ayşe Arman’ın kendisine Dubai’den cevap verdiğine değinmiş. Türkiye’de yaşamadığı için Ayşe Arman’ı taşlamamız gerektiğini düşünüyor olsa gerek. Ama bu yazıda beni sabah sabah mesai başlamadan önce yoğun bakımda hastam olduğu halde kahkahalarla güldüren bir bölüm var. Bakalım siz de buna gülecek misiniz benim kadar?

Amaa... Ben Cumhuriyet kadınının ta kendisi olduğum için (okuyucu ve izleyicinin kararıdır, binlerce mail arşivde) ve Dubai’de değil ülkemde yaşadığım, onun ve rejiminin korunması, değerlerinin korunması büyük önem taşıdığı için yalanların, yanlışların doğru gibi yutturulması halinde, gençlere “her rezalet geçerlidir, bir gün nasılsa bunları unutturacağınız konuma gelirsiniz” mesajları verilmesi halinde veya sınırsız terbiyesizlik halinde katı ve sert olabilirim. Bu özelliğimden de çok memnunum. (3)

Evet, evet benim o! Cumhuriyet kadınının bizzat kendisi ben oluyorum! Cidden çok trajikomik. Ama komedisi trajedisinin çok üstüne çıktı. Gerçekten çok komik!

Ayşe Arman da köşesinde sıkıcısın Ruhat Mengi (4) temelinde birkaç maddelik bir şeyler karaladıktan sonra Ruhat Mengi bu kez olaya felsefi açıdan yaklaşıp yine bir paragrafa bir yazıyla hakkında geleceğim senin demiş ve “Kartallar ve sürüngenler” (5) başlıklı yazıyı “çakmış”. İşte bu yazı Ayşe Arman’ın da kopma noktası olmuş çünkü bu yazıda Mengi, kendini – yani o Cumhuriyet Kadını’nın ta kendisini – ilkeli kartal olarak tanımlamış, Arman’ı ise ilkesiz sürüngen olarak! Yazının içerisinde çok sayıda güldürü unsuru mevcut ama ilkesiz sürüngen yeterince bomba etkisi yarattığı için kalanını alıntılamaya gerek duymuyorum.

İlkelerini takip edecek kadar yakından tanımıyorum, belki Ayşe Arman gerçekten ilkesiz sürüngen olabilir ama ilkeli kartal hakkında da zihnimiz çok karıştı. Zira herkes kartalların yüksekten uçtuğunu ama alçaktan z.çtığını bilirken Cumhuriyet Kadını’nın ta kendisinin bunu bilmiyor olması ironik kaçtı biraz sanki, değil mi?

Not: Bu yazının başlığını "Sarışın yazarların kavgası" koymak vardı ama yapamam ki. Yapamadım ki :)

(1) Mahalle baskısı mı? Espri herhalde!, Ruhat Mengi, Vatan Gazetesi, 13.07.2009

(2) Kimi beğendi, kimi beğenmedi AMA HERKES KONUŞTU, Ayşe Arman, Hürriyet Gazetesi, 19.07.2009

(3) Taş atma... Üstüne sıçrar!, Ruhat Mengi, Vatan Gazetesi, 21.07.2009

(4) Estağfurullah o sizin seksiliğiniz!, Ayşe Arman, Hürriyet Gazetesi, 22.07.2009

(5) Kartallar ve sürüngenler, Ruhat Mengi, Vatan Gazetesi, 25.07.2009

Özgün İçerik Kodu: AEF2491F3184A382D8773B07BF1C90686DB5EDFF

Yeniden

2009-08-03T11:36:00.000-07:00

1 yıl sonra yeniden.
Başladığımız yere geri döndük.

Ahdım

2009-07-22T03:28:00.000-07:00

Ortasında bırakılmış bir hayatın kalıntıları duruyordu izinin olduğu her yerde. Kahvaltı için alınmış ama ambalajı açılmamış bir sandviç. Akşamdan hazırlanıp plastik bir kaba koyulan sarma dolmalar. Sıkılınca çiğnenmek üzere saklanan birkaç sakız. Cep telefonunda fotoğrafın. İşyerinde defterlerin. Evde fotoğrafların. Yeni aldığın, daha kullanmaya fırsat bulamadığın parfümlerin. Kuzeninin nikahında giyeceğin elbise için ayrılmış para. Anneme vermek için çantanda gezdirdiğin düğün davetiyesi. Anahtarlığın. Telefonun. Makyaj malzemelerin. Evden aceleyle çıkarken dolabına koymayı unuttuğun pijamaların. Katlamaya üşendiğin kıyafetlerin. Mutfakta bulaşıkların. Kitapların. Filmlerin. Sakladığın eski belgeler. Süs eşyaların. Çeyizin. Mısır’a gitme hayallerin. Ardında bir terk edilmişlik hissi. Öyle bir yalnızlık hissi ki bu. Öyle bir kaybetme acısı ki. Tarif edilebilir olmaktan çok uzak.

Bir değil altı evin olduğu için hepimize diğerinde kalıyormuşsun gibi gelen bu ayrılık hissi inanmayı zorlaştırıyor. Bazen hepimize başımıza gelenleri yukarıdan izliyormuş hissi veren bu acı. Hala kötü bir rüyadan uyanmayı arzulayarak yaşıyoruz. Hala nasıl inanacağımızı, nasıl alışacağımızı bilmiyoruz. O güzel yüzünü, o tanıdık-bildik yüzünü mavimsi bir beyazlıkla, şişmiş halde gördüğümde bile zor gelmişti inanmak. Ama içimdeki bu acı, içimdeki bu sıkıntı. Gidişinin kalbimde açtığı yara. İçimdeki sana ait doldurulamaz bu boşluk. Hayat ne kadar anlamsızlaşıyor. Kavgalar, acılar, kırgınlıklar bir bir değerini yitiriyor. Ciğerlerim parçalanana kadar ağlamak, kendimi parçalamak istiyorum. Ananem ve dedemin yanında içimde yükselen çığlıkları bastırmak için gösterdiğim çaba boğazımda düğümlenen acı ile sonuçlanıyor.

Herkesin hayatında olduğu gibi benim de hayatımda zorluklar vardı. Ama ben hiç bu kadar yanmadım teyze. Hiç kimseye ve hiçbir şeye bu kadar ağlamadım. Hiçbir şeye bu kadar kanamadım. Bu kadar acımadım. Senden önce bir insanın canının bu kadar çok acıyabileceğini bilmezdim. Her an vücudumdan bir parça koparılıyormuşçasına acı çekmenin ne demek olduğunu bilmezdim. Anne gibi, abla gibi, arkadaş gibi, teyze gibi. O kadar çok şeydin ki. Giderken de o kadar çok şey götürdün ki.

Yoğun bakımda geçirdiğin her gün bir parçamı daha aldı götürdü. Hayatım boyunca bu kadar dua etmedim belki de. Hiçbir zaman kendimi bu kadar unutmadım ben. Kendimden bu kadar vazgeçmedim . Yoğun bakımda geçirdiğin 12 günü hatırlamadan yaşamadım. On ikinci gün. Sensiz geçireceğimiz 12. güne hazırlanırken ve tüm benliğimizle aramıza dönmen için dua ederken. O günde. 12. Günde. Takvimler 17 Temmuz Cuma gününde kaldı. Saatler 12:05’te durdu. Durdu dünya. Hayattaki tüm gerçekler, gerçekliğini yitirdi. Gerçek olan iki şey vardı: sen ve acı. İçime oturduğu yerden bir daha kalkmamak üzere bir acı yerleşti.

Bu satırları yazacak gücü kendimde bulabildiğim bu gün, sensiz geçireceğimiz sayısız günlerin yalnızca altıncısı. Acı çok sıcakken belki çok anlayamıyor insan. Altı gün oldu. Güneşler doğdu üzerimize. Geceleri tükettik dualarla. Yemek yedik, su içtik, uyuduk, uyandık. Yürüdük, ağladık. Nefes aldık, yaşadık. Sen ise beş gündür toprağın altındasın. Çocukken elinden tuttuğum, sarıldığım, öldükten sonra dokunduğumda yokluğunu yüzüme tokat gibi çarpan buz gibi soğuk bedenin beş gündür toprağın altında. Sonu olmayan bir yolda yitirilensin teyze. Kaybedilensin. Çok ama çok özlenensin.

Yokluğunu hissettirip daha çok canımızı acıtacağın zamanlar daha gelmedi, biliyorum. Ramazan’da toplu iftar yemeklerinde masadaki yerin boş kaldığında, düğünlerde, nikahlarda, aile toplantılarında, fındık zamanı geldiğinde köyde, akşamları çekirdek çitleyerek “O” yaptığımızda, köydeki o köhne ev yıkılırken, yeni eve taşındığımızda, Ortaköy’e her gittiğimizde, Ortaköy sahiline her indiğimizde, Nevzat’ın dükkanının önünden her geçtiğimizde, Üsküdar’a her indiğimizde, o ayakkabıcının önünden her geçtiğimizde, her Stephen King kitabı okuyuşumuzda, köfteci çocuktan her köfte alışımızda, bir olayı anlatırken biri lafı çok uzattığında “Hatice gibi uzattın da uzattın” demek için ağzımızı her açışımızda, masadan en son kalkana her bakışımızda, bize hiç uygun olmayan kıyafetlerin içine girmeye çalıştığımız her anda, “Hiç kıyafetim yok, hiç ayakkabım yok” diye her hayıflanışımızda, birinde gördüğümüz beğendiğimiz bir eşyayı her isteyişimizde, evi dağınık gördüğümüz her anda tekrar tekrar yaşayacağız acını. Bir yanımız hep eksik kalacak. Bir yanımız hep sana hasret yaşayacak.
Acın dinmeyecek.
Yerin dolmayacak.
Ahdım olsun ki yokluğunda da varlığın unutulmayacak.

Not: Küllenene kadar bana biraz müsaade.

2009-07-19T13:06:00.000-07:00

Bugün, sensiz geçireceğimiz sayısız günün daha üçüncüsü...

9. gün

2009-07-14T05:55:00.000-07:00

Bugün sensiz geçirdiğimiz 9. gün. Doktorlar çok az zamanı kaldı diyorlar. Kendimizi kötü ihtimale hazırlamaya çalışıyoruz ama insan umut etmeden yaşayamıyor.
Bugün yine tüm kardeşlerin tam kadro yanındaydı. İlyas amca, Hanife abla, Vesile ve Reyhan ablalar, Meral yengem, Kezban teyzemin arkadaşları, Saadet teyze, Emine teyze hastanede bizi yalnız bırakmadılar. Müşerref hala da yine bugün yanındaydı. Ortaköy'deki eski akrabalardan İsmail ve Ömer'in oğlu Tahsin de bugün ziyaretine gelenler arasındaydı. Ayrıca Sena abla da telefonla durumunu öğrenmek için aradı.
Tabi bugün ananem ve dedem de yanındaydı. İlk önce Meral yengemin girmesine karar verilmişti ama sonradan yine ananemde karar kılınmış. Ananem yanına gelene kadar dua etmiş. "Ben onunla konuşurken kalp atışları hızlandı" diyor. Odaya ilk girdiğinde ekrandaki çizgilere bakmış. Seninle konuştuktan sonra hareketlendiğini görmüş. Biz, ananemi duyduğuna inanıyoruz.

Az da olsa, ufak da olsa umudumuz var. Çıkmadık candan ümit kesilmiyor. Geçmişi düşünmemeye çalışıyoruz. Yokluğunu düşünmemek için varlığında yaşadıklarımızı hatırlamamaya çalışıyoruz. Aksi takdirde dayanamıyoruz. Şu anki haline, sana, hastalığa gösterdiğin dirence odaklanmış durumdayız. Sürekli senin için dua ediyor, birbirimize destek olmaya çalışıyoruz. Seni bilmiyorum ama biz çok acı çekiyoruz.

14.07.2009

6, 7 ve 8. gün

2009-07-14T00:01:00.000-07:00

6. gün (11.07.2009):
Sensiz geçirdiğimiz 6. günde Müşerref halalar, oğlu Abdullah, Mehmet enişte, İlyas amcalar, kızları ve damatları yanımızdaydı. Hızır amca, kızları ve damatları da durumunun yine sabit olduğu bu günde yanımızdaydılar.

7. gün (12.07.2009):
Sensiz geçirdiğimiz 7. günde dayılarım erkenden hastaneye gittiler. Ben de en kısa sürede yanlarına gittim ve doktorlara konuşmak için sıraya girdik. İlk senin ismin okundu. Doktorlar durumunun sabit olduğunu söylediler. Koma seviyesinin 4 ile 5 arasında değiştiğini ama durumunun sabit olduğunu belirttiler. Sodyum fazlalığı için uyguladıkları tedaviye cevap vermişsin. Sodyum seviyen bir seviye düşmüş. Tansiyonun çok düşük olduğu için sürekli ilaç veriyorlarmış. İlaçları kestikleri zaman tansiyonun yine düşüyormuş. Hala bilincin kapalı.
Kezban teyzem çok yorgundu. Bugün gelmemesini söyledik. Münire abla ve Suat abi yanımızdaydı. İlyas amca, Hanife abla, Şenol abi, Hızır amca, İsmail abi de uzun süre yanımızdaydı. Amcaların senin için ağladılar. Öğleden sonra Şeyda yengem, annesi, abisi ve abisinin eşi de geldi. Kayra da yanlarındaydı. Emine ve eşi de akşam üstü gelmişler. Ortaköy’den Bolulu komşun ve eşi de ziyaretine geldiler. Ortaköy’de herkes seni tekrar balkonda kahve içerken görebilmek için dua ediyormuş.
Ayrıca Dursun amcanın kızları, çocukları ve damatları her gün telefonla annemi arıyorlar. Ananemin adağı kesildi. Herkes senin için dua ediyor.

8. gün (13.07.2009):
Sensiz geçirdiğimiz 8. günde her zamanki gibi bütün kardeşlerin oradaydı. Doktorlar durumunun iyice kötüye gittiğini, koma seviyenin 3e düştüğünü söylemişler. 2 ünite kan verildiği için yerine 6 ünite kan istediler. Verilen akciğerinde enfeksiyona sebep olmuş. Bu durum aslında normalmiş ama senin mücadele gücün olmadığı için enfeksiyonla mücadele edemiyormuşsun.
Bugün İlyas amca ve eşi, Hanife abla, Şenol abi yine hastanedeymiş. İlerleyen zamanlarda Ankara’dan İbrahim ve Abdullah aralarına katılmış. Ortaköy’den Tanyel ve ismini bilmediğimiz bir çocuk da hastaneye gelmişler.Meral yengem, Sabire abla ve Hasan abi, Saadet teyze, Münire abla ve Suat abi yine yanındaymışlar. Akşama doğru babam yanlarına gelmiş ve 20:00’de “İnşallah yarın iyi bir haber alırız” umudu ile hastaneden ayrılmışlar.
Ayrıca Özlem abla kına gecesini iptal etmiş. “Hatice abla orada yatarken ben eğlenemem” demiş.
Evdeki herkesin morali çok bozuktu. En düşük koma seviyesine inmen seni kaybettiğimiz anlamına gelmiyor. Umut etmeye devam edeceğiz.

5. gün

2009-07-10T03:03:00.000-07:00

Bugün sensiz geçirdiğimiz 5. gün. Yine herkes hastanede.
Doktorlar nefes alman için boğazını deleceklermiş. Bu saatten sonra yaşasan bile bitkisel hayatta yaşayacağını söylediler. Bitkisel hayattan 8 yıl sonra kurtulan bir kızın haberi yayınlanmıştı gazetelerde. Hala umudumuz var. Bekleyeceğiz.
Dün hiç umut yok diyen doktorlar bugün bitkisel hayattan bahsediyorlar. Uyansan, bitkisel hayattan çıksan bile hafızanı tamamen yitirmiş olacakmışsın. Bunun geri dönüşünün olup olmadığını bilmiyorum. Salih dayım "Yeter ki uyansın. gerekirse beyin nakli için her şeyi yaparız" diyor.

Bugün masada yemek yerken seni andık. Hatice Teyzem olsa şimdi ikinci kurulan masada hala yemek yiyor olurdu dedim. Herkes güldü. Kezban Teyzem birden ağlamaya başladı. "Ya ölürse, onsuz nasıl yaşarız" diye ağlarken bizi de ağlattı.
Vesile teyzeyle ortaköyde onlarla karşılaştığımız günü konuştuk. Biz Beşiktaş'a yürürken onlar arabayla Sarıyer'e gidiyordu. Hep beraber oturup bir şeyler yemiştik.

Anılar canımızı acıtıyor. Bir yanımız sensizliğe uyum sağlamaya çalışıyor ama bir yanımız hala geleceğine inanıyor. Bekliyoruz.

10.07.2009

4. gün

2009-07-09T09:32:00.000-07:00

Bugün sensiz geçirdiğimiz 4. gün. Umudumuzu kaybetmedik. Doktorlar hiç umut yok deseler de onlar için olmayan umut bizim için var. İyileşsen bile bizi başka ameliyatlar, başka sorunlar bekliyor olacak ama bunları düşünmüyoruz bile. Bugün ananem yoğun bakıma yanına indirildi. Girmeden önce doktor "Sen girme dayanamazsın" demiş. Ananem kabul etmeyince "Ağlarsan, fenalaşırsan atarım seni dışarı" diye kızmış. Ananem yoğun bakım odasına gelene kadar "Allah'ım bana sabır ver" diye dua etmiş. Yanına gelince ağladı mı bilmiyorum. Neler hissettiğini de tam olarak bilmiyorum. Ama çok dayanıklı ve güçlü görünüyor. Ara ara ağlıyor ama sürekli senin için dua ediyor. Yoğun bakımda başındayken elini tutmuş. "Sıcaktı eli" diyor. Eğer makinaya bağlı değilse çok güzel nefes alıyor da diyor. İlk gün hastaneye gittiğinde daha çok ağlıyorduk, şimdi bütün enerjimizi senin için dua etmeye ayırdık. Hepimiz daha metiniz, daha sağlıklı bakıyoruz olaylara. Kaderde varsa yaşanır ama hepimiz senin için dua ediyoruz.
Doktorlar "Durumu ciddi, her şeye hazırlıklı olun" dediğinde Ahmet dayımın tansiyonu düştü ve bayıldı. Bugün yoğun bakımdan sedyeyle çıkan ölüyü görünce annem de fenalaşmış. Ama şu an herkes iyi.
Düzce'deki neredeyse bütün akrabalar hastaneye geldi. Ziyaretine gelmeyen yok. Dereliköyü'ndeki teyzeler ve çocukları, amca çocukların, dayılarının çocukları, hepsi ziyaretine geldi. Bizi bir an olsun yalnız bırakmadılar. Nurşen Abla ve Ekrem enişte de ilk günden beri geliyorlar.
Bu aralar çekecek çilemiz varmış ki bugün bir de Şeyda yengemin yengesinin öldüğü haberini aldık. Şeyda yengem de senin için çok üzüldü.
Pasajdaki herkes senin için dua ediyormuş. Seni hastaneye getiren kadın ve iki arkadaşın da sık sık ziyaretine geldi.
Amcamı bilirsin. Çok tanımazsın belki ama yufka yürekli olduğunu bilirsin. Annemle konuşmuş bugün, o da ağlamış senin için. Yattığın hastanenin adını, adresi kaydetmiş. Belki gelirim demiş.

Durumunun kritikleştiği ilk anda "İnşallah kimseye kırgın değildir" diye düşünmüştüm. Zerrin abla, hani şu yıllardır dargın olduğun en eski arkadaşın. Bugün annemi aramış. Rüyasında seni görmüş. "Bundan sonra senin kedilerine ben bakacağım Zerrin" demişsin rüyasında. Rüyayı gördüğünde hastanede olduğunu bilmiyordu. İçi rahat etmemiş, annemi aramış. Rüyasını anlatıp nasıl olduğunu sormuş. Annem yoğun bakımda olduğunu, beyninde ödem olduğunu ve durumunun ciddi olduğunu söylediğinde karşılıklı ağlamışlar telefonun iki ucunda. Çok ağlamış Zerrin abla senin için. Bunları okuduğunda şaşıracaksın, biliyorum. Ama kavgalı olduğun, o kinci Zerrin abla bile senin için çok ağlamış teyze.

Doktorlar iki gün sonra sana bağlı makinaları sökecekler ve vücut fonksiyonlarını devam ettirecek güçte olup olmadığını kontrol edecekler. İki gün sonra hala devam edemeyecek kadar güçsüz olursan seni tekrar makinalara bağlayıp bağlamayacaklarını bilmiyoruz. Elimizden gelen tek şey beklemek.

Hiçbirimizi duymadıysan da bugün ananem elini tuttuğunda hissetmiş olmalısın. Hepimiz seni bekliyoruz. Seni sevmediğini düşündüğün, kırgın olduğun, kızgın olduğun herkes bir arada, seni bekliyoruz.

2009-07-08T23:21:00.000-07:00

Bu, sensiz geçirdiğimiz 4. gün. Doktorlara göre hiç umut olmasa da bizim umudumuz var. 4000 gün de olsa bekleyeceğiz.

...

2009-07-07T12:42:00.000-07:00

Hayatı saatler içerisinde tedaviye vereceği ya da veremeyeceği cevaba göre belirlenecek olan biri orada makinalara bağlı yatarken annemi gördüğünde açabildiği tek gözünden süzülen bir damla yaş, yüzünün tutan tarafında beliren üzülme hissi gözümün önünden gitmiyor. Beni görünce oynatabildiği serumlu eliyle bir şeyler söylemeye çalışması ama başının yana düşmesi ve yine kendinden geçmesi. Ananeme “İyileşecek, bak arkadaş söyledi. Annesine ölecek gözüyle bakıyorlarmış iyileşmiş”, “Bak şunun şunun kızı var ya onun da başına gelmiş, şimdi hiçbir şeyi yokmuş” derken içim nasıl kan ağlıyor, nasıl acıyor.

Bak teyze, geçen hafta aldığımız civcivlerden huysuz olanına senin adını verdik. Ne olur aç gözlerini de civcivini görmeye gel teyze. Ne olur teyze. Dayan teyze.

Onun da söyleyecekleri var, okusana!

2009-07-04T15:27:00.000-07:00

Hayatta yetenekleri karşısında şapka çıkarılması gereken bazı insanlar vardır. Çirkefleşmek, karalamaya çalışmak anlamsızdır. Yeteneklidir işte. Babadan kalma değildir. Üzerine konma değildir. Bu ne adaletsiz dünya dedirten cinsten hiç değildir. Yeteneklidir. Saygı duyacaksın. Nokta. Benim de yetenekleri karşısında şapka çıkarttığım çeşitli meslek grubundan birileri var hayatımda/etrafımda. Bu yazının etrafında şekilleneceği şahıslar ise karikatüristler. Bir Ersin Karabulut olur, bir Umut Sarıkaya olur, bir Bülent Üstün, bir Yiğit Özgür, bir Kenan Yarar olur. Böyle gençler kolay yetişmiyor azizim. Hayır hayır, bugün size Ersin Karabulut’tan bahsetmeyeceğim.

Bu yazıda sizlere karikatürlerinden çok tatlı-hüzün veren gülümsetici yazılarını beğendiğim Umut Sarıkaya’dan bahsedeceğim. Uykusuz alındığında tarafımca okunan ilk sayfa Sandık İçi’dir. “Benim de söyleyeceklerim var!” köşesi son okunan sayfadır. Dergiyi okur okur gülerim. Sonra bilirim ki o köşede beni gülümseten bir yazı bekler. İşte efendim, yine böyle bir günde Umut Sarıkaya’nın köşesini okuyordum. Çarşambaları çıkan Uykusuz’u cumartesileri aldığımdan 27 Mayıs tarihli sayıyı da muhtemelen 30 Mayıs günü okuyordum. Her zaman olduğu gibi sıra o köşeye geldi ve ben, uzak-yakın bir yazı okuyacağım bilinciyle okumaya başladım. Benim için olağan şekilde başlayan Uykusuz seansı “Nasıl lan? Çok güzel yazmış lan. Bu yazıyı mutlaka bloga koymalıyım ama nasıl?” düşünceleri ile sonlandı. Dergi yeni olduğu için yazıyı bloga koyup emek çalmaktan kaçındım. Haftaya yayınlarım diyerek dergiyi bir yere koydum. Aralarda birkaç kez aklıma gelip ertelesem de üzerinden beş hafta geçtikten sonra yazıyı ancak yayınlamaya karar verdim. Ama zaten işin zor kısmı da burada başlıyordu. Üzerinden beş hafta geçmişken üç aydır taşınırken dağılan kütüphanesini bile düzeltemeye üşenen ben, Uykusuz’un o sayısını nasıl bulacaktım? Başlamak bitirmenin yarısıdır şiarıyla arama operasyonuna başladım.

Eski sayılar şurada, kıytırık dergiler burada, 1 lirayken aldığım Tempo ve türevi dandik dergiler şu kısımda, fuarlardan belki iş bulurum umuduyla aldığım lüzumsuz bol resimli tanıtım broşürleri şunların üstünde, eski penguenler en altta diyerek dergi arşivimi gözlerimle sınıfladım. Yakın tarihe ait dergiler yani taşındıktan sonra alınanların akıbeti ise çok belirsizdi. Oda kapısının arkasındaki kütüphanede bölge bölge rastlanan süreli yayınlar masa üzerinde yığılı kitap/kağıt tomarlarının arasından da yer yer baş gösteriyordu. Öyle ki bir şeyler yığmak için eşyaların üzeri yetmemiş masanın ayaklarını oluşturan ızgara bölmelerine de dergiler/kitaplar yerleştirilmişti, pardon yığılmıştı. Kütüphanedekilerden başladım. Bazıları eski bazıları yeniydi. Bazı dergiler yalnızca ortalarından kıvrılmış bazıları ise önce ortalarından sonra yarısının ortasından bir kez daha kıvrılmak suretiyle dörde katlanmıştı. “Hayır” dedim. “Bu dergiler temiz. O sayı oldukça yıpranmıştı. Bugün yayınlarım, yarın yayınlarım diye ortalıkta gezdirmekten eskitmiştim dergiyi” dedim. Odanın muhtelif yerlerinde arama yaptıktan sonra sonunda içinde makyaj malzemelerimin, takılarımın, tokalarımın, kardeşime ait olduğu halde niye benim çekmecemde durduğunu hala bilmediğim bigudilerin bulunduğu; önüne gelenin eline geleni attığı kapalı bölmelerden biri olma özelliğini taşıyan çok amaçlı çekmecemde eski bir Bilim ve Teknik Dergisi sayısının altında bağırsakları dışarı çıkmış, Umut Sarıkaya’nın yazısının olduğu sayfa görünecek şekilde katlanmış vaziyette dergiyi buldum. Ama yazıyı burada yayınlamayacağım. Bütün bu tantana boşuna mıydı, boşuna mı okuduk bu kadar lakırdıyı demeyin sevgili okumayanlarım. Yazıyı burada yayınlamayacağım dedim. Bu, yazıyı parmaklarımla ben yazmayacağım anlamına geliyor. Okumayacağınız anlamına gelmiyor. Yazıyı tarattım. Aşağıdaki linkten okuyabilirsiniz.
Bu kadar cümleyi boşuna kurmadım sevgili okumayanlarım. Okuyun diyorsam gerçekten okumanızı istediğim için diyorumdur. Bu sebeple, lütfen okuyunuz!

http://img269.imageshack.us/img269/7152/canerika.jpg
"Can Erik", 27 Mayıs 2009, Sayı: 2009/22, No: 091, Uykusuz Dergisi

Özgün İçerik Kodu: F70C1946738363BBAFF620ABE314CB619BEBF411

Polis ne iş yapar?

2009-07-03T03:32:00.000-07:00

Afişlerde kullanılan, filmlerde görülen temiz yüzlü, yakışıklı polis memurları gerçek hayatta var mı? Toplamı 24 saati bile bulmayan bir süre içerisinde her çeşit polis memuruyla tanıştım. Çevik kuvvet biriminde, emniyet müdürlüğünde, asayiş şube müdürlüğünde, karakolda, danışmada, kimlik kontrolünde, araştırmada görevli çeşit çeşit memur ile görüştüm. Hatta bazıları o kadar iyi davrandı, o kadar yardımcı olmaya çalıştı ki annem de ben de bu kadar iyi olmalarına şaşırdık. Nihayetinde biz, normal vatandaşların devlet dairelerinde köpek muamelesi gördüğü, esnafın kazıkladığı, müşteri olduğu yerde bile aşağılanan, basit şeyleri yapmak için bile en akıllısının ortalama zekalı bir Avrupalı’dan çok daha fazla çaba göstermesi gereken insanların yaşadığı bir ülkenin evlatlarıyız. Mevzu basit bir konu, önlem için dolanıyoruz. Bazı işlemler yapılması gerekiyor. Saatlerce beklemeler, dolanmalar, oradan oraya yönlendirmeler sonucunda hiçbir şey yapmadan dönüyoruz. Bütün sinirlerimin tepemde dolandığı bu hareketli saatler beni bir tek soru üzerinde düşünmeye itti:

“Polis ne iş yapar?”

• Güvenliği sağlar.

• İnsanlara güven verir.

• Vicdanı olmayanlara polislik yapar.

• Suçluların elini kolunu sallayarak gezmesini engeller.

• Önüne gelenin suç işlemesini engellemek için mağdurlara yardımcı olur.

Bunlar gibi kitaplardan çıkma, güzel görevleri polislere ait biliriz. Neyse ki hala yukarıda sıraladıklarımı ve hatta fazlasını yapan polisler var Türkiye’de.

Şimdi bir de bugün tanıdığım bazı polis memurlarının ve benzerlerinin neler yaptıklarını inceleyelim.

“Polis ne iş yapar?”

• 1 Mayıs’ta işçi döver.

• Slogan atan öğrencileri döver.

• Gözüne kestirdiğini gözaltına alır.

• Parasız kalınca ceza keser.

• Artistlik taslar.

• Çay içer.

• Sigara içer.

• İşini yapmaz.

• Boş boş gezer.

• Vatandaşa bağırır.

• Vatandaşı korkutur.

• Kendisine soru sorulmasından hoşlanmaz.

• Sorgulanmaktan haz etmez.

• Bazısı rüşvet alır.

• Silahını gereksiz yere kullanır.

• Görevini kötüye kullanır.

• Karısını, çocuğunu vurur.

• Silahıyla intihar eder.

• Bir şekilde eline düşen hayat kadınlarından faydalanmak için elinden geleni yapar.

• Gece geç saatte yalnız bir kadın gördüğünde onu ille de fahişe yerine koyar, faydalanmak için gereksiz yere devriye arabasıyla gezdirir.

• Hırsızları bulamaz. Hırsızlık artık sıradan bir şey haline gelmiştir. Soyulan herkes başına geleni kabul eder.

• Hatta bazen dolandırıcılığa, hırsızlığa yardım eder.

• Çete kurar, adam dolandırır.

• Kendini savcı zanneder, hakim zanneder hatta bazen milletvekili zanneder.

• Katilleri bulamaz.

• Bazı suçları ciddiye almaz.

• Görevini yapmaz.

Daha fazlasını yazmak istemiyorum. Gençlerin görev aşkıyla dolu olduğu, orta yaşlıların kendini nimetten saydığı, bürokrasi içinde kaybolmuş, işini sevenini de işinden soğutan yapısıyla emniyet, çeşit çeşit polise ev sahipliği yapıyor. Asayiş büroları, karakollar gibi olmasa da yine de bu yapı içerisinde polislerin Cem Garipoğlu’nu bulamıyor olması normal. Çöp kaybetseler boş boş oturmaktan, şikayette bulunmaya üşeneceklerinden çöpü bulamayanlar katil mi bulacaklar?

Anladığınız üzere ben bugün her türlü polisle karşılaştım. Yardımcı olanlara teşekkür eder, kendini nimetten sayan görevini yapmayanlara vergilerimden ödenen maaşlarını haram ederim. İşsiz olduğu için, borcu olduğu için yuvası dağılmış, intihara teşebbüs eden adamlar dururken ne diye tek yaptığı iş çay içmek olan adamları beslemeye devam edersiniz anlamam ki.

NOT: Asayiş Şube Müdürlüğü, gerçekten de filmlerde görüldüğü gibiymiş. Sivil memurlar, olay yeri inceleme ekibi, olay yeri inceleme odası, görevli olmayanların giremediği delil odaları, kendi aralarındaki nükteli konuşmaları ile kendimi film setinde zannettim. Eğlenceli, zevkli, güzel iş. Başarılar diledim gitti.

Resimdeki uykusuz kapağına buradan ulaşabilirsiniz. Yaklaştırarak soldaki yazıları okuyabilirsiniz. Hatta, lütfen okuyunuz!

İtiraf ediyorum

2009-06-30T03:02:00.000-07:00

"İtiraf ediyorum…” yazıları bloglarda dolanmaya başlamış. Beni mimleyen olmamış ama ben kendimi mimledim bile.

İtiraf ediyorum:

• Selena’nın birkaç bölümünü izledim.

• Büyük bir egom var.

• Ara sıra ukalalık yapıyorum.

• Bazen dobra olmanın ayarını kaçırıyor, insanlara hakaret ediyor konumuna düşüyorum.

İtiraf ediyorum:

• Film izlerken, dizi izlerken, kitap okurken kendimi çok kaptırıyorum ve ağlanmayacak şeylere bile ağlıyorum.

• Yüzüklerin efendisinin son filminin sonunda ağlamıştım.

• Love Actually filminde bile ağlamıştım.

• Elif şafak ve Nazan Bekiroğlu’nun neredeye her kitabında ağlıyorum.

• 4400’ün Salvation müziğini duyduğumda bir acayip oluyorum.
İtiraf ediyorum:

• Çabuk sinirleniyorum

• Çabuk sinirlenince kriz geçiriyorum

• İnsanlar üzerlerine vazife olmayan şeylere burunlarını sokunca sıfatına ve pozisyonuna bakmaksızın laf çakmaktan kendimi alamıyorum.

İtiraf ediyorum:

• Biraz fazla duyarlıyım.

• Empatinin b.kunu çıkarıyorum.

• Tanımadığım, görmediğim, görmeyeceğim kız arkadaşlarının arkasından iş çeviren erkekleri ispiyonlamamak için kendimi zor tutuyorum. Hatta bazen tutmuyorum.

• Diyetlerimle ya da hastalığımla ilgili cahilce yorumlar yapan insanları umursamıyorum.

• İnsanların iş seçimime burunlarını sokmalarına tahammül edemiyorum.

• Faşo-cahillerden hiç haz etmiyorum.

İtiraf ediyorum:

• Bazen hiçbir şey yapmayıp saatlerce yatmak istiyorum

• Bazen saatlerce yazı yazmak istiyorum

• Bazen saatlerce gezmek istiyorum.

• Bazen saatlerce saçmalamak istiyorum.

• Bazen hiç durmadan çalışmak istiyorum.

İtiraf ediyorum:

• Yalnız kalmaktan çok ama çok hoşlanıyorum.

• Popülariteden nefret ediyorum.

• Popüler olmaktan nefret ediyorum.

• Modadan nefret ediyorum.
• İlgi çekmekten nefret ediyorum.

• Yeni tanıştığım insanlarla muhabbeti yürütmekte bazen zorlanıyorum.

• Sıkıcı insanlardan çok çabuk sıkılıyorum.

• İşim var diye bazen yalan söylüyorum. Tek amacım o ortamdan tüymek oluyor.

• Kıskancım. Sevdiğim herkesi ve her şeyi kıskanma potansiyeli taşıyorum.

İtiraf ediyorum:

• Konserlerde bağırmayı seviyorum.

• Feridun Düzağaç konserlerinde Tarkan hayranı şapşal kızlar gibi bağırabilirim ama bağırmıyorum. İtiraf ediyorum:

• İşe servisle gitmekten nefret ediyorum.
• Başka imkanları olduğu halde işe arabasıyla tek başına gidenleri görgüsüz ve ayı buluyorum.
• Ekonomik durumları sebebiyle başkalarını aşağılayan “Beyaz Türkler”i zavallı, karaktersiz, haysiyetsiz, şerefsiz… neyse… işte öyle buluyorum.

• Sigara içenlere kızıyorum.

• Sosyalim diye sapıtanlara acıyorum.

• Erken olgunlaşmaktan memnunum.

• Evrimini tamamlamamış olanların eğlence anlayışlarına gülüp geçiyorum.

İtiraf ediyorum:

•Depresif şarkıları, kitapları, filmleri, dizileri seviyorum.

• Türk dizilerini sevmiyorum.

• Çizgi filmleri seviyorum.

• Eski Türk filmlerine bayılıyorum.

• Hala çocukça hayaller kuruyorum.

İtiraf ediyorum:

• Biraz huysuzum

• Biraz dağınığım

• Biraz asabiyim

• Biraz depresifim.

Sanırım bu kadarı yeterli.

Özgün İçerik Kodu: 5E8EB12F6D989861D7E117DF2B9C3C8C3B5306D5

Doktorum biçim biçim

2009-06-24T10:13:00.000-07:00

Doktorlar hastalandığımızda rahatsızlığımızı küçümsemeyip doktora gitmemiz gerektiğini söyleyip dururlar. Peki, biz hastalandığımızda ilk iş doktora mı koşarız? Tabi ki koşmayız. Etrafımızdakilere sorar, koca-karı ilaçlarını dener, en kötü ihtimalle eczaneye gideriz. Başa çıkamayacak hale gelirsek ancak o zaman doktora gideriz. Çünkü aslında hiçbirimiz doktorlara güvenmeyiz. Kimseyi zan altında bırakmak istemiyorum ama yakın akrabalarım da dahil olmak üzere doktorlara güvenmiyorum. Araştırma firmaları anket yapıp halkın doktorlara duyduğu güveni sorgulasa %100’e yakın bir oranda güvensizlik çıkacağından eminim.

Geçtiğimiz günlerde üniversiteden birincilikle mezun olan doktor kızımız aynı dönemden mezun olduğu arkadaşlarına güvenemediğini, onlara ailesini teslim edemeyeceğini söyledi. Hocaların derslere girmediğini, hep asistanlarla çalıştıklarını da ekledi. İçeriden, yaşayan, gören bir göz olarak bu doktor kızımızın söyledikleri önemliydi.

Bildiğiniz gibi doktorların tam gün çalışmasına yönelik bir yasa gündemde bu aralar. Ya devleti tercih edip bütün gün çalışacaklar ya da muayenehaneleri seçip devletten vazgeçecekler. Pek tabi ki doktorlar buna çok kızdılar. Çalışma verimlerinin düşeceğinden, ekonomik sıkıntıya gireceklerine kadar türlü türlü bahaneler uydurdular. Devlet hastanelerinde yığınla insan olmasının sorumlusu elbette doktorlar değil. Ama hastaya köpek muamelesi yapan doktorlar da bu ülkenin hastanelerinde çalışıyor. Canını dişine takarak farklı farklı insanlarla uğraşanları da var, haysiyetsizliğin boyutunu gereksiz ameliyatlara vardıranlar da. Hipokrat yemini unutulalı çok olmuş, doktorlar artık tüccar olarak faaliyet gösteriyor. Yanlış ameliyat da yapsalar, yanlış ilaçlarla sağlam adamı hasta da etseler hatta ameliyat masasında adam öldürseler bile başhekimler ve hastaneler doktorları hep koruduğundan kimse doktorlara hesap soramaz. Bütün bu haysiyetsizlik ve şerefsizlik içinde hastaneden muayenehaneye hasta yönlendirmeleriyle doktorlar – devlet memuru olmalarına karşın – servetlerine servet katıyor. Özel sektörde çalışanlar daha yüksek maaşlarla çalışırlar ama iş garantileri yoktur. Devleti tercih edenler daha rahat çalışırlar, daha az maaş alırlar ama iş garantileri vardır ve emeklilikleri daha rahattır. İş seçerken herkes bunu bilerek seçimini yapar. Artık özel sektörde de maaşlar düşük olduğu için devlette çalışmak daha avantajlı durumda. KPSS sınavına giren bu kadar çok üniversite mezunun olması da bunu ispatlar nitelikte. Bu şartlar altında doktorlara hem özel muayenehane hem devlet şansı tanınınca doktorlar iki kere haksız kazanç elde etmiş oluyor. Çünkü hem devlete bağlı oldukları için çalışma saatleri az ve güvenceleri var hem de özel sektör diğer alanlarda çalışanlarının canına okurken doktorlar özel muayenehanelerinde yüksek vizite ücretleri ile zenginleşiyor. İşin ucu öğretim üyelerine dokunduğunda daha da vahim bir tablo ortaya çıkıyor. Çünkü tıp fakültesinde öğretim üyesi olan doktorlar iki kutsal ve önemli mesleği bir arada icra ediyorlar. Hem doktorluk yapıyorlar hem öğretmenlik. İşin içine muayenehaneler de girince hocayı okulda görebilene aşk olsun.

Bütün bunların yanında göz ardı edilen bir nokta daha var. Diyelim ki bütün sakıncaları yok edildi, hayat bayram oldu ve doktorlara hem devlete bağlı kurumlarda çalışma hem de özel muayenehane açma imkanı verildi. O zaman diğer öğretim görevlilerin ya da diğer memurların ne suçu var? Devlet üniversitelerinde kadrolu çalışan hiçbir öğretim üyesi kendisine işyeri açamaz. Öğretim görevlisi olmak demek, kırklı yaşlara kadar fatura ödemek için hesap kitap yapmak demektir. Makine mühendisi bir profesörü, tüccar bir doktordan aşağı yapan nedir? Tüccar doktorun hangi özelliği daha yirmili yaşlarını bitirmeden onu zengin yapar? Doktorda olup da mühendiste olmayan, mühendis profesörü kırklı yaşlara kadar süründüren eksiklik nedir? Var mı bir cevabınız sevgili doktorlar? Sizinki kutsal meslekse onlarınki de gayet kutsal bir meslek. İnsan hayatını kurtardığınız bütün cihazlar onlar sayesinde var. İçinde bulunduğunuz hastaneler, dokunduğunuz her ekipman, kullandığınız her yazılım onlar sayesinde var. Hiçbiriniz elle ameliyat yapmadığınıza göre bir bakıma onlara muhtaçsınız da. Sizi mühendislerden ya da öğretmenlerden üstün yapan hiçbir özelliğiniz yok. Bu yüzden onlar nasıl tercih yapıyorsa, devlette çalışmanın olumlu/olumsuz yanlarını değerlendirip bazen bir ideal uğruna her şeyden vazgeçip kararını veriyorsa siz de aynısını yapmak ve uygulamak zorundasınız.

Bir doktor dürüst olduğunu, hastayı sömüren doktorlardan olmadığını belirtmek zorunda kalıyorsa bu durum, o meslekte dürüst olmamanın normalleştiği anlamına gelir ki ülkemizde yaşanan da budur. Bu sebeple doktorlara tam gün çalışma zorunluluğu getiren bu yasaya itirazların vardığı nokta çok açıktır. Doktorlar haksız yere elde ettikleri kazanç kapılarının kapanmasına itiraz etmektedir. Bu itirazlar sağlık sisteminin ülkemizde ne durumda olduğunun açık bir kanıtıdır. Arkadaşlarım ve yakın akrabalarım da dahil olmak üzere – dürüstleri tenzih ederek – söylüyorum:
Foyanız meydana çıktı sevgili doktorlar. Hepinizin gözlerinden öper, geçmiş olsun dileklerimi iletirim. Biraz işinize bakın he, ne dersiniz?

Not: Avukatlara da sıra gelecek.

Özgün İçerik Kodu: F280A8C09FBEBE7DB0F7DCB7144EE6535286C4DD

Komşu komşunun sesine mecbur mudur?

2009-06-22T09:57:00.000-07:00

Sevgili okumayanlarım.
Birazdan aşağıda okuyacaklarınız hayatın orta yerinden ve kişisel yaşanmışlıklardır. Biliyorum, aranızda söyleceklerimi yapanlar var. Bu yüzden bu yazıda ilgili şahıslara söyleneceğimi bilin. Sansür sebebiyle burada yer veremediğim küfürlerden özür dilerim. Ama siz o küfürleri biliyorsunuz nasılsa, lütfen ilgililer üzerine alınsın.

Her şey, dün gece saat 01:00’e doğru arka apartmanın balkonunda oturan ailemsi yapıya mensup insanımsı yaratıkların konuşmalarıyla başladı. Bu insanımsı yaratıklara iki ayaklı hayvan dememiz halinde körpecik, zavallı hayvanlara haksızlık etmiş olacağımızdan insanımsı yaratık demeyi daha uygun buluyorum. Olaylara geçmeden önce arka binanın vukuatlarından bahsetmek istiyorum biraz. Bu binanın yeri, açısı, balkonlarının biçimi ve sokağa hakimiyeti uzun uzun mimarını düşünmeme sebep oluyor. Cam açık olduğunda ya da balkonda biri oturduğunda konuşmalar sokakta yankılanarak büyüyor. Bu apartmanın kuzey cephesinde psikologların, sosyologların, hayvan bilimcilerin, bilim adamlarının, evrim araştırmacılarının takım çalışması ile incelemesi gereken şahıslar ikamet ediyor. Kendileriyle ilk tanışmam böğürtü sesleri ile kitap okuduğum masamdan kalkmam suretiyle gerçekleşmiştir. Kıştan yaza geçtiğimiz ve artık sıcakların rahatsız etmeye başladığı günlerde herkesin pencereleri açık olduğu için evlerden dışarı taşan sesler sokaklardan duyulabiliyordu. İşte arka taraftaki o değişik binanın kuzey cephe yaşayanlarından bizim daire ile karşı karşıya olanından garip sesler geliyordu. İTÜ Makina Fakültesi kantininde langırt oynayan mühendis gençlerin naralarından bin beter olan bu seslerin nereden geldiğini anlamak için cama koştum. Cama koşarak gittim çünkü sesler adeta dışarıda bir kavga varmışçasına yüksek çıkıyordu. Garip apartmandan geldiğini saptadığım böğürtülerin sebebini anlamak için binanı tam karşısında olan odaya geçtim. Karşı dairenin bir oda camı ve balkon kapısı açıktı. Odada iki genç PES oynuyor ve dişisini arayan erkek hayvanlar gibi bağırıyorlardı. Biz, zavallı mahalle sakinleri, onlar her böğürdüğünde yerimizden zıplıyor, özelini dışarıya taşıyan bu saygısız gençlere lanet ediyorduk. Benzer olaylar yaz geldiğinden bu yana sık sık yaşanıyor, rahatsızlıklar kısa süreli olunca ya da gündüz saatlerinde vuku bulunca tatsızlık yaşanmıyor. Ama dün gece arka apartman-kuzey cephesinin işin b.kunu çıkardıkları bir geceydi gerçekten. Gece saat bir sularında kart bir erkek sesinin, titreyen orta yaşlı bir kadın sesinin ve cilveli, ince, uyuz bir genç kız sesinin vokal olduğu bir şarkı sesi duyduk. “Söylemem derdimi hiç kimseye…” diye iğrenç, detone, kulak tırmalayıcı sesleri ile ailemsi bir yapı balkonda oturmuş eğleniyordu. Ailemsi yapı camlardan başını uzatıp bakıp bakıp içeri girenlere aldırmadan yüksek sesle gülmeye, şarkı söylemeye, böğürmeye, çığlık atmaya devam ediyordu. Hatta bir ara anne konumundaki yaratık işi iyice abartıp oğluna bağırma seansını sokağın ekosundan faydalanarak tamamladı. Dışarıda top patlasa bana fark etmez, devirip popomu fosur fosur uyurum. Ama ışığı açmak için elektrik düğmesine bastığınızda çıkan çıt sesini duyan bir komşumuz alt katımızda ikamet ediyor. İşte o, bu seslerden rahatsız olur. Nitekim öyle de oldu. Alt kattan bir pencere açıldı, bir kadın sesi “Biraz sessiz olabilir misiniz?” diye gayet kibar, efendi, saygılı bir ses tonu ile ricada bulundu. O işveli, ince, kulak tırmalayıcı ses kerhane yosması tavrı ile cevap verdi: “He canım he. Tamam sessiz oluruz.” Alt kattaki kadın, kerhane yosması kılıklı kadının cevap veriş biçiminden rahatsız olduğu için usulüne uygun bir biçimde, ters konuşmadan derdini ifade etti. Yanındaki baba konumundaki ama daha ziyade p….i andıran evrimini tamamlamamış yaratık “Bi dakka ya, niye sessiz oluyomuşum, onu söylesene bana sen. Camını kapat uyu sen, bizi dinleme” diyerek iç dünyasını iyice dışa vurdu. Kadın tatsızlık çıkmasın diye penceresini kapatıp yattı. Kerhane yosması edalı kız, bu kez daha yüksek sesle konuşmaya başladı. Evlerde zaten pimapen varmış, kapatırsa duymazmış. Taa ordan milletin balkonuna müdahele ediyormuş. İnsanlar da ne kadar salakmış. Masada alçak sesle konuşmayı tercih eden bir kadın daha vardı. Sessiz konuştuğu için ne dediğini duyamadım ama kerhane yosması kılıklı kızın çemkirmelerinden anladığım kadarıyla sessiz kadın, alt komşumuzun haklı olduğu söylüyordu. Kerhane yosması kılıklı kız ve p…. görünüşlü babası ise buna karşılık alt kattaki kadına hakaret yağdırmaktaydılar. Uyuyakaldığım için sonradan ne olduğunu bilemiyorum. Mahalledekiler görgülü insanlar. Ayılığa ayılıkla karşılık vermezler. Zaten bu insanımsı yaratıkları bu sokağa FBI, CIA, KGB, MOSSAD gibi ulvi amaçlar için çalışan kurumların gizli biyo-genetik araştırmalar için yerleştirdiğini düşünmeye başladım. Ya da bilim adamları evrimi tamamlamaya çalışan bu canlıların hangisinin bulunduğu ortama uyum sağlayacak kadar güçlü olduğunu incelemeye çalışıyor. Kerhane yosması kılıklı kızla p….. görünüşlü babası için bence artık çok geç. O ikisi uyum sağlayamadan göçüp gidecekler bu diyarlardan. Arkalarından bir kişi bile anmayacak onları. Doğal seleksiyon. Gerizekalılar gider, akıllılar kalır. Anne ve oğlu için çok geç olmayabilir. Sessiz kadın zaten evrimini tamamlamış gibiydi.

Sabah kalkıp balkona çıkınca dün geceki patırtının sebebini anladım. Ailemsi yapı popolarında pireler uçuşarak uyurken insanlar kalkmış, işine gidiyordu. Utanma duygusundan yoksun insanımsı yaratıklar işine giden insanların gürültüsünden rahatsız olmamak için balkonun pimapenlerini sıkı sıkı kapamışlardı. Ama balkon pimapenleri perdesiz olduğu için dün geceden kalma masayı görebiliyordum. Ne demiş atalarımız?
“İçmesini bilmiyorsan, içmeyeceksin. Şişede durduğu gibi durmaz bu meret.”

Evet sevgili okumayanlarım. Dün gece mahallemiz sarhoş hayvanlarca basıldı. Aşırı alkol aldığı gözlenen insanımsı yaratıklar sakinliğiyle bilinen mahallede olay çıkardı. Aranızda benzer şeyleri yaşayanlar/yaşatanlar varsa hakaretlerimi ve ailemsi yapının düştüğü konumu göz önüne alarak evriminizi bir an önce tamamlayın derim. Zira bu böyle devam ederse polisin kapılara dayanması yakındır.
Yapmayın arkadaşlar, ayılık yapmayın. Kaşınmayın.

NOT: Akşam eve gelince ailemsi yapıyı bu kez arka apartmanın bahçesinde tıkınırken yakaladım. Gündüz gözüyle bakınca p.. kılıklı baba olarak gördüğüm kel, göbekli adamla kerhane yosması kılıklı kadının karı-koca olduklarını gördüm. Aralarında yaş farkı olduğu çok açık ama baba-kız olacak kadar çok değilmiş. Karanlıkta öyle görmüşüm. Bu durumda balkonda bulunan diğerlerinin kim olduğunu çözememiş oluyoruz. Ama siz bunu boşverin, olaylara odaklanın.

Özgün İçerik Kodu: F8DC346AF25EB04D871BF7FCD04D1DC3F4D3556E

İnsanımız "Ayşe Arman" diyor çünkü...

2009-06-19T02:28:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde hepinizin bildiği üzere Ayşe Arman Nihat Odabaşı’na çıplak/yarı-çıplak seksi pozlar verdi. Arman’ın cesaretinden, evli olmasından, kızından, çılgınlığından, gazeteciliğinden çokça söz edildi. Elli, atmış yaşlarında kır saçlı, siyasi yazılar yazan koca koca köşe yazarları Arman’ın vücudundan, ne kadar seksi olduğundan bahsederek kendinden geçti. Bu bilmem kaçıncı çıplaklık dalgasının ardından şimdi sıra külleri konuşmaya geldi. Vatan Gazetesi’nin 18.06.2009 tarihli, “Arman’ın cesur pozları tıklanma rekoru kırdı” başlıklı haberinde, başlıktan da anlaşılacağı gibi, Ayşe Arman’ın seksi pozlarının gazetelerin internet sayfalarında tıklanma rekoru kırmış olduğundan bahsediliyor.(1) Basılı gazetelerin de elden ele dolaştığından şüphemiz yok. Gazetelerin internet sayfaları porno site olmaya başladığından beri her gazete, çoğu zaman yabancı bazen yerli güzellerin göster-ama-elletme pozları ile dolup taşıyor. Bu bolluk içerisinde, artık her gün birinin kalçasını, bacaklarını, göğüslerini görebiliyoruz, çok mutluyuz. “Biraz daha açsa görünecekmiş” , “Şu fotoğrafçılar da ne şanslı adamlarmış” diye hayıflanarak baktığımız güzeller, arka sayfa güzeli olmaktan çıkıp gazetelerin en çok tıklanan sayfaları olmaya başlayalı beri öyle fotoğraflar yayınlanıyor ki artık her türlüsü normal gelmeye başladı.

Peki efendim o zaman şunu soralım: Bu gökten yağan çıplaklık içerisinde Ayşe Arman’ın pozları neden bu kadar ilgi çekti? Daha az giysi, daha fazla çıplaklık içeren pozlarıyla yabancı güzeller dururken Ayşe Arman’a bu ilgi neden? Bu sorunun cevabı aslında sorunun içerisinde saklı. Çünkü söz konusu olan kişi Ayşe Arman. Yani bir Türk. İçimizden biri. Sokakta görebileceğiniz, kim bilir belki de yakın bir kız arkadaşınızın içine kaçmış olma ihtimali olan bir kişilik. Erkek milleti Angelina Jolie, Adriana Lima, Rus kızları, Alman kızları, turistler diye sızlanır durur ama hiçbirinin çıplak pozları ya da internetten yayılan videoları Gamze Özçelik’in videosu kadar ilgi çekmez. Şimdi bu hasta ruhlu erkek güruhunun önüne yerli-yabancı kadınların başrolünü oynadığı bir takım videolar koyup davranışlarını inceleyelim. Farz edelim ki aşağıda isimlerini sayacağımız kişilerin bazı özel videoları var. Bu güruhtan söz konusu kişilerin videolarını bir sıraya koyarak izlemelerini isteyelim. Sıralamanın aşağıdaki gibi olacağından eminim.*

1. Yan apartmanda oturan Hayrullah Abi’nin genç ve diri vücutlu karısı Gülsüm’le çekilen görüntüleri

2. Yan sokaktaki dul Hayriye Abla’nın sevgilisiyle görüntüleri

3. En yakın arkadaşım Ahmet’in motor sevgilisi Sibel’le görüntüleri

4. Gamze Özçelik’in tecavüz videosu

5. Gülben Ergen’in pornosu
6. Saba Tümer’in etek altı görüntüleri

7. Angelina Jolie’nin yatak görüntüleri

8. Adriana Lima’nın çıplak görüntüleri

9. Paris Hilton’un videolarından biri

10. Pamela Anderson’ın porno videosu

Ellerinde imkan varsa önce komşunun karısını izleyeceklerinden şüphem yok. Bu güruha mensup erkekler, her fırsatta saydırıp döktürüp Türk kızlarını küçümsüyor olsalar da hepimiz biliyoruz ki her zaman Hayrullah Abi’nin karısı Pamela Anderson’dan önce gelir! İşte bu yüzden bunca güzele rağmen “Ayşe Arman” diyor insanımız. Çünkü o bizden biri, evli (bir kocası var yani), bir çocuk sahibi ve üstelik yandaki dairede ikamet ediyor da olabilir! Haksızlar mı yani? Pamela Anderson’dan daha ilginç değil mi?

Başka bir örnek için Bihter ile Behlül’ün sevişme sahnelerinin reyting rekorları kırmasına ve ortalığı kasıp kavurmasına bakabilirsiniz. (2) Ne yani, boşuna mıydı Yaprak Dökümü’nün Fikret’in kocasıyla öpüşme sahneleri yayınlandığında kırdığı reyting rekorları? Bütün bu örnekler bir şeyler ifade etmeli.

Erkeklerin ilgisini çeken çıplak görüntüler kadınların da ilgisini çekiyor, merak etmeyin. Kaç kadın Pamela Anderson’ı Hayrullah Abi’nin karısı Gülsüm’e tercih etmez ki? İşte bu yüzden, yaşasın Behlül’le Bihter! Yaşasın Ayşe Arman!

*Listede ismi geçen kişilerin hepsinin gerçeklerle ilgisi yoktur. Hemen Google’dan arama yapmayın!

(1) Arman’ın Cesur Pozları Tıklanma Rekoru Kırdı, 18.06.2009, Vatan Gazetesi

(2) Aşk-ı Memnu’da Reyting Sevişmesi, 19.06.2009, Milliyet Gazetesi

Özgün İçerik Kodu: 7A771F30061D799B28D0AA33BCB7073C88875D86

Çıplaklığın özgürlük ve sanatla ilişkisi

2009-06-16T00:44:00.000-07:00

Bazı insanların çıplaklıkla özgürlük arasında kurdukları ilginç ve yüzeysel bir bağ var. Çıplaklık özgürlük üzerinden sanata girerse bu bağ iyice kuvvetleniyor. Çıplaklığın ülkemiz üzerindeki tetikleyici etkisi belli. Bu şartlar altında sanat için soyunmak ya da özgürlük adına çıplaklaşmak tepkilerle dolu bir süreci de beraberinde getiriyor. Çoğu sanat ve özgürlük savaşçısı çıplaklıkla porno arasındaki o ince çizgiyi kaçıran hatta bilinçli olarak o çizgiyi geçirip işi ticarete döken uygulamaların savunucusu olsalar da onların neyi savunduklarını anlayabiliyor ve bazen bir oyunun parçası haline geldiklerini göremedikleri için onlara kızmıyorum. Ama kızmamam susacağım anlamına da gelmiyor.

Çıplaklığın özgürlükle bağdaştırıldığı iki anlayış, özgürlük ve sanat, aynı zamanda modernite denen ilginç kavramın birer kolu. Daha doğrusu geri kalmış güzel ülkemizde modernliğe, çağdaşlığa uygunluk belirli başlıklar altında çıplaklık üzerinden ölçülüyor. Yukarıda da bahsettiğim üzere bizimki gibi muhafazakarlıktan açılan toplumlarda, toplumun bazı kesimlerinde şiddetli içe kapanış bazı kesimlerinde de sonradan görmelik yaşanması normaldir. Bu iki kesim çatışa çatışa birbirine saygı duymayı zamanla öğrenir. Ama hayat bayram olana kadar çok ciddi çatışmalar yaşanır. Herkes kendi doğrusunu savunur. Bu çatışmalarda muhafazakar kesim dini muhatap almayanlara nedense hep dini referans olarak gösterir. Dini inançlarına bağlı olsalar bile muhafazakarlar gibi hayatı din referansında yaşamayan insanlara kendilerini din çerçevesinde ifade etmekte ısrarcı olurlar. Halbuki bu davranış, bütün ifadeleri ve savunmaları boşa sallamaktır. Karşıdaki için hiçbir şey ifade etmeyecektir. Batı’ya çıplaklıkla entegre olmaya çalışan kesim ise bir çatışma söz konusu olduğunda hep aynı yere saldırır: “Siz kadınlara ikinci sınıf insan muamelesi yapıyorsunuz!” Muhafazakarların kadınları örtmesine karşılık onlar da kadınları soyma yoluna giderek cevap vermeye çalışırlar. Dikkatinizi çekerim, bu modernlik-muhafazakarlık kavgası kadın üzerinden devam eder.

O zaman soralım, neden özgürlükler hep kadın bedeni üzerinden? Nedense kimse çıplak erkek bedenleri üzerine özgürlük tezleri geliştirmiyor. Özgürlükse özgürlük kardeşim, o zaman erkeklerin çıplaklığı da teşvik edilsin ki bu çifte standart ortadan kalksın! Diyorsanız ki erkekler çıplak olunca daha özgür olmazlar, bunun onunla ilgisi yok. Mevzu çıplaklık mevzusu değildir. O zaman sevgili kardeşlerim ne alıp veremediğiniz var çıplaklıkla? İki uç noktadaki tezleriniz neden hep çıplaklığın dereceleri üzerinden yürüyor? Aynı durum toplumsal alandan çıkıp sanatçı algılarına dahil olduğunda da benzer sorunlar sanatta ortaya çıkıyor. Sanata saygımız var da sanatın kadına saygısı yok mu? Neden sanatta çıplaklık hep kadın bedeninin çıplaklığı üzerinden tartışılıyor? Neden sanatta çıplaklıkla ilgili sansasyonlar, çıplaklığa karşı olanlar, çıplaklığı savunanlar, kadın bedeni üzerinden harekete geçiyor? Sanatın engellenmesini protesto ederken bir kadının çıplaklığı sergileniyor da neden bir erkeğin çıplaklığı bu protestonun bir aracı haline getirilmiyor? Sanatçılar çıplak kadın çizme özgürlüklerini savunurken neden çıplak erkek çizme özgürlüklerini de savunmuyorlar? Erkeklere neden haksızlık yapıyorlar? Onlar da istemez mi ressamlar erkekleri de çıplak resmetsin, sansürlendikleri zaman sanatçılar onların da hakkını savunsun(!)

Sanata sansüre gösterilen tepkinin ille de kadın çıplaklığı üzerinden olması düşündürücü ve bence erkek egemen toplumun da bir göstergesi. Aynı zamanda aydın olduklarını sanan/iddia eden sanatçıların bile (aksi istikamette de olsa) ne kadar bağnaz olabileceklerine bir kanıt teşkil ediyor.

Ben, çıplakla - özgürlük arasındaki bağıntıyı, fonksiyonu, korealasyonu anlayamadım sevgili okumayanlarım. Kıyafet özgürlüğü de nihayetinde dünyada büyük-küçük tekstil firmalarının ürettiklerine bağlı. Tekstil fabrikalarının hepsi renk renk, desen desen, boy boy çarşaf üretirse kıyafet özgürlüğü çarşafa bağlı olur, mayo üretirse mayoya bağlı olur. Dönemin şartlarına, sermayedarların keyfine, stilistlerin zevkine bağlı olarak değişen bir anlayışı özgürlük olarak algılamak, kıyafette özgürlüğü başkalarına bağlamak demek ki zaten kıyafette özgürlük kavramı feci halde topluma, yaşanılan coğrafyaya, içinde bulunduğumuz döneme, başkalarının algılarına ve anlayışına bağlı. Şimdi mesela ben size Kraliçe II. Elizabeth'in elbiselerini getirsem, "Bak bunun göğüs dekoltesi harika" desem o elbise sizi özgürleştirmez mi? Niye özgürleştirmesin canım, II. Elizabeth onu giydiği dönemde gayet özgürdü. Erkeklere uçları fistolu uzun donlar versek uzun pelerinlerinin altına giymeleri için, ayaklarına da dizlerine kadar uzanan botlar versek özgürleşmezler mi? Neden canım, soylular o zaman gayet özgürdü.

Değiliz kardeşim, hiçbirimiz kıyafet konusunda özgür değiliz. Her sezon nerelerinizi örtüp nerelerinizi açacağınıza, vücudunuzun hangi hatlarını belli edip hangilerini saklayacağınıza, hangi iç çamaşırlarının cinsel hayatınızı süsleyeceğine, hangi renkler içinde ruh halinizin değişeceğine moda denen tek dişi kalmış canavar karar veriyor. Hala kıyafete özgürlük diye kendinizi kandırıyorsunuz. En yakın alışveriş merkezine gidip 42 beden üstü kıyafet arayın, kıyafet seçiminde hiç de özgür olmadığınızı göreceksiniz!

Kadın ne giyerse giysin söyleyecek bir sözü olan zihniyet. Biliyorum aranızda çok sayıda kadın da var. Sözlerim o kadınlara da aynı zamanda. Bir an önce başkalarının hayatlarına burnunuzu sokmaktan vazgeçin. Burnunuzu soktuğunuz her ortam çiçek kokmayabilir, dikkat edin. "Bana rastlamayın" uyarısı ve temennisidir de bu aynı zamanda.

Rahat bırakın kadınların kılık kıyafetlerini. Son verin artık şu müdahalelerinize. Yoldan çekilirseniz zaten kadınlar kıyafetler için birbirlerini yerler yani siz merak etmeyin!

Özgün İçerik Kodu: 3F8BD723632892DA32E68350B2E0604D371A55FA

Bir acayip gazete haberleri

2009-06-10T12:19:00.000-07:00

Her gün onlarcasını görüyorum, okuyorum. Bunu da yazayım, şunu da anlatayım derken bakıyorum bu tür haberler öyle birikmiş ki yazmaktan vazgeçiyorum. Kendi içinde kopukluk içeren gazete haberlerinden bahsediyorum. Çoğunlukla Vatan Gazetesi’nde rastladığım bu tür haberlerin bazılarında başlık – içerik, bazılarında içerik – haber resmi uyumsuzluğu mevcutken bazılarında her şeyin uyumsuz olduğunu görüyorum. 10.06.2009 Çarşamba günü Vatan Gazetesi’nde “Tarihi Karar”* başlıklı bir haber yayınlandı. Bazı askeri fabrikaların kapatılacağını bazılarının ise özelleştirileceğini anlatan bu haberin sonlarına doğru haberin konusu nedense bir değişikliğe uğruyor. Haber, TSK’ya askeri malzeme ve yedek parça satan fabrikaların akıbetiyle ilgili bilgi verirken birden Çevre ve Orman Bakanı Veysel Eroğlu’nun ÖSS ve SBS’ye girecek öğrenciler için valiliklere gönderdiği talimatla ilgili bilgiler vermeye başlıyor. Yazının resminde işaretlediğim gibi aynı başlık altında verilen iki farklı haberi görebilirsiniz. Aslında haberin böyle olmasının sebebi yazının sonunda bertilen haber kaynağından anlaşılabiliyor. Anlaşılan o ki haberi Akşam Gazetesi’nden alırken kopyalayıp yapıştırma yöntemini kullanmak suretiyle kontrol etmeden yayınlamışlar. İhmalkarlık mı dersiniz, işgüzarlık mı bilemem. Ama gazetecilik diyemeyeceğimiz kesin. Bunu yapan yerel bir gazete ya da küçük bir gazete olsa normal karşılanabilir belki ama dürüst gazetecilik anlayışıyla ve kadrosuyla övünüp övünüp duran, skandal manşetler atan, duyarlı taklidi yapan, özgürlükçü görünen ama başka bir gazeteden aldığı haberi ayıklama zahmeti bile göstermeyen bir gazeteden söz ediyoruz.
Okursanız.
Yerseniz.

Sözüm yine meclisten içeri, gündemden Vatan Gazetesi vasıtası ile haberdar oluyorsanız sevgili okumayanlarım, en azından bu habere bakarak kararlarınızı gözden geçirmenizi tavsiye ederim. Vatan olmuş, Milliyet olmuş, Radikal olmuş fark etmeksizin her haberin altına yorum yazma hastalığı olan “işyerinden-internetten-gazete-okur”lara ise haberin doğruluğu, kalitesi fark etmez. Haberleri okumadan altına yorum yazdıklarından manşet atıp içine yüzlerce kez lorem ipsum yazsanız da fark etmez.

Yazdıklarıma inanmak isteyenler -ya da istemeyenler- Vatan Gazetesi’nden herhangi bir haberi açıp içinden rastgele 3 yorum okuyunuz, anlatmak istediğimi anlayacaksınız. Yorumlara geçmeden önce haberi okumayı da unutmayınız!

* Tarihi Karar, 10.06.2009, Vatan Gazetesi

Özgün İçerik Kodu: BB98A055ACE14AC6DB956345BCEA5569892A8950

İzmirli olmak, işte bütün mesele bu!

2009-06-08T12:52:00.000-07:00

Mutlu Tönbekici 01.06.2009 tarihli “İzmirli olmak İzmir’in lağım koktuğunu görmezden gelmektir”(1) başlıklı yazısında İzmirli olmanın gözümüze gözümüze sokulan olumlu/modern taraflarına zıt olarak İzmir’in ve İzmirli olmanın olumsuzluklarını ve bu olumsuzlukların İzmirliler tarafından nasıl yok sayılarak hala Polyannacı bakış açısı ile taçlandırıldığını anlatan bir yazı yazdı. İçeriden, yarı İzmirli biri olarak, biraz itiraf biraz eleştiri tadında. Bu yazıda sanırım İzmirlilerin en çok kanına dokunan kısım şehrin lağım kokuyor olmasına karşılık İzmirlilerin bunu hala görmek istemiyor olmalarından yakınan bölümdü. Mutlu’nun bu yazısından sonra olumlu/olumsuz çok sayıda eleştiri aldığı açıktı. Nihayetinde beklenen yazı Yılmaz Özdil’den gelmiş, Mutlu’nun yazısına Yılmaz Özdil köşesinden cevap vermiş (2). Bu çalımı Mutlu Tönbekici çok zekice karşılamış ve “Sevgili Yılmaz Özdil” (3) başlıklı yazısında kendi yazısını resmen Yılmaz Özdil’e aynen postalamış. Bütün bu yazışmaları gülerek izlerken not alıp bir kenara bıraktığım notlarımı anımsadım ve ne zamandır ertelediğim “İzmirlilik” yazısını yazmaya karar verdim.

Daha önce Siminya’nın “Sen onlara bakma Ankara” (4) yazısında dile getirdiği bu konuya cevaben Nur Çintay’ın bir yazısından alıntı yapmıştım. Çintay 03.04.2009 tarihli yazısında (5), daha önce Cumhuriyet mitingleriyle ilgili söylediklerine İzmirli bir kadının cevabını yayınlamıştı. Hülya G. İsimli İzmirli bu kadın Nur Çintay’a şöyle diyordu:
“Genellikle sizin gibi bakımsız, kompleksli ve aldatılan kadınlar kendinden güzel olan kadınları hep kıskanır. Sen KADIN’ın ne anlama geldiğini de bilmiyorsundur. Kocan seni öpüyor mu? Bence bu yüzdendir bu açlığın ve kadınlara karşı duyduğun nefretin. Önce bir giyin, temizlen, Cumhuriyet kadını gibi, İzmir kadını gibi misler gibi kok, bak bakalım kocan seni nasıl öper. Ama bu kafayla bunu ancak rüyanda görürsün. Bir insanın insan içerisine bakımlı çıkması da sana garip geliyordur, ama öyledir, biz öyleyiz. Bunu öğrensen artık iyi olur.”

Yılmaz Özdil’in yazısına bakalım, Mutlu’nun eleştirilerine cevaben yazdığı yazıya girişi nasıl:
“Ne yapalım arkadaş
Bizim kızlarımız sizden güzel.”

İzmir denilince herkes söze neden kızlarının güzelliğinden başlıyor? Siyasetten, lağım kokusundan, hoşgörüsüzlükten bahsedildikçe mevzu hep İzmirli kızların güzelliğine kayıyor, tartışılan konu ortadan yok oluyor. Rakılı, güzel kızlı, mehtaplı, duygusal konuşmalar devreye giriyor. Bir bakmışız hoop lağım kokusu gitmiş, zehirli suyun yerinde yeller esiyor. Karşıdan salına salına mini etekli sarışın- renkli gözlü güzel bir İzmirli kadın geliyor ve herkes ona bakıyor! Size de ilginç gelmiyor mu?

Sözüm meclisten de içeri, bu bir İzmirlilik halidir a dostlar. Mutlu’nn da belirttiği gibi yolu İzmir’e düşmeyenlerin bile sahiplendiği bir acayip haldir bu. İnsanın doğduğu, büyüdüğü yer elbette kişiye değerlidir. Çocukluğunuzu/gençliğinizi geçirdiğiniz, ilk aşk acısını, ilk kavgaları, dertleri, sıkıntıları sevinçleri tattığınız yerler, her gün geçtiğiniz yollar neredeyse oraya bağlılık hissedersiniz. Bunun adı yaşanmışlıktır. Vefadır. Duygudur. Ama Karadenizliler şöyledir, Egeliler böyledir diye ayrım yapmak - mümkün olmakla birlikte ve Türkiye’de pek çok iş hemşerilik ilkeleri üzerinde ilerliyor olmasına rağmen - var mı İzmirlilerden başka şehrine sıkı sıkı tutunan, bağlanan, kavga çıkaran, çemkiren, çirkefleşen, affedersiniz kendini bir halt zanneden? Manşetlerden yüklenen tecavüz, adam öldürme, sevgilisini kayıt altına alıp görüntülerini internette yayınlama, ensest ilişki, liselerde kız/erkek kavgası gibi haberlere göz yuman/yumabilen kaç şehir daha var Türkiye’de? Şehrinde hiç kötü şeyler olmazmış gibi davranan, her şehrin pisliğini belediyesine yıkarken kendininkini şehirde yaşayan “cahil kesimi” ile aklamaya çalışan? Bu tür olaylar hiç yaşanmamış gibi laik/modern maskesinin arkasına saklanarak pislikleri halının altına süpürmeye çalışan başka bir şehir var mı bu ülkede? Memleket bazında bakmamak lazım, İzmir ile alakası olmayan insanlar bile “İzmirliyim” havasında. Zannedersin ki İzmir küçük bir cennet. Güzel olmasına güzeldir muhakkak. Pek çoklarına göre İstanbul’dan kat kat daha yaşanılabilir bir şehir olduğu aşikar. Gelin görün ki “İstanbul da İstanbullular da iğrenç” yakınmalarıyla ortalığı bulandıran biraz-İzmirli’ler nedense İstanbul’un en güzel semtlerinde ikamet etmekte.

Boş teneke çok ses çıkarırmış sevgili okumayanların, bir insan nereli olduğunu her yerde her şeyden önce ortaya atıyorsa bakın o gürültünün altından bir halt çıkmaz. Her memlekette bu tip insanlar vardır. Ama İzmirlerin bunu yapması modernite anlayışı gibi yutturulmaya çalışılır. İtiraz edersen ya yobazsındır ya da İzmirlileri kıskanan çirkin kadınsındır. Sonra kocan seni aldatır. Bu mantığa göre diyelim ki aldatılan bütün kadınlar çirkin ve diyelim ki kocalar eşlerini çirkin oldukları için daha güzel kadınlarla aldatıyor. Ee her İzmirli kadın İzmirli olmayan bütün kadınlardan daha güzel olduğuna göre çirkin eşleri olan kocalar, eşlerini her kadından güzel o güzel İzmirli kadınlarla mı aldatır? İzmirli kadınların nüfusunun eşlerini aldatan erkeklere oranının çok yüksek olamayacağı da düşünülürse o zaman bir adet İzmirli güzel kadın kaç adet eşini aldatan kocaya, çirkin bakımsız kötü kokulu karısını aldatmakta yardım etmektedir? Vallahi ben demedim, onlar dedi. İnsan ağzından çıkan lafa dikkat ettiği gibi yazdığına da dikkat etmeli.
Hürriyet gazetesinde köşe sahibi bile olabilen bu zihniyeti ne yapmalı, nereye koymalı?

Korkmayın sevgili okumayanlarım, İzmir’e ve İzmirliler’e eleştiri gönderir de çuvaldızı kendimi batırmadan durur muyum? 9 yıl Kadıköy’de yaşadım ve İzmirlilerde görülen modern/laik/zengin/elit kompleksi vakasına bizzat Kadıköy’de de şahit oldum. İki kuşak zenginlik görmüş adamlardan korkacaksınız sevgili okumayanlarım. “Dünya’da hiç kimse, ama hiç kimse üst sınıf Türkler kadar tiksindirici olamaz” diyor Perihan Mağden kitabında (6). İstanbul’da yaşayanlar bilir, Kadıköy Anadolu Yakası’nın en zengin, öğrenim düzeyi en yüksek ilçesidir. Ya da Kadıköylüler öyle sanır, bilmiyorum. Büyüklüğün getirdiği körlük ile onlar da İzmirliler gibi kendini bir halttan sayma hastalığına yakalanmıştır.

Yer sorunumuz yok ama yazının daha fazla uzamaması için Kadıköylü olmak halini bir sonraki yazıya bırakalım.

(1) İzmirli olmakİzmir'in lağım koktuğunu görmezden gelmektir, Mutlu Tönbekici, 01.06.2009, Vatan Gazetesi
(2) Herkes biraz İzmirlidir, Yılmaz Özdil, 07.06.2009, Hürriyet Gazetesi
(3) Sevgili Yılmaz Özdil, Mutlu Tönbekici, 08.06.2009, Vatan Gazetesi
(4) Sen onlara bakma Ankara, Siminya, 22.04.2009, siminya.blogspot.com
(5) Aynı insan Hrant Dink ve Muhsin Yazıcıoğlu'nu aynı ölçüde sevebilir mi?, Nur Çintay, 03.04.2009, Radikal Gazetesi
(6) Biz kimden kaçıyorduk anne?, Perihan Mağden, Haziran 2007, Can Yayınları

Özgün İçerik Kodu: DACDC16557006D81C4EB92EC6AB1EF7B22D829F9

Hayallerimiz sistemin neresine kaçtı?

2009-05-28T13:23:00.000-07:00

Hayaller de insanlar gibidir. Doğarlar, büyürler ve ölürler. Çoğu içinde barınıp enerjisinden faydalandığı vücuttan daha önce hayata veda eder. İdeallere dayalı olanları en erken gidenleridir. Hızlı yaşar, genç ölürler. Belirli yaş eşiklerini ve tümsekleri aşarken patır patır dökülürler. İnsan yirmi üç yaşında olsa bile eşikler ömrün her evresinde vardır ve her eşik, hayallerin sistemin müsait bir taraflarına kaçması için açılmış bir kara deliktir. Çok tehlikelidir.

Yıllar önce bunalımlarımı kustuğum, aşırı karamsar şiirlerimi yazdığım bir defterim vardı. Çok yakın bir arkadaşım şiirlerimi okumak istediği için defteri onun evinde bırakmıştım. O da büyük bir sorumlulukla defteri salonda umuma açık bir alanda bırakıp yatmıştı. O defterdeki bütün şiirlerin gece boyunca hiç uyumayan babası tarafından sabaha dek okunduğunu ertesi sabah deftere karalanmış bir cümleyi okuyunca anlamıştık. Şiir yazılı son sayfanın arkasına büyük ve çarpık harflerle bir tek cümle yazılmıştı:
“SEN DAHA NE GÖRDÜN Kİ…”

O defter şimdi kim bilir nerelerde, şiirler de hangi dosyaların içinde unutulmuş, bilmiyorum. Ama o cümle hala yeri geldiğinde kendini hatırlatır. “Yeter be” diyerek reforma gittiğim, revize ettiğim planlarımın ardından her muhasebe yaptığımda o cümle aklıma düşer.
“Ben daha ne görmüşüm ki?”

Aldığım kararlardan mutsuzum diyemem ama sistemin habire hayallerimi/ideallerimi alıp alıp bir taraflarına sokuşturmasına da bozuluyorum. Değişmekten değil değiştirilmekten korkuyorum.

Hayallerim sistemin neresine kaçtı bilmiyorum ama gücüm yettiği kadar karşıma çıkan her kara deliği kapamaya niyetliyim. Sistem bu hayalimi de alıp bir taraflarına saklarsa yapacak bir şey yok tabi. Sistem karşısındaki acizliğimiz gözler önüne serilir. Ancak hala elimde fırsat varken sistemin girdaplarına işaret etmeye devam edeceğim. Herkes gördüğü kara delikleri kapatmaya uğraşırsa, kim bilir, bir gün gelir sisteme kaçan hayaller dışarıya püskürüverir?

Özgün İçerik Kodu: F9A40DF049C2C5F413A1660A82878565E873B95E

Utanıyorum bu hikayeden

2009-05-21T04:20:00.000-07:00

Doğduğunda kimse sevinmedi. Erkek adamın erkek oğlu olurdu. Köylünün gözünde itibar kaybetmek demekti kız evlat. Erkekliğin ölçütüydü doğan çocuk. İşte bu yüzden babası için doğması da doğmaması da birdi. Annesi kızı olduğuna sevinemedi. “Erkek çocuk doğuramadı” diyordu köyün kadınları arkasından. Ne kadar erkek çocuk doğurduysa o kadar “kadın”dı kadınlar. İtibar kaybettiriyordu kadına kız çocuğu. Çocuk erkek olunca erkek adamın erkek oğlu oluyordu da kız olunca suç kadının üstüne kalıyordu; erkek çocuk doğuramamakla damgalanıyordu. Annenin derdi bunlar değildi aslında. Kız çocuğu olmanın ne demek olduğunu çok iyi biliyordu o. Ezilecek, bir mal gibi alınıp satılacaktı kızı. Bu yüzden doğduğunda ne babası sevindi ne de anası.

Bahçeden çıkması yasaktı. Tek yapabileceği annesine ev işlerinde yardım etmekti. Biraz daha büyüdüğünde okul diye bir yer olduğunu öğrendi. Önceleri sadece erkeklerin gittiği bir yer sandı orayı; çünkü yalnızca erkekler gidiyordu okula. Kızların da okula gidebileceğini öğrendiğinde bir cesaret babasının karşısına çıktı. O küçük kız büyüdü ve konuştu babasıyla: “Ben okula gitmek istiyorum” dedi. Babası o zaman fark etti kızını. Bir kızı olduğunu anladı. Bir kız çocuğuna sahip olmanın ne demek olduğunu, beraberinde ne kadar çok dedikodu ve namus davası getirdiğini hatırladı ve sinirlendi. Kızının varlığını fark ettiği an tokat attı kızına ve bağırdı: “Ne okulu, kız kısmı okula mı gidermiş? Ne işin var erkeklerin arasında!” Babasının öfkesi sesiyle büyüyerek doldu kulaklarına kızın. Küçüldü küçük kız. Ağlamadı hiç; ağlayamadı. Düzene kafa tuttuğunu bilmedi ve babasını niye kızdırdığını da anlamadı. Büyüdükçe güzelleşti. Güzelleştikçe ilgi çeker oldu. Babası yaşında adamların bakışları altında büyüdü. İğrendi, nefret etti; ama kimseye bir şey söyleyemedi. Hep hayal kurdu. Özgürce gezebildiği, okuyabildiği, konuşabildiği, dinlendiği, sevildiği insanca bir hayatın hayalini kurdu. Olmayacağını bile bile hep ümit etti. Gün geldi, beklediği oldu. Okula yeni gelen öğretmene aşık oldu. Bir zamanlar duvarları arasında hayallerini aradığı okulda bu kez sevgiliyi buldu. Kaçamak bakışlar zamanla yerini mektuplara bıraktı. Genç kız ilk kez gerçek bir umuda sarılır gibi oldu. Sevdiği adamla evlenmenin hayalini kurdu. Hayalini kurduğu hayata onunla kavuşacağını umdu. Bir gün öğretmen kıza, yakın zamanda ailesiyle onu istemeye geleceklerini söyledi. Çok sevindi kız. “Sonunda” dedi “Sonunda olacak galiba.” Üç gün geçmedi aradan amcası oğluna istemeye geldi genç kızı. Ağladı günlerce. Annesine söyledi öğretmeni sevdiğini. “Olmaz kızım” dedi annesi. “Baban sana kimi uygun gördüyse onunla evlenmek zorundasın”. “Olamaz” dedi kız. “Onunla evlenip mutsuz olacaksam yaşamamın anlamı yok” dedi. İkinci kez karşı geldi babasına. “Baba ben başkasını seviyorum. Onunla evleneceğim. İstemeye gelecek beni” dedi. Kızın hayalleri bir kez daha bir tokatla yıkıldı.

Kaçmaya karar verdi öğretmenle. Kaçarlarsa bulamazlar sandı. Kaçabileceğini sandı. Bilmiyordu ki hayat kadına her yerde aynıydı. Nereye giderse gitsin bulurdu onu. Bir gece evden gizlice çıktı öğretmenle buluşmak için. Uğruna ölümü göze aldı kız; sevdiği için. Sevdiği de her şeyi göze alıp kaçıracaktı kızı. Köyün sınırında yakalandılar babasıyla amcasına. Az kalmıştı özgürlüğe ve mutluluğa. Götürdüler kızı eve zorla. Ertesi gün karar verecekti aile meclisi ne olacağına. Annesi ağladı durmadan. Karar belliydi çünkü. Bu hikayede erkeklerin sözünden çıkan kadınlara biçilen rol değişmiyordu.

Ellerini bağladılar kızın ve göle götürdüler genç kızı sürükleyerek. Köylü toplandı göl başına, olacakları izlemeye. Babalar kızlarını getirdi ibret olsun diye. Köyün meraklı ve tuzu kuru erkekleri zevkle izlediler bu sahneyi, gözleri öldürecekleri diğer kızları hızla ararken. Ailenin namusundan sorumlu erkekler kızı bir kayığa bindirdiler. Babası, abisi, amcası ve amcasının oğlu gururla dikildiler kızın yanında. Namuslarını temizlerken insanlığı kirlettiklerinin farkına varmadan gururla baktılar köylüye. Zamanı gelmişti artık. Mutlu olmanın, sevdiği erkekle evlenmenin hayalini kuran bir genç kızın ölüsünü istiyordu topraklar. Aldığı canlar yetmemişti; hep daha fazlasını istiyordu. Bu topraklar namus cesedine doymuyordu. “Babası atacak” dedi amcası. Töreler böyle uygun görüyordu. Babası kendi elleriyle öldürmezse kızını toprak kabul etmiyordu ölüsünü. Annesinin çığlıkları yankılandı dağlarda. Abisi arkasını döndü bu insanlıktan yoksun sahneye. Diğerleri zevkle baktı ve izledi. Kızın bedeni suya çarptığında abisinin gözünden bir damla yaş düştü kardeşinin boğulduğu suya. Annesinin feryadı taşın, toprağın bile canını acıttı. Gökyüzü utandı kendinden. Toprak utandı kendinden. Su utandı kendinden; temiz bir kızı öldürmekten utandı tüm dünya. Bir tek namus bekçileri utanmadı. Yüzlerinden namusun gururu, kalplerinde cinayetin kiriyle gittiler evlerine. Utanmadan baktılar birbirlerinin yüzüne. Utanmadan gülümsediler birbirlerine. Bir genç kızın katili onlarca insan her sabah selam verdiler birbirlerine. Bir genç kızın katili binlerce, milyonlarca insan hiçbir şey olmamış gibi her gün birbirlerinin yüzüne baktılar. Utanmadılar.

Genç kızın yüzüne vurdu ay ışığı. Işık, gecenin gölgesinde kızın solgun yüzünde oyunlar oynarken bir yerlerde katiller hayatlarına devam ettiler. O kızın tek suçu kadınların derdinin erkekleri ilgilendirdiği bir coğrafyada doğmak ve ikiyüzlü namus anlayışına teslim olmaktı. Kimse, hiç kimse bu cinayetten utanmadı…

Solgun ve güzel yüzüyle su kenarında yatan bir genç kızın cesedinden kaçımız utanıyoruz? Ben utanıyorum. Ya da kaçımız utanmamız gerektiğini aklımıza getiriyoruz? Adını bilmediğim binlerce kız kardeşim. Sizin adınıza yapamadığım her şey için affedin beni.

Utanıyorum hikayenizden.

Hem de çok utanıyorum.

Özgün İçerik Kodu: DF4F2B5CF612E0F683B329149C6E6C9EAB090DC7

Çanlar kimin için çalıyor?

2009-05-18T12:58:00.000-07:00

Üsküdar’da çoğu kullanılmayan çok sayıda Ermeni okulu var. Neredeyse her mahallede en az bir tane mevcut. Mimari yapısı ile bizim hımbıl, pısırık, gecekondudan bozma okullarımıza tezat heybetli, ihtişamlı görüntüye sahip bu okulların hemen hemen hepsi kapalı. Bu okullara gitmiş/gidecek olan Ermeni nüfusu nerelerde, hiçbir fikrim yok. Oturduğum evin iki sokak yukarısında böyle bir Ermeni okulu var. Akşamları eve yürürken önünden geçiyorum ve yüksek duvarları, kapalı pencereleri, taşlarla örülmüş bahçe giriş kapısını görünce her seferinde acaba içeride ne var diye düşünüyorum. Kendi kendime acayip hikayeler yazıyorum. Camlardan içeriyi görmeye çalışıp kurgular üretiyorum. İzlediğim filmlerden midir nedir yüksek duvarların ardında hep bir şeyler oluyormuş gibi geliyor ve ben o olanları çok merak ediyorum.

Okulun karşısında ise bir Ermeni Kilisesi var. Onun zaten binasını bile göremiyorum. Yüksek duvarlarla çevrilmiş vaziyette ve kapısı her zaman sıkı sıkı kapalı. Aktif bir kilise olduğunu biliyorum zira her Pazar sabahı çan sesleriyle uyanıyorum. Ama bugüne kadar ne kilisenin ne de okulun çevresinde bir tane bile insan görmedim. Sokaktan gelip geçen mahalleli dışında kimse ortalıklarda görünmüyor. Ayin günleri kiliseye girmek zaten yasak. Kapının yanında bir zil var ama çaldığımda açan olacağından emin değilim. Ama her Pazar ayin olduğuna göre bir din adamı ve cemaati var demek ki.

“Ermenilerin yeri, yurdu burası değil” diyenlere, “Nasıl değil ulan, okulları kiliseleri var işte. İki adım ötede eski bir cami, biraz ileride eski bir kilise var. Neyi inkar ediyorsun? Beraber yaşamışız işte” demek istiyorum. Kilisesi aktif olduğuna göre bu semtte yaşadığını ama gözlerden uzak kaldığını düşündüğüm o Ermeni’leri gizlenmeye kim mecbur bıraktı, onu da çok merak ediyorum.
Silkelen ve kendine gel.
Bu çanlar kimin için çalıyor?
Senin için mi?

Özgün İçerik Kodu: 3CFF5A995186E5D27671192429EF4D4A74DB5D99

Mahalle hayatı

2009-05-18T11:50:00.000-07:00

Mahalle hayatı içinde doğmuş, mahalle hayatı içinde büyümüş olsam da 12 yaşında mahalle hayatından koptum. Dedikodu kapasitesi bakımından mahalle hayatı ile arasında zerre kadar fark olmayan site hayatına geçiş yaptım. Yani pek moda söylemlerle "Ay ben hayatımda hiç böyle yerlerde bulunmadım, fakirlik nedir bilmedim ama çok iyi uyum sağladım. Çok iyi anlaştık" ya da "Benim yedi sülalem zengindi, soylu bir aileden geliyorum" zırvalayıcılardan değilim. Mahalle hayatı içinden geliyorum yani. Hepimiz gibi. Hangimiz dük-düşes soyundan geliyoruz ki?

Mahalle hayatını ve site hayatını yıllarca yaşamış biri olarak aralarındaki farkları gözleme imkanım oldu. İki hayat arasındaki fark; hane başına düşen araba sayısı ve arabaların markalarında ibaret. Dedikodu, başkasının işine burnunu sokma, başkalarını eleştirme, bir kaç kez muhabbet ettiği insanla aradaki saygı duvarlarını yıkarak haddini aşan konuşmalar yapma, kavga etme, aile içi şiddet gibi laçkalaşmış ilişkiler ve davranışlar site hayatında da fazlasıyla mevcut. "Beyaz Türk"lere has, o uyuz, kendini beğenmiş havalar, görgülüyüz - zenginiz tavırları da işin cabası. Kim kiminle nerede görülmüş, kimin kocası karısını aldatıyormuş, kimin metresi varmış, kimin parası çokmuş. Kimin işi batmış. Kimin mafyayla ilişkisi varmış. Kimin işleri kötüye gitmiş, apartman aidatını bile ödeyemez olmuş. Burunları, kulakları her yerde. Cır cır bütün dedikodular dillerinde. Yeni aldığı arabayla yeni açılan lüks bir restorana giderken giydiği, mal gibi 700 lira – 1000 lira verip aldığı elbise üzerinde süzüm süzüm süzülürken bunun neresi elit? Neresi görgülü?

Kooperatifken girip ucuza getirdiğimiz evin masrafları artmaya başlayınca ve duman olmuş dağ başından insan içine çıkmak için tırmanılan yollar arabasız elit olmayan zavallılara iyice zor gelmeye başlayınca biz de anayurdumuza, doğup büyüdüğüm semte geri dönüş yaptık. Üsküdar'ı çok sevdiğimi, çok beğendiğimi iddia edemem. Bağlılık duyulacak bir semt olmadı benim için (zaten yaşadığım semtlere bağlılık duymam genelde) ama merkezi olması bakımından oldukça beğendiğim ve yaşamaktan memnuniyet duyduğum bir yer. Herhangi bir ihtiyacınızı herhangi bir zamanda giderebilecek kapasitede bir ilçe. Site hayatının 9 senemin 4.5 senesinin yollarda harcamasının ardından Üsküdar'a dönüş nezdimde coşkuyla karşılanırken aile bireylerinde hafif şok etkisi yarattı. Alçak ve bahçesiz binalar, birbirinin güneşini engelleyen evler, pencereleri birbirine yakın daireler, sokakta oynayan çocukların sesleri, yoldan geçen arabaların gürültüleri diye hayıflanıp bana söylenirken iki gün sonra fark ettik ki yeni mahallemiz eskiden oturduğumuz siteden çok da farklı değil. Hatta aksine komşuluk ilişkileri daha az, dedikodusu daha az, insanlar birbirlerinin evine daha az gidip geliyor, komşular birbirini daha az görüyor, gayrisafi milli hasılaya katkı oranı evde boş oturan zengin kadınları barındıran sitelere göre daha fazla. Kapının önünde jeepler, spor arabalar, Mercedes'ler, Audi’ler görünce oranın da bir mahalle olmadığını, sakinlerinin eskilerinin semtlerini bırakıp gidemedikleri için hala ısrarla yola park ettikleri pahalı arabalarının yanından her araba geçtiğinde "Çizdi çizecek. Ahan da vurdu" stresine dayandıklarını gördüğüm zaman anladım. Daha sonra ev sahibimiz tuvalette çıkan seslerin salonun öbür ucundan duyulduğu, salonu-mutfağı-tuvaleti iç içe sevimli sıcak kutu gibi evini saray yavrusu olarak gördüğünden olsa gerek kira konusunda ısrarcı olunca on dakikalık mesafede başka bir eve, bir tanıdığın evine taşındık. İlk geldiğim anda, oranın tam anlamıyla bir mahalle olduğunu anladım. Bakkalın içine doluşmuş mahallenin gençlerini, geceleri sokakta şarkı söyleyen futbol oynayan erkekleri görünce, çocukların seslerini duyunca "Bu sefer mahalleye geldik galiba" dedim. Daha taşınır taşınmaz karşı komşunun tencereyle yemek getirmesinden anlamalıydım (çok iyi insanlar, sağ olsunlar). Önceki evde, taşınalı iki hafta geçmesine rağmen "Hoş geldiniz" diyen olmamıştı. Hatta hiç unutmuyorum buzdolabımızın bozulduğu zaman, iki kilo balığı apartmanda hiç kimse dolu(!) buzdolaplarına kabul etmemişti. Çürüdü gitti o balıklar. Burada ise geçen akşam bakkala gitmeye üşendiğim için karşı komşudan salata sosuna konmak üzere iki kaşık yoğurt istedim, neredeyse yoğurt kabını veriyordu, zor durdurdum.

“Mahallede oturup da gözlem yapmadan olmaz” diyerek her akşam servisten Bağlarbaşı'nda iniyorum ve ara sokakları dolaşarak eve geliyorum. Cam silen kadınlar, ip atlayan sek sek oynayan çocuklar, merdivenlerde çekirdek yiyenler, balkonlarda çay içenler, balkonlardan sarkan çamaşırlar - halılar, yoldan geçeni baştan aşağı süzüp incelemeler, sahip olunan tek kıymetli arabayı evin önüne kaldırıma çekip etrafında dolanan çocuklara bağırmalar, "İçeri gel çabuk, kırıcam kemiklerini" diye çığıran anneler... Bu sahneleri izleye izleye eve geliyorum. Fark ettim ki bu mahalle hayatını özlemişim. İkamet edilen mekanda olabilecek en sevmediğim şey dedikodu ki o da madem her yerde var, o zaman başlarım ben böyle fiyakanın içine. Merdivende oturup çekirdek çitlerim.
Eğitimmiş, kültürmüş, görgüymüş. Hepsi hikaye.
Tüm diplomalarına, sıra sıra dizili Audi'lerine rağmen dedikodu, yalan dolan içinde boğulan, arkadan iş çevirenler hala kültürlü-görgülü'den sayılıyorsa ben istemiyorum görgülü olmak. Otururum merdivene, çekirdek çitlerim.
Yaparım yani, bilirsiniz.

Özgün İçerik: 0AD415148303F27E06111DF78E17E2D6119E7164

Erkek egemen kadın hakları mücadelesi

2009-05-13T13:08:00.000-07:00

Nuray Mert, Radikal Gazetesi'ndeki köşesinde "Babalık sorunu"* başlıklı yazısında son yıllarda ülkemizde de oldukça gündemde olan "babasız çocuk sahibi olma" mevzusuna değinmiş. Bir çocuğun babasız büyümemesi gerektiğini savunan Mert, kadın hakları ve erkek sorunu üzerinden tek taraflı çocuk sahibi olma isteğini yorumlamış. Nuray Mert'e göre kadın özgürlüğü şeklinde sunulan babasız çocuk sahibi olma tercihi, erkekleri baba olma sorumluluğundan kurtarıyor. Hatta erkeklere, kadınlarla eğlenmek ama ötesine aldırmamak lüksünü tanıyor.

Bir bütün olarak incelendiğinde temelde işaret etmek istediği nokta itibarı ile Nuray Mert'in fikirlerine katılıyorum. Daha önceleri de aklıma takılan, bazen eş-dost muhabbetlerinde, bazen yazılarımın arasına karışmış vaziyette değindiğim bu konu da "modern kadın" dayatmasının bir sonucu olarak karşımıza çıkıyor. Yine daha önce de belirttiğim üzere kadın hakları, özgürlükler adına atılan her adım sonunda yine erkeklere fayda sağlayacak kapılara varıyor. Evde oturup çocuk bakan, başını evden dışarı çıkarmayan kadın modeli ataerkil muhafazakar toplumun direklerini oluşturuyorsa, nispeten daha genç yaşlara kadar evlenmemiş, daha özgür/daha rahat bir hayat yaşayan, istediğini özgürce gerçekleştiren kadın modeli de çağdaş ataerkil toplumun direklerini oluşturuyor. Özgür ama kime göre? 40 yaşına geldiğinde hayatı hiç tanımayan, çocuklarına, eşine, kaynanasına, komşularına endeksli bir hayatı yaşayan ev kadını mı daha mahsur yoksa 40 yaşına kadar kimseyi umursamadan yaşadığı hayatı sonucunda erkeklere güvenemeyen, evlilikten kaçan, kariyer uğruna çocuk sahibi olma hakkından vazgeçen o Batılı kadın mı daha mahsur yaşadığı hayatta? Elbette ikisi de uç nokta. Elbette evinde oturup çocuk bakan kadın modeli daha fazla. Ama bu uç noktanın bizi savurduğu diğer uç nokta da ortada.

Ataerkilliğe hizmet konusunda su götürmez biçimde birbirinden farkı olmayan bu iki durumda da modernite - muhafazakarlık kavgası kadın bedeni, kadın tercihleri üzerinden devam ediyor. Kullandıkları metalar farklı olsa da her ikisinin de hizmetlerinin odak noktası aynı: erkekler. Zira ev kadını olsanız da nimetlerinden faydalanan erkekler oluyor, özgür kadın olsanız da erkeklere fayda sağlıyor. Eğlenilecek ve evlenilecek kadın arasındaki çizgiyi alabildiğine kalınlaştırırken kadınları seçim yapmaya zorluyor. Benimsenen bir rolden diğerine savrulma yaşanıyor. Aradaki fark arttıkça sonunda öyle bir noktaya varılacak ki ya erken yaşta evlenen, çocuklarına bakan, kocasına hizmet eden ve soru sormayan kadın rolüne girmek zorunda kalınacak ya da özgürlüğünü aile kurma hakkına tercih eden, çok konuştuğu/çok düşündüğü için aile kurma/çocuk sahibi olma hakkından mahrum edilen kadın rolünü seçmek zorunluluğu doğacak. Ya sokakta olmak gerekecek, ya da evde.

Kadınlar üzerinden iki farklı maskeyle yürüyen ataerkil toplum kavgası, toplum tarafından benimsenme/benimsetilme noktasında öyle bir hale bürünüyor ki dayatılan rollerden birini seçmek zorunda kalan kadınlar her zaman araya sıkıştıklarının farkına varamıyor. Hatta çoğu zaman erkekler bile kadınları bu iki rolün arasına sıkıştırdığını fark edemiyor. Bir role karşılık diğerinden yana tercihini kullanırken - bazen kadın haklarını savunduğunu sanırken bile - ataerkil topluma hizmet etmeye devam ediyor. Bu bilinçdışı toplumsal hareket ile sonunda erkekler yine toplumda yerlerini sağlamlaştırırken yaşadığı hayattan pişman olma, istemediği bir hayatı kendini istediğine inandırarak yaşama, istediği hayatı kaçırma ibreleri kadınları gösteriyor. İşte bu noktada kendimize sormamız gerekiyor. Acaba olaylara yanlış yerden mi bakıyoruz? Elbette kadın hakları konusunda öldürülen her bir sinek çok kıymetli. Hatta bir devrim niteliğinde sineklere toplu katliam yaparak uzun süre sineklerin ortada görünmemesini sağlayabiliriz. Fakat asıl odaklanmamız gereken yer, özünü koruyan bataklık değil mi? Sorunları çözmeye "erkek egemen bakış açısı"ndan başlamamız gerekmiyor mu? Nice modern annelerin, kadın hakları konusunda bilinçli kadınların erkek çocukları "kızlar aptaldır" düşüncesiyle büyümüyor mu? Bence, kadın hakları mücadelesinde sonuca giden yol evlerimizde, yakınımızda yaşayan erkek çocuklarının bakış açılarının, yetiştirilme biçimlerinin insan haklarına saygı çerçevesinde revize edilmesinden geçiyor. Neden kadınlar haklarını aramak zorunda olsunlar ki? Erkeklere karşı verilen kadın mücadelesi bile başlı başına erkek egemen bir hayatın göstergesi. Neden kadınlara karşı erkek mücadelesi değil de erkeklere karşı kadın mücadelesi? İşte bu yüzden sorunu çözmeye daha doğar doğmaz başlamak gerekiyor.

Bir kadın, erkeklere karşı haklarını savunması gerektiğini yaşadığı sorunlarla ister istemez öğreniyor. Ama erkekler sanki hayatta her şey onlar içinmiş gibi doğuyor, büyüyor ve yaşıyor. Erkeklere, müşterek bir hayata dahil olduklarını öğretmenin gerekliliği burada ortaya çıkıyor. Verdiğimiz mücadelenin haklı gururu değişmiyor; fakat bu erkek egemen kadın hakları mücadelesine dahil olamayanlar tüm bu uğraşlar içerisinde ezilmeye devam ediyor. Haklarını savunamayacak durumda olanların, haklarını savunmalarının gerekmeyeceği bir dünya yaratmak için her şeyi kendi hakkı olarak görmeyen erkeklerin yetişmesi gerekiyor.

Yani söz de güç de annelerde…

*Nuray Mert, Radikal Gazetesi, 12.05.2009

Özgün İçerik Kodu: 61AB40FF685F2C23A6B9A7F710EEB32E42689D5B

Kadın Mühendisler (2)

2009-05-11T12:29:00.000-07:00

"Sizin çocuğunuz" isimli yazım Kadın Mühendisler Mayıs 2009 bülteninde yayınlandı.

Kadın Mühendisler Mayıs 2009 Bülteni

Yazının orjinali

İnsan yerine koyulmamak

2009-05-08T15:31:00.000-07:00

Okuldan mezun olup iş aramaya başladığım ilk günden beri hissettiğim ama bir türlü meramımı başkalarına (benimle aynı durumda olmayanlara) anlatamadığım, başkalarına yabancı gelen bir duygu taşıyorum içimde. Yaşça benden büyükler özellikle arada kuşak farkı olanlar kanıksadıklarından mıdır bilinmez bendeki bu his onlara hep abartı geliyordu. Memnun olmamakla ve kendini beğenmişlikle suçlandım durdum. Arada sırada sinirlerim iyice zıvanadan çıktığında “İt gibi koşturulmak”, “Köpek yerine bile konmamak” tabirleri ile kaygılarımı kustuğum bu durumun, benim kuşağımdan olmayan birileri tarafından da nihayet görülebildiğini bugün okuduğum bir köşe yazısı ile öğrenmiş oldum. Haşmet Babaoğlu “Gençler neden umudu yurtdışında arıyor?”* başlıklı yazısında Bağımsız Eğitimciler Sendikası tarafından yapılan bir araştırmanın sonuçlarını yorumlamış. Gençlerin yurtdışında okumak ve çalışmak istemesinin gerçek nedenin gençlerin burada insan yerine koyulmamalarının olduğunu yazmış. Kaba tabirle “köpek yerine konmak” şeklinde ifade ettiğim bu durum işte tam olarak insan yerine konmamaya tekabül ediyor.

Eğer düzenin bu olduğunu kabul etmişsen, değişmeyeceğine inandırılmışsan, özellikle kriz dönemlerinde çocuğunun rızkı işten atılman sebebiyle kesilmişse insan yerine konmadan çalışmayı fazla kafana takmazsın. Çünkü onu da bulamadığın zamanlar olmuştur. Tek başına olsan daha iyi yaşam şartları elde etmek yolunda verdiğin mücadele uzun süreli olabilir; fakat ailen söz konusuysa hakkının yenmesini hatta aşağılanmayı bile kabul edebilirsin. İşin en kötü tarafı kendini bu hayat mücadelesine öyle bir kaptırırsın ki “insan” yerine konmadığının farkına bile varmazsın ve insan yerine konmadığından yakınanları bir türlü anlayamazsın. Ama bu hisse kapılanlar ya da kapılanları anlayanlar insan yerine koyulmamanın nasıl olduğunu, insanın bağlılık duygularını nasıl alıp götürdüğünü, verilen emeklerin nasıl boşa gittiğini ve bunların insan ruhunda açtığı yaraları çok iyi anlar.

Doğduğun günden beri ailen tarafından el üstünde tutulursun. Ailenin ekonomik durumu ne olursa olsun bütün imkanlar seferber edilerek gidebileceğin en iyi okullarda okutulursun. Gittiğin okullarda imkanları daha iyi olan, şımarık, zengin çocuklarının yanında ezilirsin. Dershaneye gitmen gerektiğinde eğer %100 burs alamamışsan, ailenin yalnızca %20’sini ödeyeceği dershane parasını bile denkleştirmek için çektikleri karşısında gün içerisinde yemek yememeyi göze alarak evden para almadan çıkarsın. Evden alabildiğin haftalık para da yol parasına gidince, babanın cebindeki üç liranın iki lirasını sana verip bir lirasını kendine ayırdığını görünce bir an önce öğrencilik günlerinin geçmesini diler ve ayaklarının üzerinde durabileceğin günlerin hayalini kurarsın. Eğer babanın cebinde kalan para, sana verdiği paradan azsa baba parası yemek on beş yaşında bile olsan zoruna gider. Sınav kazanma stresi bir yandan, aileye yük olmak bir yandan yüklenir ve hayatı kaçırırsın. Arkadaşların yaşları gereği bilinçsizce yaşarken, eğlenirken, düşüncesizce babalarının paralarını harcarken sen, memur/işçi çocuğu olarak erken olgunlaşırsın.

Üniversiteye girememek ayrı derttir de girince sorunların biter mi sanki? Kazanamazsan ya bir kez daha denersin ya da bulabildiğin ilk işe girip evlenme planlarına başlarsın. Halbuki evlenmek de zordur. Bir kuru ekmeğe, dört yanı - üstü kapalı küçük bir eve razı olsan bile, ideallerini bırakıp gitmeyi göze alsan bile evlenmek yine de kolay değildir.

Üniversiteyi kazanınca hayat biraz daha değişir. Şehir dışına çıkmasan bile İstanbul’u bir uçtan bir uca kat etmek gerektiğinde ailenin yanından taşınırsın. Ya arkadaşlarınla bir eve ya bir akrabanın yanına ya da bir yurda yerleşirsin. Artık kendi ayaklarının üzerinde durman gereken zaman gelmiştir. Devlet dairelerinde işin olduğunda, aynı gün içinde hem derse girmen hem de birkaç işi birden halletmen gerektiğinde her şeye birden yetişmeye çalışırsın. Yorulursun ama önemsizdir. Çünkü gelecek günler güzeldir. Yani sen öyle zannedersin.

Bitkisel hayattaymışçasına geçirdiğin günlerden sonra bir an önce üniversiteyi bitirmek, bir işe girmek ve maaşınla en azından kardeşinin yükünü ailenin omuzlarından almak istersin. Ezbere dayalı bir eğitim sisteminden çıkıp üniversite hayatına adapte olmaya çalışırsın. Alabildiysen üç-beş kuruş bursunu aylık ödemelerine yetiştirmek için uğraşırsın. Biraz şanslıysan birkaç yerden burs bulursun. Sıkıntı çeksen de en azından artık ailenden para almayı bırakırsın. Ailene daha fazla yük olmamak için ay sonunu getiremesen de, ay sonunda cebinde bir paket makarna alacak kadar paran kalmasa bile susarsın. Gerekirse aç yatarsın.

Kıyafet almayı bırakırsın. Arkadaşlarınla birlikte oturup muhabbet edebileceğin tek yer okul kantini, kampüs bahçesidir. Arkadaşların dışarı çıktıklarında neden onlarla gitmediğini anlayamazlar. Hayatı kaçırırsın. Belki de kaygılarının en az olması gereken en güzel eğitim yıllarında üç kuruş maaşıyla çocuk okutmaya çalışan bir baba gibi hesap kitap yaparsın. Diferansiyel denklemleri defterinin arkasında ayın sonuna nasıl çıkacağını hesaplar durursun. Yol parası bulamadığın için eve yürüyerek gittiğin zamanlarda yanından spor arabasıyla arkadaşların geçtiğinde kıskanmazsın. Çünkü aklında tek şey vardır: Okulu bitirip çalışmak. Okul bitince dertler de bitecek sanırsın. Oysaki ne çok yanılırsın! Okulu bitirmeye çalışırken bir yanında aldığı burs paralarını araba almak için biriktiren arkadaşlarını bir yanında cebinde para kalmadığı için açlıktan gözü kararıp bayılan arkadaşını görürsün. Ne yapacağını şaşırırsın.

Arkadaşların okul bittikten sonra rahat iş bulabilmek için mesleki gelişim kurslarına giderken, İspanyolca, İtalyanca öğrenirken sen İngilizce’ni geliştirmek için kitap bile alamazsın. Sinemaya gidemezsin. Tiyatroya gidemezsin. Kaç kere kitapçıdan yalnızca kitaplara bakarak çıkarsın? Dergileri takip edemezsin, gazeteleri okul kütüphanesinden okursun. Sınavına çalışman gerektiğinde alamadığın ders kitabından çalışmak için kütüphaneye ilk koşanlardan olursun. Dersleri boş verme, derslerden kalma, okulu uzatma gibi lükslerin yoktur. Okulu dört yılda bitirmek zorundasındır. Staj zamanları geldiğinde profesyonel firmalarda sana staj ayarlayacak tanıdıkların olmadığından ufak tefek firmalara razı gelirsin. “Nasılsa” dersin “Okul bitince elbet birine girerim.” Burada da çok yanılırsın.

Dört seneyi bitirip dekanın elinden diplomanı aldığında ve kepini fırlattığında ağlayan anneni görürsün.

Hiç vakit kaybetmeden iş aramaya başlarsın. Kariyerine ilk çelme takan deneyimsizliğin olur. Onu kadın olmak takip eder. Erkeksen askerliğin dikilir karşına. Bazısına eteğinin kısalığı dert olur, bazısına uzunluğu. Bazısı seni satışçı yapmak için uğraşır, bazısı aşağılar. Bazı işleri ehliyetin olmadığı için, araba kullanmayı bilmediğin için kaybedersin. Kimse işe girmeden sürücü kursuna gidemeyecek olan yeni mezun birinin işe girmeden araba kullanamayacağını düşünmez. İş görüşmesinde İnsan Kaynakları yetkilisi “Tatilini yaptın değil mi? Çalışmaya hazırsın?” diye sorduğunda “Evet” diye cevap verirsin. İçinden gülersin: Hiç tatil yapmadım ki! Gebze’de asfaltı bile olmayan yollardan geçerek gideceğin fabrikada iş görüşmesindeyken arkadaşından ödünç aldığı arabada dışarıda bekleyen babanın yanına gittiğinde “Olmadı” ya da “Arayacaklarını söylediler ama zannetmiyorum” demek zorunda kalırsın. “Asgari ücretin 200 lira üstünde para teklif ettiler. Kriz varmış” dersin. Baban moralini bozmamak için “Boş ver, zaten iyi bir yere benzemiyordu” dediğinde yaşamaya mahkum olduğun hayata lanet edersin. Bahaneler o kadar çoktur ki Türkiye’nin en iyi üniversitelerden mezun olman bile krize, deneyimsizliğe, torpile direnemez. Sırf kaşı – gözü senden güzel olduğu için sana verilen maaşların iki katına işe giren yeni mezunlar görürsün. Kendini değersiz hissedersin. En sonunda öyle bir noktaya gelirsin ki zekan, fikirlerin, ideallerin, yapabileceklerin, yaptıkların, birikimin, eğitimin, emeklerin anlamsızlaşır. Kimi zaman dış görünüşünün, kimi zaman torpilsizliğinin, kimi zaman ideallerinin, kimi zaman hiçbir yerinden sorumlu tutulamayacağın ekonomik krizlerin kurbanı olursun. Köpek yerine koyulduğunu fark edersin. Sana önerilen hayat, önüne atılacak ufak bir kemik karşılığında havlamayı kesmendir. Emek harcayarak ve ne bedeller ödeyerek geride bıraktığın yılların bir çırpıda silindiğini görürsün. Ve “İnsan yerine konmuyorum” dediğinde birileri seni ya kendini beğenmiş olmakla ya da hainlikle suçlar.

Artık yalnızca susarsın. Çünkü artık sözün bittiği yerdesindir. Daha fazla susmamak için, bu suskunluğa son vermek için, bu kısırdöngüden kurtulmak için, bu döngüyü kırmak için mücadele etmeye devam edersin.
Tüm acı verici çağrışımlarına rağmen hayal etmeye devam edersin.
Ümit, dayanma gücü verecek en büyük güzelliktir.

İşte bu yüzden mücadelenden vazgeçemezsin.

* Gençler neden umudu yurtdışında arıyor?, Haşmet Babaoğlu, 08.05.2009, Sabah Gazetesi

Özgün İçerik Kodu: 10DF54EAAD962C30D4395A63B9B3B2103E5BEEC6

Deri Ceket

2009-05-07T15:03:00.000-07:00

Bulgar yazar Stanislav Stratiev’in yazdığı, yönetmenliğini Arif Akkaya’nın üstlendiği Deri Ceket’i Kadıköy Haldun Taner Sahnesi’nde izledim. Genç ve idealist bir dilbilimci, tüylerinden arındırmak istediği deri ceketinin koyun gibi kırktırılması için ceketi özel koyun olarak kaydettirmek zorunda kalır. Hobi olarak banyosunda beslediğini söylediği bu özel koyun ileride başına bela olur. Bir gün evine gelen vergi borcu ile deri ceketinin devlet nezdinde koyun olarak görüldüğü ve vergiye tabi olduğunu öğrenir. Ortadaki bu yanlışlığı düzeltmek için çocukluk arkadaşları ile birlikte harekete geçer. Fakat bürokrasi önüne inanılmaz engeller yığar ve en sonunda geldiği nokta bir koyunu olmadığını ispatlamak için bir koyun alması gerektiğidir. Bütün koşuşturma içinde dilbilimci özel koyun vergisinden koyun olmadan kurtulmayı dener. Çocukluk arkadaşları bürokrasinin ve devlet dairelerinde yetkili birimlerin aşırı değişkenliği karşısında pes ederler. Dilbilimci bürokrasi savaşı karşısında yalnız bırakıldığında, arkadaşlarının çarkların dönüşüne ayak uydurduğuna tanık olduğunda isyanını dile getirir:

“Ben de bir kahraman değilim ama KABUL EDİLEMEZ ŞEYLER VAR ORTADA. Yürüyoruz. İspatlıyoruz. Açıklıyoruz. Yok yere yeminler ediyoruz. Hiçbir şey. Hava. Yerçekimsiz ortam! DEMEK O KADAR SENE… Tezler… Çalışma… EMEK… Kitaplar… Duyarlılık… PRENSİPLER… Bütün hayatımız… BÜTÜN BUNLARIN BİR ANLAMI YOK. Bir kalem darbesiyle çiziliyor üstü. Çünkü sadece bir yerde bir şey yazılmıştır. Ortaya çıkıyor ki basit bir yazım hayatımızı altüst edebilir. Gerçek olmasa bile. VE BİZ HİÇBİR ŞEY YAPMIYORUZ. HAYIR… HAYIR… BÖYLE DEĞİL. İnanmıyorum. KABUL ETMİYORUM. Hiçbir zaman da kabul etmeyeceğim. SEN DE KABUL ETMEYECEKSİN anladın mı? Yenilmeyeceksin. YOKSA YARIN AYNAYA BAKTIĞIMIZDA BİR MELEME DUYULABİLİR. Anladın mı? ME…LE…ME… Duyuyor musun?”

Hareketli dekoru, müzikleri, ara anonsları ile çok etkileyici bir oyundu. Oyun, bürokrasi taşlamalarına paralel oldukça eğlenceli ve güldürücü bir akış sergiledi. Dekorun hareketi, bu hareketliliğin oyuncular tarafından bizzat sağlanması ve zaman zaman dekor hareketliliğinin oyuncular tarafından fark edilerek olay akışı içerisine dahil edilmesi oyunun samimiyeti ve etkileyiciliği açısından çok başarılıydı. Bu sebeple yönetmene ve Gamze Kuş’un sahne tasarımına hayran kaldığımı belirtmeliyim.

Dilbilimciyi canlandıran Yiğit Sertdemir’in oyunculuğunu çok kaliteli buluyorum. Bu oyunda da rolünü hakkıyla yerine getiren Sertdemir, taşlamalarda da, güldürücü noktalarda da, düşündürücü noktalarda da aynı profesyonellikteydi. Hikmet Körmükçü tek kelime ile mükemmeldi. Devlet memurlarına has o tekdüze halden çatlamış memur rollerine geçişi o kadar başarılıydı ki bazı yerlerde gülmekten gözyaşlarımı silmek zorunda kaldım. Elinde ocaklarla “Ocağın var mı senin?” diye ortalarda dolanan asık suratlı memuru canlandıran Nevzat Çankara’yı ve asansördeki adam Ertuğrul Postoğlu’nu da atlamamak gerek.

İzlediğim bu oyundan iki gün sonra Büyükşehir Tiyatroların’da sezon kapandı. 2009 – 2010 sezonunu Nisan ayında izlediğim ama bir kez daha izlemek istediğim Coriolanus ile açmayı planlıyorum. Gelecek sezonda Büyükşehir Tiyatroları oyunlarında görüşmek üzere.

Oyuncular: Hikmet Körmükçü, Yiğit Sertdemir, Cengiz Tangör, Can Ertuğrul, Yeliz Gerçek, Ertuğrul Postoğlu, Nevzat Çankara, Selçuk Yüksel, Güneş Doğan, Melahat Abbasova, Yağız Pala

Özgün İçerik Kodu: 746BF6B967CE23E728BE881EE59FF8B5E0D103B6

Koşuyolu evleri

2009-05-05T13:09:00.000-07:00

Bir süredir işe gidip gelirken servisi kullandığım için emektar belediye otobüsüm 11T’yi kullanamıyordum. Bu akşam fazla mesaiye kalınca eve dönüş yolculuğum yine eskisi gibi Türkiş Blokları – Üsküdar arasını düzensizce kat eden, çoğu zaman otobüslerini daha aktif bir hatta kurban veren 11T vasıtası ile gerçekleşti. 11T Üsküdar’a giderken D-100’den (E-5’ten) Koşuyolu sapağına girer ve oradan Altunizade’ye çıkar. İşte o yol benim çalışma verimliliğimi arttıran yoldur. İki katlı bitişik düzen evleri, küçük bahçeleri, ağaçlarla çevrili dar yollarıyla her geçtiğimde buradan bir ev almalıyım dedirten bu semt sabahları verdiği “Çalışıp para kazanmalıyım” şevkiyle uykumu dağıtıp beni işe hazır hale getirir. Akşamları ise gözüme daha da güzel görünür. Yorgunlukla otobüsün içinde müzik eşliğinde ilerlerken işinden evine gelen insanların o güzel evlere girişini izlerim. Araçlarını bahçelerine park ederler; küçük, sevimli ve güzel evlerinin bahçelerine açılan kapısından evlerine girerler. Ve ben ertesi gün için gerekli enerjimin, çalışma şevkimin bir kısmını böyle kazanırım. Bir akşam 11T’den Koşuyolu’nda ineceğimin ve oradaki iki katlı küçük bahçeli evime gideceğimin hayalini kurarım.

Kendimi bildim bileli içinden merdiven geçen evlere sempati beslerim. Evin büyüklüğünü hiç önemsemeksizin çatı katı bile olsa iki katlı içinde merdiveni bulunan bir evde oturalım istemiştim. Bu isteğe daha sonra Amerikan mutfak talebi de eklenmiş olsa da zamanla memur çocuğunun hayallerinin içinden merdiven geçemeyeceğini idrak etmiş olmalıyım ki artık yalnızca Amerikan mutfağa odaklanmış durumdayım. Amerikan mutfağı olan küçük bahçeli bitişik düzen iki katlı evler her önünden geçtiğimde hala gerçeklerim arasına karışıp beni zorla hayal kurmaya iter. Beğendiğim iki katlı bahçeli evlerin villa tipi gösterişli evler olmadığını anlamışsınızdır. Aslında tam olarak sahip olmayı istediğim ev, Love Actually filminde Keire Knightley’nin canlandırdığı Juliet karakterinin, İngiltere Başkanı David’in (Hugh Grant’ın) çay&bisküvi servisini yapan ileride sevgilisi olacak hizmetli Natalie (Martine McCutcheon) karakterinin ve Natalie’nin yan komşusu sekreter Mia (Heike Makatsch) karakterinin yaşadığı iki katlı küçük, bitişik düzen taş evler. Hangi mimari tarzda yapılmıştır, bilmiyorum. Bu tip taş evlerin bende yarattığı “sahip olma” isteğinin aynısı Koşuyolu’nda o caddeden geçerken nüksediyor. İstisnasız her seferinde. Mesela o yolun üzerinde bir eczane var, sanırım eczanenin sahibi o evi iki katlı kiralamış ya da sahibi. Alt katı eczane, üst katı ev şeklinde büyük olmayan bahçesiz bir ev. Her önünden geçtiğimde mesleki açıdan hiçbir sempati beslememe rağmen o eczacı olmak istiyorum.

İşte bu akşam yine aynı otobüsü kullanıp aynı yollardan geçerken aynı evlere baktım ama bu kez hayallere dalmadım. Bu sefer umutlanmadım. İki yanında ağaçların sıralandığı o dar yollarda yan yana yapılmış, bahçesi bir ya da iki araçtan fazlasını alamayacak kadar küçük, sahibinin zevkine göre harika hallere bürünebilecek o sevimli evlerden birine sahip olmanın nasıl ulaşılmaz bir hayal olduğunu düşündüm. Ay sonuna cebinde 5 – 10 TL ile çıkan ve KYK’ya kredi borcu olan biri olarak bırakın o evlerden birine sahip olmayı, yerin beş kat dibinde 1+1 evi bile alamayacak durumda olduğumun ayırdına vardım.

Çocukken bir Hıdırellez gecesinde annem yola ileride sahip olmayı istediğim şeyleri çizmemi söylediğinde bir araba, iki katlı bir ev ve bir otel çizmiştim. Acaba çok mu ileri gitmiştim? Yoksa “Hep daha fazlasını isterseniz daha fazlasını elde edersiniz” diyenler mi yalancıydı?

Not: Pek huyum değildir ama bu yazı biraz kişisel oldu, idare ediverin.

Özgün İçerik Kodu: 22FEB186228AB525E2D138DBA2F7871A0AD70928

Aaa, bak fil-adam keman çalıyor!

2009-04-30T14:09:00.000-07:00

24 Nisan'da ve takip eden günlerde hemen hemen bütün gazetelerde yayınlanan ama benim yalnızca Hürriyet'te yayınlanan halinin linkini saklamış olduğum bir haber vardı: "Erdoğan'ın kızı keman çalıyor."* CNN Türk'te yayınlanan Kürşat Başar'la programına konuk olan piyanist Süher Pekinel şöyle demiş: "İnanmayacaksınız ama Sayın Başbakan'ın kızı hem keman çalıyor hem de şarkı söylüyor. Çok enteresan." Bunda Amerika'da okuduğu okulun etkisinin olduğunu da eklemiş.

Ya arkadaş, neden inanmayacak mışız? Ne var bunda bu kadar şaşıracak? Hiç mi görmediniz bir enstrüman çalan, kitap okuyan, fotoğraf çeken ya da resim yapan bir başörtülü? İşin diğer bir ilginç tarafı da kemana ve şarkı söylemeye duyulan bu ilginin Amerika'daki okula bağlanıyor olması. İsmekler sağolsun, enstrüman çalmak artık ekonomik durumu müsait olanlara yönelik hobiler&meslekler olmaktan çıktı. Namık Kemal Lisesi'nden mezun başörtülü bir kızı da keman çalarken görebilirsiniz. İnanmıyorsanız adres veriyorum, Hasanpaşa ve Fındıkzade'de İsmek'in müzik merkezleri var. Oturun kapıda yarım gün girip çıkanları izleyin. Ne dediğimi hala anlamıyorsanız, boşverin anlamayın.

Diyelim ki bu Erdoğan'ın imam-hatip mezunu o kültürsüz kızı kemandan falan anlamazdı. Amerika'ya gitmese sanatla falan ilgileneceği yoktu. Evine kapanmış, hiçbir şeyden anlamayan, çocuklarının anası bir kadın olacaktı. Ne oldu? O kız üniversiteye gidince keman çalmaya başladı. Şarkı söylemeye başladı. Kim bilir daha ne kültürel faaliyetlere katıldı. Kim bilir daha neler öğrendi oralarda. Ne oldu? Aynı yere çıkmadık mı? Yapılan tartışmalar anlamsızlaşmadı mı?Yasaklarla karşısında durmaya çalıştığınız yobazlığın destekleyicisi konumuna düşmediğinizi mi şimdi? Bunu da anlamadıysanız, yine boşverin, anlamayın.

Haberin ikinci bölümünü inceleyelim:

Süher Pekinel'in bu söyledikleri üzerine programın diğer konuklarından Mehmet Ali Birand böyle bir şeyden haberi olmadığını vurgulayıp şöyle demiş:

"Ne diyorsun? Allah Allah ben hiç bilmiyordum. Gözümde birden bire değişiverdi kız. Yani bizim gözümüzdeki imajı hani muhafazakar, hiçbir şey yapmayan böyle işlerle uğraşmayan, hanım hanımcık falan. Bizde öyle bir izlenim var."

Allah aşkına biri bana nerede yaşadığımı, bu ülkenin nasıl bir yer olduğunu anlatsın. Ya da şunları şöyle bir dürtsün ki onlar nerede yaşadıklarının, nasıl bir toplumun mensubu olduklarının farkına varsınlar. İstanbul'un her yerinde kemanlarla, gitarlarla, flütlerle, resim çantalarıyla kurslara giden o başörtülü kızlar hangi ülkede, biri bana anlatsın. Kardeşimin piyano kursunda genç başörtülü kızların yanında 30'lu yaşlarında başörtülü bir ablanın da olduğunu söylesem Fazıl Say piyano çalmayı bırakır herhalde.

Haber spikeri, sanatçısı, yazarı, doktoru, siyasetçisi komşusuna bu kadar yabancı olan kaç memleket daha biliyorsunuz? Türkiye'nin doğusunda unutulanlar gibi gözden uzak, yaşamları masal gibi gelen ötekileştirilenlere yabancı kalmalarını eleştirebilirim. Ama insan komşusuna da bu kadar yabancı kalır mı? Buna artık körlük denir, başka da bir şey denmez. Burunlarınızı o Nişantaşı kafelerinden, lüks restoranlardan, entel kafelerden, Papermoon'dan çıkarın da etrafınıza bakın biraz. Sıkılmadınız mı lan birbirinizi görmekten? Biraz sağa sola bakın, kendinizden farklı birini görürsünüz belki.

Aaa, bak işte orada. Fil-adam keman çalıyor!

Bak bak, bir şey olmaz.

Korkma, bir şey yapmaz.

*İlgili haber için tıklayınız.

Özgün İçerik Kodu: E1CE4F8F2E6DCE2BB04E73B54CF7A370CCE27165

Sizin çocuğunuz...

2009-04-27T03:37:00.000-07:00

2008’in Ağustos ayında Avcılar’da, polis kıyafeti giymiş magandalarca kaçırılıp tecavüze uğrayan Cansever K.’nın haberi uzun süre konuşulmuştu. Cansever’i, müşterilerin gözü önünde, güvenlik kameraları kayıttayken saçlarından çekerek götüren, plan-program yapıp polis kılığına girecek kadar gözü dönen adamların soruşturması sonuçlandı. Zanlıların, “Silahla birden fazla kişiyi tehdit, özel işaret ve kıyafetleri usulsüz kullanma, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli cinsel saldırı, mağdurun beden ve ruh sağlığın bozacak şekilde cinsel saldırı, basit yaralama, bıçak ve diğer aletleri izinsiz olarak satma, satın alma, taşıma veya bulundurma” suçlarından yargılanacağı davalarda zanlılar hakkında istenen hapis cezalarının üst sınırı toplam 557 yıla kadar çıkıyor. İstenen hapis cezalarının en kısası 29 yıl, en uzunu ise 101 yıl. Bütün suçlulara en uzun hapis cezasının verilmesini diliyor, bu cezaların hakimler tarafından indirilmemesini diliyorum. Güven vermesi gereken kurumlara inancımızı yerle bir eden bu olayın ve benzer olayların yaralarının sarılabilmesi, daha fazlasının yaşanmaması ve toplumun ilgili kurumlara yeniden güvenmeye başlayabilmesi için suçlulara hak ettikleri cezaların verilmesine, cezaların caydırıcı olmasına özellikle çok dikkat edilmeli. Çağın gerisinde kalan ya da uygulamada adaletsizliklere sebep olan kanunlar acilen değiştirilmeli.

En azından tecavüzcümüzün/katilimizin çekmesi gereken cezaları çektiğini görecek kadar bir şeyler ifade etmeliyiz bu ülkede üst makamlara. Ne varlığımız, ne sorunlarımız, ne yaşadıklarımız, ne de maruz kaldığımız haksızlıklar karınca kadar ülke sorunlarının yanında. İnsanız, can taşıyoruz, Kendi eşinizin, annenizin, çocuğunuzun, kardeşinizin başına geldiğinde ne hale gelebileceğiniz açıkken hangi adalet anlayışıyla, hangi hukukla, hangi kanunla, hangi vicdanla suçlunun suçluluğunu ödüllendirebilirsiniz? Mağdurlar da mağdurların yakınları da adalet beklerler, onların bekledikleri adaleti hukuk sağlamayacaksa topluma, toplum kendi adaletini kendi sağlamaya çalıştığında ne hakla dur diyeceksiniz onlara? Kaç tecavüzcü tahrik indirimlerinden faydalandı bugüne değin? Kaç katil namus cinayetinde hafifletilmiş cezalarla arındırdı ellerini kanlardan? Peki ya failleri bile bulunmamış cinayetler? Kaç ailenin ölü evlatları hakkında anne babasının yüzüne baka baka suçluların cezaları iyi halden, tahrikten indirildi? Ölüsüne bile rahat yok mudur bu ülkede insanın? Bir kere ölen, katili suçundan yakasını sıyırınca bir kez daha ölmek zorunda mıdır? Peki ya Münevver? Kaç zengin çocuğu üzerlerinde başkalarının kanları ile elini kolunu sallayarak gezmekte sokaklarda? Babasının aldığı spor arabayı nasıl kullandığını arkadaşlarına ispat etmek için aldıkları canların cezalarından kurtulan kaç katil yemek yiyor lüks restoranlarda? Kaç töre cinayetinin faili meçhul kaldı dosyalarda? Kaç hayat kadını öldürülüp atıldı yol kenarlarına? Cesetleri bile bulunamayan kaç insan silindi gitti yeryüzünden? Kaç kişinin ve sevdiklerinin hayatları çalındı ellerinden?

“Sizin çocuğunuz olsa izin verir miydiniz?” diye soran beyinlere sahip o zihniyetler;
Asıl sizin çocuğunuz olsa ne olurdu? Sizin çocuğunuz tecavüze uğrasa, sizin çocuğunuz kaçırılsa, sizin çocuğunuz öldürülse, sizin çocuğunuz parçalanıp çöp kutusuna atılsa, sizin çocuğunuzun kemikleri çıksa yıllar sonra kuyulardan nasıl olurdu?
Sizin çocuğunuz…

Bakın ne diyorum, bakın kimden bahsediyorum: SİZİN ÇOCUĞUNUZ!

Başkalarının çocuklarının başına gelenlere kör kalanlar, sorumluklarını yerine getirmeyenler, öleni bir kez daha öldürenler. Taş kesmiş vicdanınızı kendi çocuğunuzun adını anmak bile harekete geçirmiyorsa, size daha fazla ne söylenebilir?
Onlar da sizin çocuğunuz. Başkalarının çocuklarına yaptığınız haksızlıklar gün gelip sizi de vuracaktır.

Benim kelimelerim bitti.

Özgün İçerik Kodu: E1FECE57E23EE97D71B2D4C60C37B14A96A77C71

Arşivde gezintiler

2009-04-24T14:30:00.000-07:00

İnsanın bugünüyle geçmişini kıyaslaması için belli bir yaş eşiğini aşmış olmasına gerek yokmuş. Her sene bir öncekinden farklı geçtiğine göre ve herkes “Nerede o eski ramazanlar” diye hayıflanarak kimsenin görmeye muktedir olamadığı ramazanları aradığına göre eskiye özlemin yaşla başla bir ilgisi yok. Zira hayat çok hızlı ilerliyor. Satın alarak koştuğumuz teknolojinin peşinden sürüklenirken idrak etme süreçleri de gecikmeli yaşanıyor herhalde. Ya hepimizde jeton köşeli ya da hayatı bir sonraki sene özleyecek kadar anlayamadan hızlıca yaşıyoruz. 23 yıllık ömrümün geçmişine göz attım da; benden de epey malzeme çıktı.

Televizyon izlemek için çatılarda/camlarda babaların ya da ağabeylerin ayar yapmakla uğraştığı dönemlerdi o dönemler. Anneler içeriden “oldu/olmadı/daha kötü” diye direktifler vererek yönlendirme yapardı. Üç kuruşluk televizyon seyretme zevki bir kanaldan diğerine atlanıldığında anten ayarlama operasyonlarıyla bölünürdü. Çanak anten sahipleri nispeten daha iyi durumda sayılırlardı. 90’lı yıllar gençliğinin aklında “geçmişe özlem” dosyalarında depolanmış bu durum; 70’lilerin renkli televizyon aidiyetine eşdeğer bir ağırlıkta etkiye sahip. Bana o yıllardan miras kaldığını düşündüğüm korku filmi seansları vardı örneğin. Açık hava sinemaları yirmi yıl sonra yerini video kaset kiralayarak korku filmi izleme toplantılarına bırakmıştı. Tabii o zamanlar akıllı kategoriler yoktu. Televizyonda ne varsa ya da hangi kaset kiralandıysa körpecik yavruların geleceği, psikolojik durumu, korumasız ruhlarının ileride ne kötü yönlerde etkilenebileceği hesap edilmeden Allah ne verdiyse izlenirdi. Ve fakat iddia ediyorum; bugün gördüğünüz bozuk nesil o zamanın korku filmlerinden türemedi!

“Müsaitseniz annemler size gelecek diye” apartmandaki komşuları dolaşırdık akşam yemeklerinden sonra. Ya da babalar çocukların ellerinden tutar; bir koluna da eşlerini takar yakın mesafede oturan akrabalar ziyarete gidilirdi. Ucundan biraz devlet meselesi, biraz para çetelesi, biraz da annelerin ev işi çilesi, çocukların sesi derken yorgun argın ama mutlu; kulaklarda az önceki hoşbeşin uğultusu ile evin dinginliğine geri dönülürdü.

Hepimizin çocukluğu annelerin andımız ve özel günlerde şiir okuma üzerinden iktidar kavgasının piyonu olarak mikrofon başına ittirilmesi ile muharebeye çevrilmişti mutlaka. Bu muharebede “Zaten okunan hiçbir şeyi dinlemeyen protokol bir kere de kötü okuyanı dinlemese ne olur?” diye düşünmeden hep aynı çocuklara şiir okutan öğretmenler yüzünden sıra arkadaşları da birbirine düşman edilmişti pek çok kez. Yıllar sonra şiir okutulanın da bu iktidar kavgasının kurbanı olduğu anlaşılsa da bugüne kadar bana dönüp özür dileyen olmadı! Zannetmem ki size dönen olmuş olsun.

Mahalle hayatı vardı tabii; sokakta hayat vardı yani. Gece geç saatlere kadar köşelerde gizli gizli sigara içmeler; mahallenin kızlarını kesmeler; Almanya’dan gelen sindi bebekleri arkadaşlara göstermeler… Zamanında çok istemiş olsam da karşı komşumuzun oğlunda disketten oynanan araba yarışlarını bilgisayarım olmadığı için ödünç alamamış olmaktan şimdi mutluyum. Aksi takdirde 10-15 yıl sonra hatırlamak üzere arşivlediğim anılarımı biriktiremeyecektim.

Yazsak kitap olacak kadar malzeme vardır elimizde; eminim. Fakat uzatmaya gerek yok. Nasılsa bugün sevmediğimizi, yakındığımızı, hoşlanmadığımızı yarın özlemeyi çok seviyoruz. Bugün yaşananlar da elbet bir gün geleceğe devredilecek.

Işıkla kalın.

Özgün İçerik Kodu: F59087682790E2F6538EEF1CFB4CB11E9652BA0C

"Elit"in piknikle alıp veremediği

2009-04-22T03:46:00.000-07:00

İsmini her duyduğumda bünyemde alerjik reaksiyonlara sebep olan “elit” kesimin pikniklerle ne alıp veremediği var, bilmiyorum. Türk usulü pikniklerle dalaşma akımı yazarlar arasında pek prim yapar vaziyette. Bu akımın köşe yazarları arasındaki en güçlü sesi Mine Kırıkkanat, pazar pikniklerini kıllı göbekli-atletli erkekler, şişko kadınlar, mangal yapan danalarla özdeşleştirerek Nişantaşı elitinin “Iyy, iğrenç” yakınmalarını “Güzelim İstanbul ne hale geliyor” duyarlılığı ardına saklayan iğrenen elit kesiminin öncülerindendir. Sorsan çok aydınımdır der orası ayrı. “Iyyy, iğrenç” tiksinmesini ağzını yuvarlayarak söylemeden, uzun cümlelerle ifade edince o iğrenç olan şeyin özü değişmiyor ne yazık ki.

Geçtiğimiz günlerde Almanya Türk usulü pikniklerle başa çıkabilmek için piknik vergisi uygulamasını başlattı. Sebep ise belli; piknik yapanların ardından bıraktıkları çöplerin toplanması. Buna karşılık olarak Almanya hükümeti piknik yapandan vergi talep ediyor. Piknik sonrası çöplerin bırakılmasının savunulacak bir tarafı yok. Ama çağdaşlaşmaya giden yolun yasaklarla açılabileceğini savunan zihniyetin de tek çözüm yolu var:

“Yasaklanmalı!”

Yasaklanmasını sağlayamıyorsan da yapanı aşağıla! Çünkü sen elitsin, sen farklısın, sen öncüsün, sen yönetensin, sen kültürlüsün, sen zenginsin; çünkü sen çağdaşsın! ÇÜNKÜ SEN YASAKLARLA ÇAĞDAŞLAŞIRSIN.

Güneşi gördüm filminde çok etkilendiğim bir sahne vardı. Köyden İstanbul’a zorunlu göç eden Doğulu aile bir Pazar günü İstanbul gezisine çıkıyor. Deniz kenarındaki çimenlik alana oturup piknik yaparlarken çocukları da deniz kenarında çamurlu lastikleri ve elitin İstanbul’a hiç yakıştıramadığı kıyafetleri ile oyun oynuyorlar. İşte o sahnede öyle bir çekim açısı var ki o sahneyi gördükten sonra, hayatı boyunca deniz görmemiş o insanların İstanbul’un güzel görüntüsünü varlıkları ve görünüşleri ile bozduğuna inanmaya insan nasıl devam eder? Nişantaşı’nda lüks Fransız restoranlarında mönülerden yemek seçemeyecek durumda olanların nadiren nefes alma imkanı bulduğu piknikleri de ellerinden almaya çalışanların vicdan sahibi olmadıklarına inanıyorum. Güneşi gördüm filminin o sahnesini görüp ya da benzer bir sahneye gerçek hayatta tanık olup ardında yatan gerçekleri göremiyorsan, ister aptal ol istersen çok akıllı, insanlığını çoktan kaybetmişsin.

Bebek sahilinde çimenlerde oturup yoga yaparken, elinde Starbucks kahvesi ile çimenlerde oturup dedikodu yaparken sorun yok; ama piknik yaparken var. Ben, bu tiplerin ne söyleyeceklerine aldırmadan alıyorum yiyeceklerimi, gidiyorum Arnavutköy sahiline, pikniğimi yapıyorum. Pikniğim bitince de çöpümü toplayıp geri dönüyorum. Bir gün biri gelip bir şey söylese diye de bekliyorum. Gelseler de bir konuşsak, dertleşsek, göz zevklerinin bozulması ile ilgili kaygılarını anlatsalar ve ben o kaygıları ağızlarına tıksam diye fırsat kolluyorum.

Bizim lafımız sana değil çöpünü toplamayanlara diyenlere de bir çift sözüm var elbet:

Çöpleri toplamıyorlar diye cik cik öteceğinize bu insanlara çöplerini toplamaları gerektiğini neden öğretemediğiniz üzerine biraz kafa yorun ve bunu nasıl çözeriz diye düşünün.

Medeniyet götürdünüz mü de medeniyet bekliyorsunuz?

Özgün İçerik Kodu: D2E283325883EFC1C304A64196E8C7F12823C732

İstek vakfı arazisinde Ergenekon cephanesi

2009-04-21T13:29:00.000-07:00

İstek vakfı arazisinde Ergenekon cephanesi

Eğitimcilerden darbeci olur mu, profesörler böyle işlere karışır mı diyenlere kapak olsun diye hiç yapmayacağım bir şey yapıp yorumsuz, direk haber linki veriyorum.

Demek ki bir eğitim kurumunun arazisinden cephanelik bile çıkabilirmiş.

İbretle okuyunuz.

"O öyle şey yapmaz"cılara duyurulur!

Bir sağa bir sola hop oynayanlar

2009-04-21T13:07:00.000-07:00

Pucca’nın “Hakkının hakkı hakta” yazısını okurken yazmayı unuttuğum konulardan biri geldi yine aklıma. Dört satırla Pucca bunları bana hatırlatmış oldu. Sağ olsun.

Bu ülkenin sağını, solunu, merkezini anlayamadım ben. Sağı - solu bu kadar birbirine geçmiş başka bir ülke var mı bilmiyorum, bilen varsa beni aydınlatsın. Bakıyorum, ekonomik kriz çıktığında sosyal devletten bahseden, kapitalist sistem çöküyor diyen adamlara, solcuyum diye geçinen adamlara. Patronlara, medyaya, esnafa. Kendi parası eksilince ya da laikliğe zeval gelince herkes solcu, ama işten adam atmak, ucuza vasıflı-vasıfsız adam çalıştırmak, krizden faydalanıp maaşları düşürmek söz konusuysa hoop sağcı. Bunların sosyal devlet anlayışı “Devlet yardım etsin de biz etmeyelim” merkezine konuşlanmış.

Zannediyorsunuz ki bu çağdaş yaşam savunucuları, CHP’ye oy veririm diye çarşaf çarşaf ilanlar verenler ardından sağa çekenler yalnızca patronlar. Yazarından sanatçısına, öğretmeninden sıradan vatandaşına kadar bir sağa sola hop oynamak, kıvırmak pek moda. Yazar, sanatçı kesiminin davranışlarını yazmaktan ben bıktım artık, merak edenler eski blog yazılarıma daha da merak edenler herhangi bir gazeteye bakabilirler. Biz, hepimiz gibi maaşlı çalışan, haber yorumu solcusu bir vatandaşımızın davranışlarını inceleyelim.

Sosyal devlet anlayışına sahip olduğunu iddia eden bir çalışan sabah dokuzda geçiyor işinin başına, çalışma saatinde başlıyor www.milliyet.com.tr okumaya. Laikliğe ucu dokunan, AKP ile ilgili ne kadar haber varsa CHP solculuğu arkasına sığınarak yazıyor da yazıyor yorumları. Solcuymuş, Ergenekon davası siyasileşmiş, solcu olduğu için haksız yere tutuklandığını düşündüklerinin hakkını koruyormuş, okumuş yazmış kesimdenmiş, göbeğini kaşımazmış, bidon kafalı değilmiş, ekonomik durumu iyiymiş, zaten CHP’ye oy vermesinden ne kadar aydın ne kadar solcu olduğu belliymiş. Akşam oluyor, çıkıyor işten, arabasına atlayıp evine gidiyor. Trafikte beklerken yanına gelip selpak satmaya çalışan Çingene çocuklarına sinirleniyor. İstanbul’u bozuyorlar diye söyleniyor. Elitine zarar veriyorlar diye parası olmayanları istemiyor. Yolun kenarlarında hayatında tek lüksü piknik yapmak olanları görüyor çimenlerde, söyleniyor, Ne biçim bir ülkeymişiz, ne geri kalmışız, ne görgüsüzmüşüz. O sinirle eve gidip haber izlemeye başlıyor. Yeni bir anketin sonuçlarını görüyor, AKP’nin önde olduğunu görünce iyice keyfi kaçıyor. Halk ne kadar da cahilmiş. Çünkü onlar CHP’ye oy vermezmiş. Onlar solcu değilmiş. Oyunu iki paket bulgura, bir çuval kömüre satarmış. Çünkü bu halk solcu değilmiş. Akşam yemeğinden sonra babadan kalma 30 yıllık binada çürüyen evinde oturan kiracısı arıyor. “Çatı akıyor yapmayacak mıyız” diye soruyor. “Beğenmiyorsan çık” diye kiracısını azarlıyor. Çünkü kiracı da bu işten anlamıyor, çünkü kiracı da solcu değil. Döküntü evini, değerinin 300 - 500 TL üzerinde kiraya veriyor. Değerinden fazla kira veremeyecek olanları evinde istemiyor. Çünkü solcu olmayanla muhatap olmak istemiyor İşe giderken bırakın otobüsü servis bile kullanmıyor çünkü o solcu oluyor, işçisiyle aynı arabada gidemiyor. Eve temizliğe gelen temizlikçinin ya da hizmetçisinin özellikle AKP’li olmasını istiyor. Onu aşağılayabilmek istiyor. “Sandıkta oyumuz eşit ama benim artıklarımla beslenecek kadar fakirsin, ancak evimde hizmetçi olabilirsin” diye sessiz çığlıklar atmak istiyor. Ne kadar kültürlü olduğunu hizmetçisine göstermek istiyor. Aralarındaki kültür ve sınıf farkını sürekli yüzüne vurmak istiyor, yüzüne vurdukça yükselmek, hizmetçisi küçüldükçe büyümek istiyor. Çünkü o solcu oluyor. Kendi öyle sanıyor.

Sol bir gazete olduğunu iddia eden, laikliğin korunması için üstlenici kurum görevi yapan, AKP’yi sadaka dağıtıp sosyal devlet olmamakla suçlayan Cumhuriyet Gazetesi’nde çalışan bir çaycının maaşıyla İlhan Selçuk’un maaşı arasında kaç sıfır farkı var, bilmek istiyorum.

Yeşil sermayenin emek sömürücülüğü konusunda söylenecek söz kalmadı zaten. Sağ, sol, dinci, aşırı laik fark etmez hale geldi artık.

Öte yandan bakıyorsunuz, sağcıyım liberalim diyenler dünya görüşünün zerre kadar uyuşmadığı adamlarla aynı masalarda, evlerde yemeklerde görülüyor. Ama sağcıyım ben solcu değilim, diyor.

En sonunda vardığım kanaat şu: Bu ülkede sol, yalnızca laiklik söz konusu olduğunda meydanda. Laiklik söz konusuysa sola çek, tehlike geçtiği zaman sağa.

Bu yazıyı yazarken sol ile vurgulamak istediklerimin gerçek solcularla bir ilgisinin olmadığı açıktır, değilse bir kez daha açıklamış olayım. Burada sol kelimesini yüzüne vurarak – boşuna - utandırmaya çalıştığım insanlar sömürücü düzenlerinde laiklik bekçiliği yaparak vicdanlarının solunu rahatlatmaya çalışan güruhun mensuplarıdır.

Gazete haberlerinin altındaki yorumları okuyorum, 100 yorumdan 90’ının yazarı solcuymuş gibi davranıyor. Sonra tanıdığım insanlara bakıyorum. 100 kişiden 80’inin solcuymuş gibi davrandığını, ama yalnızca 2’sinin solcuymuş gibi yaşadığını görüyorum.

Asıl merak ettiğim ise, hiç de az olduğunu düşünmediğim sol kanadın kendine neden ifade platformu bulamadığı, meydanı bunlara bıraktığı. Siyasi anlamda değil; toplumsal, medyatik, ifade alanları açısından sol, kendini neden gösteremiyor, “sol”u bu güruhun popülist laiklik kaygılarına mecbur bırakıyor? Eleştirmek için değil; son derece samimi, merak ederek ve içeriden bir cevap bekleyerek soruyorum.

Neden?

Özgün İçerik Kodu: 99F568452CABD4F9D543B27571F1C989368906E8

Yaşamak mı bu? Hayat mı bu?

2009-04-20T07:04:00.000-07:00

Oray Eğin'in Akşam Gazetesi'nde yayınlanan yazısının aşağıda alıntıladığım kısmı dışında kalan kısımlarını böğürerek gülmek suretiyle tamamladım. Ama aşağıda alıntıladığım kısma dikkat çekmek istiyorum.
Oray Eğin kimin umurunda, yanındakiler olmasa.

"Nasıl ki sandıkta nitelikli oy varsa, gazeteler açısından da nitelikli okur diye bir güç var. Genel seçimde de, yerel seçimde de, A-B grubu, eğitimli, üst gelir düzeyine mensup, düşünen ve okuyan kitlenin Cumhuriyet Halk Partisi'ne oy verdiği anlaşıldı." (20.04.2009, Akşam Gazetesi)

"eğitimli, üst gelir düzeyine mensup, düşünen ve okuyan kitle"
Okudukça tüylerimi diken diken eden, etkisi, elitist ve faşist çağrışımları ile zihnimde eko yapan cümle.

Bundan 7 yıl evvel, yani yıl 2002. Yine aynı şeyi tartışıyorduk.
Yıl 2009; hala nerdeyiz? Aynı yerdeyiz.

Yaşamak mı bu? Hayat mı bu?

Daha uzun yazacaktım ama hevesim kaçtı.

Yeni şehir hatları vapurları

2009-04-20T03:24:00.000-07:00

Hafta sonu Beşiktaş’a geçerken yeni şehir hatları vapurlarının neye benzediklerini gördüm. Motor Beşiktaş kıyısına yaklaşırken yeni vapur, hemen yan tarafta eski Üsküdar yeni Kadıköy İskelesi’nde yolcu almak için bekliyordu. Beşiktaş’ın deniz trafiği yoğun, benim aklım zaten kim bilir nerelerde tabi ki öncelikle vapuru fark etmedim. Vapurun olduğu tarafa bakıyordum ama pek dikkat ettiğim söylenemez. Sonra gözümün ucuyla eski vapurlarda açık olan yenilerinde güvenlik kapısıyla kapatılan inme/binme bölümünü gördüm. Kapıları fark edince irkildim, başımı çevirip inceledim biraz. Güvenlik kapılarına, kıç bölümüne koyulan banklara, üst kattan kıç tarafına inen merdivenlere, dışarıda oturduğunuz zaman ayaklarınızı sürekli çekmenize gerek kalmadan insanların rahatça geçebilmesi için bırakılmış boşluklara baktım. Bacasını, genel görünüşünü inceledim. Eski vapurlardan neredeyse hiç farkı yok. Öyle ki uzaktan yeni olduğunu bile zar zor fark ettim. Vapurların yenileneceği söylendiği zaman ortalık birbirine girmişti. Kavga kıyamet almış başını gitmişti. “Kültürümüzü yok etmeye çalışıyorlar”, “AKP’nin gözü şimdi vapurlarda” diye böyle simit atmalar, martılar, vapurun bacasından çıkan dumanlar üzerine duygusal uzun uzun yazılar okumuştum. Yeni vapur tasarımlarına bakarken bu kadar orijinaline sadık kalınacağını düşünmemiştim. Biraz değişir diye tahmin etmeme rağmen bu tepkileri saçma bulmuştum. “Maksat muhalefet.” Vapurlar çürüyormuş kimin umurunda. Aynı vapurlarla denizin ortasında kalsanız ya da vapurun çürüyen yerlerinden bir parça kopup gemi su almaya başlasa ya da mütemadiyen yağ yakan makine odalarına bir şey olsa diyecekler ki “Devlet bizi öldürüyor, vapurlar eski!”
Ee, ne yapalım o zaman?
“Ben bilmem, vapurları değiştirme ama beni öldürmeni de istemiyorum .” Malzemenin bir ömrü var, aradan geçen yıllara sen bile direnemezken gemi nasıl dirensin, artık çürümüş, bunun pervanesi var, makinaları var, suyun içinde yüzüyor bu meret, kaç yüz yıl kullanacaksın aynı gemiyi, bunlara anlatamazsın. Şimdi bakıyorum bu kadar tantanaya değdi mi diye. Hayır. Vapur aynı vapur, baca aynı baca, dumanlar desen yine orada, martılar yine uçuyor ve simit atanlar da atmaya devam ediyor. İçini henüz göremedim ama dışında gözüme çarpan tek değişiklik güvenlik kapıları ki onlar da insan gibi yolculuk edelim diye güvenlik için koyulmuş. Ben adım gibi biliyorum ki bu zihniyetin devamı bu yeni vapurlar eskiyip yenilenmek istendiğinde de yine “Bu bizim kültürümüz!” diye bağıracaklar. Geldiği zaman istemediğin hakaret üstüne hakaret yağdırdığın vapurları gün gelecek öyle bir sahipleneceksin ki eskidiğinde de yine saçmalayacak ve “Kültürümüzü yok etmeyin” diye ağlayacaksın. “Fes bizim kültürümüz, dinimiz, imanımız” diye şapkaya direnen nesillerin torunları da bugün “Şapka bizim kültürümüz, yasamız, Ata’mız” diye naralar atıyorlar. Yarın öbür gün -Seda Hoca’nın cümleleriyle- huni takmak moda olsa hepiniz 9 numara 10 numara hunileri takar gelirsiniz.

Yeni vapurları istemeyenleri eski vapurları kullanmaya davet ediyorum. Madem istemediniz şimdi kullanmayınız efendim. Zaten eski vapurlar kadar eskisiniz. Ait olduğunuz yere geri dönünüz.
Daha önce de belirttiğim gibi:
“Turp sıkarım ben böyle muhalefetin içine.”

Özgün İçerik Kodu: 6E4C74B5913A9E955B49546E1C60FBECB88E150B

Maden suyunun düşündürdükleri

2009-04-17T13:51:00.000-07:00

Ufak tefek bir şeyler almak için evin yanındaki markete uğruyorum. Raflarda aradığım ürünü bulmaya çalışırken yanımdaki Doğulu bir çiftin konuşmasına kulak misafiri oluyorum. Erkek olan eşine diyor ki “Maden suyu alalım.” Kadın ise o doğulu şivesi ile cevap veriyor: “Maden suyu mu? Maden suyu nedir ki?”

Başımı çeviremeden olduğum yerde kalıyorum. Onlar geçip gidiyor ben hala rafın önünde duruyorum. Üsküdar’ın merkezinde yaşamasına rağmen maden suyunu bilmeyecek kadar hayatımızdan dışladığımız insanları düşünüyorum. Bir de kış geldiği zaman altı ay iletişimin kesildiği, yolları kapanan köyleri, bırakın televizyonu, radyoyu elektriği daha görmemiş, suyu olmayan evleri düşünüyorum. Dönüp o çiftle konuşmak istiyorum, yaşadıklarını, gördüklerini bilmek istiyorum. Yapamıyorum. Sanırım tanık olduğum sahneden utanıyorum. Birileri her şeyi fazlasıyla tüketirken ve arsız bir yüzsüzlükle diğerlerini aşağılarken, kendi gibi olmayanı yanında görmek istemezken, yakınında olmasın diye beğenmediklerini baskılarken, bazılarını maden suyunun ne olduğunu öğrenmesini engelleyecek kadar dışarıya kapalı yaşamaya iten düzenden utanıyorum. Okuduğu tüm okullara, harcadığı bütün paralara rağmen yerimde olsa o kadının söyledikleri ile dalga geçecek ya da içinden “Maden suyu nedir diye sordu ya”, “Siz köyünüze gitsenize, gelmesenize buraya” diyecek olan o insanlardan utanıyorum. En çok da bu güzel memleketin bütün güzelliklerinin ve imkanlarının hep, farklı olanı istemeyen Beyaz Türkler’e akmasından utanıyorum.

Paylaşmayı bilenlere selam olsun.

Özgün İçerik Kodu: DBA60C33329489BFDB393B0361CA46C03BE93D80

Ergenekon, ÇYDD ve Türkan Saylan

2009-04-17T03:34:00.000-07:00

Geçen akşam eve yürüyordum, binanın kapısında bir polis aracı. Işıkları yanıyor, gözümü alıyor. Biraz yavaşladım. Tam da bizim binanın önünde. Ellerinde bir kağıda bakıp isimler okuyorlar. Teyzeme dönüp “Tamam” dedim. “Ergenekon yüzünden geldiler. İmalı yazılarımdan birinden tersi bir sonuç çıkarıp beni de Ergenekoncu sandılar. Sen burada bekle. Ben yukarı çıkıp kitaplarımı yakayım!” Merdivenleri çıkarken düşünüyorum; “Çevik kuvvet de evin hemen yanında. Her gün kapımın önünden geçiyorlar, araca falan ne gerek. Biri bir gün işe giderken geçerken yoldan alıverirler.” Sonra baktım gitmişler.

Ergenekon garip bir hikaye oldu gerçekten. Nereye gideceğini savcıların bile kestirebildiğini zannetmiyorum. Derin devlet gerçekten pek derine işlemiş. Dişteki çürüğü temizlemek istiyorsunuz ama diş de çürükle beraber geliyor. Davanın son aşamasında 12. dalga herkeste deprem etkisi yarattı. Yaratmasının da sebebi belli: “Profesörler, eğitimciler, eğitim gönüllüleri gözaltına alındı!”

Askerler, emekli subaylar gözaltına alınırken hava hoş, eğitimciler gözaltına alınırken şoka giriyoruz. Emekli bir askerin darbe planlarından daha kötü olan bir şey varsa o da bir sivilin bu planlara katılıyor olmasıdır. Bu planları destekleyenler bir de eğitimciyse işte orada durmak gerekiyor. Durup bir düşünmek gerekiyor. Bizim toplumun (daha doğrusu bu tutuklamalarda ne olduğunu anlamadan hemen sokağa dökülen kesimin) tepki mekanizması ilginç işliyor. İşin içine bir eğitimci girdiyse, medyatik biriyse, bir gazeteciyse ya da yüzüne televizyonlardan aşina oldukları isimli bir kahraman söz konusuysa; tutuklandı mı, adı mı geçti, evi mi arandı, neyle suçlanıyor, yoksa suçlanmıyor sadece ifadesine mi başvuruluyor dinlemeden hemen yollara düşüp basın açıklamalarını, protestoları, sevgi gösterilerini başlatıyorlar. Durup düşünülecek yerde dinlemeyi kesip harekete geçmek ya gerçekten tersten işleyen tepki mekanizmasının ya da bitmek tükenmek bilmez önyargı dayatmasının sonucu olarak karşımıza çıkıyor. Zannetmeyin ki gözaltına verilen tepkileri eleştiriyorum. Yalnızca daha sebebini bile anlamadan “Kim? O mu? Yapmaz öyle şey. Haydi televizyonlara!” mantığına gerçekten çok şaşırıyorum. Ne demek “O yapmaz öyle şey”? Ömrünün bütün vaktini gece gündüz yanında mı geçirdin? Kefil olmaya bu ne cesaret, bu ne gözü dönmüşlük, gerçekten şaşıyorum. Pınar Selek davasında olduğu gibi suçsuzluğu kanıtlanmış biri tekrar tekrar aynı suçtan yargılanmaya çalışılıyorsa, suçu işlemediği mahkemece belirlenmişken işlemediği bir suç üzerine yıkılmaya çalışılıyorsa tabi ki konuş, sakın susma. Ama daha gözaltına alınmış, neyle suçlandığını bile bilmiyorsun, sorgusu başlamamış, evinden ne çıkmış çıkmamış bilmiyorsun, hangi örgütlerle, kimlerle bağlantısı vardı ruhun duymuyor, aman fırsatı kaçırma hemen yollara düş çünkü “O öyle şey yapmaz!”

Gelelim Türkan Saylan’a. 5 yıl önce Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’nin Şişhane’deki genel merkezinin kapısından çıkarken bir gün bunları yazacağım hiç aklıma gelmezdi. “Bir kadın olarak senin böyle okumandan memnuniyet duyarım ama aracı olmayız” diyen dernekteki yardım etmek fiilinin hakkını veren o güzel kadınlar, kapıda bekleyen bursa ihtiyacı olan o üç başörtülü kızın birbirlerine yaklaşıp “Acaba verirler mi, girsek mi girmesek mi” diye kaygılanmaları, beklerken sıkıntıdan, stresten ayaklarını yere vuruşları, o kaygılı halleri, eğitimlerini tamamlamak için üç kuruşa muhtaç halleri sebebiyle aşağılandıkları kapıları bile çalmaları ve o kapıların “Bizim istediğimiz gibi değilsen okuma, sana yardım yok” diyerek yüzlerine kapanması. Ne yazık ki Türkan Saylan deyince aklıma bu görüntülerin düşmesine engel olamıyorum. Çünkü ihtiyaçları olduğu halde, yüzlerine söylenecek o kırıcı cümleleri bildikleri halde bir umut okumak için burs peşinde koşmaları ve kapıda beklerkenki o halleri gözlerimin önünden gitmiyor, gitmeyecek.

Çağdaş yaşamı destekleme derneği Türkiye’nin çeşitli bölgelerinden çok öğrenciye yardım etmekte. Bu derneğe minnettar kalan çok sayıda insan olduğu doğru. Devletin yapamadığını ÇYDD yapmış ve ulaşılamayan yerlere ulaşmıştır. Takdir ederim. Gerçekten sağladıkları bu imkanlar ile ÇYDD takdir edilesi öncü bir kurumdur. Fakat, Türkiye’nin geleceği, çağdaşlık, eğitime hizmet gibi misyonlar bu kurumun üzerinde tamamıyla durmamaktadır. Bugün artık herkesin herhangi bir sebeple üzerinde tartışabildiğı devletin resmi ideolojisinden zerre kadar farkı olmayan ideolojileri ile muhafazakar yardımseverlerden aldıkları bursu tabir yerindeyse muhafazakarların kendi kızlarına bile vermemektedirler. Evet, ÇYDD’ye imam-hatip mezunu, başörtülü, muhafazakar ailelerden gelme öğrenciler başvurmaktadır. Bu öğrencileri derneğe yönlendiren, derneğe yardım eden kuruluşlar biliyorum. Bunu uydurmuyorum, yardım yapan kuruluşun sahibinin adına kadar her ayrıntısını bildiğim bu olayı isim vermeden yazıyorum. ÇYDD’ye yardım yapan bu kurum, kendisi muhafazakar olmasa da çevresinde muhafazakar sayılabilecek insanlarla iç içe. İşte bu çevreden birine yardım etmek istediğinde dernek karşısına dikiliyor ve “Yardım edemeyiz. Aracı olamayız. Kurallarımız var” diyor. Öğrencileri eğitmek için yardım etmek hangi kurallara tabi olabilir? Yardım ettikleri öğrencilerin hepsinin nasıl düşündüklerini, ülkeye faydalı olup olmayacaklarını nasıl bilip de karar veriyorlar? “Biz zaten eğitimleri yarım kalmasın, ülkeye faydalı olsunlar diye yardım yapıyoruz, onları topluma kazandırıyoruz” diyorlarsa neden başörtüleri toplumun dışına itmekte bu kadar ısrarcılar? Madem bu kadar hedefledikleri çağdaşlık seviyesini yakalama arzusundalar çağdaşlığımıza tek engel (!) gördükleri başörtülüleri niye eğitmiyorlar?

Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği bir yardım kuruluşudur, bu derneğe yardım eden bütün kişi ve kurumlara, bursların dağıtılmasında rol oynayan bütün gönüllülere tek tek teşekkür ederim. Ama ÇYDD, Türkiye’nin en kapsamlı, en faydalı işler yapan sivil toplum kuruluşu değildir. ÇYDD’nin, belirli bir ideoloji etrafında dönen ve bu ideolojiye uymayanlara yardım etmeyen benzer pek çok kuruluştan farkı; daha büyük olması, daha medyatik olması ve daha fazla yardım severin desteğine sahip olmasıdır. Toplumun her kesimine ulaşabilmiş bir dernek asla değildir, zaten koyduğu kurallarla kendini toplumun bir kesimine kapatmaya gönüllüdür. Eşitlikçi, demokratik, ayrımcılık yapmayan bir dernek olarak anılması büyük bir yanılgıdır, yukarıda verdiğim örnekte görüldüğü gibi bu dernek EŞİTLİKÇİ DEĞİLDİR. Başörtülü olana burs vermemektedir. “Başörtüsü yasağı kanunlarda var, ÇYDD bu yüzden başörtülülere burs vermez” diyenlere sorarım: Kanun başörtüsünü kamusal alanda hizmet veren için yasaklar. Burs talebinde bulunan öğrenciler devletten maaş alan memurlar mıdır? Eğitim yardımları yapan bir sivil toplum kuruluşunun bursiyerleri de mi memurdur? Orası da mı kamusal alandır ki gönüllülerin verdikleri bağışlar ÇYDD kurallarına göre dağıtılmaktadır? Başörtülülerle aynı fikirde olan erkekler derneğe başvurduklarında ÇYDD yetkilileri bu kişilerin fikirlerini anlayamazsa bu erkeklerin burslarını alabileceklerini belirtmeme gerek yok sanırım.

Peki bu anlattıklarımın Türkan Saylan’ın evinin Ergenekon’un 12. dalga kapsamında aranmasıyla bir ilgisi var mı?
HAYIR.

Gözaltına alınan, evi aranan, ifadesine başvurulan hiçbir dernek gönüllüsünün ya da profesörün gözaltına alınmasının yaptıkları iyiliklerle/kötülüklerle ya da eşitlikçi/ayrımcı yaklaşımları ile bir ilgisi yoktur. Sapla samanı birbirinden ayırmayı öğrenmemek için direniyoruz. ÇYDD’nin başörtülülere kapılarını kapatması darbe destekçisi olduğu anlamına gelmeyeceği gibi, çok sayıda kızımızı okutması da darbe destekçisi olmadığı anlamına gelmez. Yaptığı iyi işler sebebi ile onlara sempati duyabiliriz, bir yardım kuruluşunun ideolojik tavırları etrafında toplumun bazı kesimlerine kapılarını kapatması bize son derece yanlış gelebilir ve biz bu kuruluşa hiç sempati beslemeyebiliriz. Ama ne bugüne kadar oradan aldığı burslarla eğitimine devam eden kızları görmezden gelebiliriz ne de başörtülü olduğu için kapıdan çevrilen ve hatta aşağılanan kızların varlığını reddedebiliriz. Kendi ideolojiniz için “Tek doğru budur, oh iyi yapmışlar, iyi ki vermemişler, okumasınlar oturup evde çocuk baksınlar” diyorsanız da lütfen, eşitlik, dmeokrasi, cumhuriyet, kadın hakları gibi tabirleri ağzınıza alıp da inandırıcılığını iyice yitirmeyiniz.

Yazıma gelebilecek tepkileri tahmin edebiliyorum. Her küfür etmek istediğinizde yazdıklarımı tekrar tekrar okumanızı salık veriyorum. Başörtülü olmadığı için öğrenciye burs vermeyen bir derneğin karşısında söyleyeceklerinizi düşününüz ve başörtülü olmadığı için öğrenciye burs vermeyen bir derneğe hem teşekkür edip hem de o derneğin ideolojilerini eleştirebildiğimi görünüz. ÇYDD için kurallarını değiştirsin, başörtülülere de burs versin demiyorum. Ya da neden öğrencileri ayırıyorlar diye sormuyorum. Muhafazakar çevreden geldiği için öğrencilere burs veren kuruluşların yanında aksini uygulayıp muhafazakar çevreden gelmediği için öğrencilere burs vermeyen dernekler de var. Her kesime burs veren yerler de var. Benim bu yazıda anlatmak istediğimin bu ayrımcılık olmadığını yukarı yazılanlardan anlamışsınızdır. Şimdi asıl anlatmak istediklerimi 2 madde ile özetleyeyim:

1. ÇYDD kendi ideolojisine şeklen uymayanlara burs vermeyen bir dernek olup muhafazakar olmadığı için öğrencilere burs vermeyen derneklerden farklı değildir. Eşitlik, demokrasi, kadın hakları peşinde ilerleyen bir dernek değil; yalnızca KEMALİZM etkisinde hareket eden bir dernektir. Günümüzün KEMALİZM’inin bu üç kavramı da kapsadığını iddia edenlere, dönüp Kemalist dediklerine bir kez daha bakmalarını tavsiye ederim. Varlığına itirazım yok; aksine teşekkürüm var ama derneği büyütüp büyütüp başımın üstüne taç etmeye de kalkmayın. Çünkü yaşananları gözlerimle gördüm.

2. ÇYDD’nin yaptığı iyi yardımlar, İÇLERİNDE SUÇLULAR VAR İSE, SUÇLULARI SUÇSUZ HALE GETİRMEYECEĞİ gibi, yaptıkları yanlış uygulamalar da onları SUÇSUZ İSELER SUÇLU HALE GETİRMEYECEKTİR. Ergenekon davasında tutuklanan, evi aranan ÇYDD gönüllülerine ne minnettarlığım yüzünden olumlu ne de kızgınlıklarım yüzünden olumsuz yaklaşıyorum.
Bir kadın, çok iyi bir anne olabilir; ama kendi çocuğuna duyduğu aşırı sevgi anneyi, çocuğunun kavga ettiği komşu çocuğuna kötü davranmaya itebilir. Ve siz bunu, o annenin yüzüne bakarak AN-LA-YA-MAZ-SI-NIZ. Kimse anlayamaz.

Son olarak belirtmek isterim ki ÇYDD ile ilgili bu bildiklerimi ve anılarımı yazmayı bugüne kadar düşünmemiştim. Bu davada yazılan çizilenleri okuyorum ve okudukça aklıma yaşananlar geliyor. Bu yüzden yazma zorunluluğu hissettim. Ayrıca Türkan Saylan’ın darbe planları yaptığını, darbe yanlısı olduğunu, suçlu olduğunu düşünmüyorum. Ama ortadaki sorunları çözmeye çalıştığını da düşünmüyorum. Sorunlara yaklaşımı “Benim dediğim gibi ol, benim dediğimi yap” şeklinde olduğundan bu sorunların çözümüne katkı sağlamadığını açıkça görebiliyorum. Ergenekon davasında suçluların biran önce belirlenerek suçsuzların aklanmasını temenni ediyorum. Bu yaşananların Sayın Saylan’ın hastalığını olumsuz etkilememesini ümit ediyor ve kendisine acil şifalar diliyorum.

Kızlar okusun diye çalışan bütün güzel yüzlü kadınlara selam ederim. Ayrım yapanına da, yapmayanına da AYRIM YAPMADAN teşekkür ederim.

Özgün İçerik Kodu: 52FCFE5C25DB867C727A170A77109EC52B739083

Fasulyeden savaşçılar

2009-04-15T07:34:00.000-07:00

Hak-hukuk davaları adına büyük cümleler kuran; ama iş uygulamaya geldiğinde suya sabuna dokunmayan, “Bana dokunmuyorsa şimdilik kalsın” diyen, kendilerine dokunduğunda da muhaliflikleri arkadan konuşmaktan ibaret olan, eyleme geçmeden boş konuşan, gücün karşısında eğilen, kızaran, bozaran insanlar gördüm.

Ben, kendimi hiçbir zaman hak hukuk davası yolunda savaşan bulunmaz hint kumaşı olarak görmedim. Büyük iddialarda bulunmadım. Ama bu fasulyeden akademik hak savaşçılarının alayından daha fazla başkalarının avukatlığını yaptım.

Peki kim bu fasulyeden hak savaşçıları?

Evde, işte, okulda, sokakta yanlış uygulamalara karşı son derece anlamlı ve akademik cümleler kuran. Ama bahsettikleri haksızlıklar birinin başına geldiğinde, hatta kendi başına geldiğinde bile susup kalan. Güç odağı birinin karşısına çıktığı zaman sanki her şeye çözümü olan onlar değilmiş gibi en basit cümleleri bile kurmaktan kaçan; ama gücü elinde tutanın arkasından makale yazmaya devam eden şişirme adalet savaşçıları.

Yesinler sizin adalet anlayışınızı, eşitlik kavramınızı.
Böyle muhalefetin* içine turp sıkarım ben.

Not: Yukarıda bahsi geçen muhalefetin muhalefet partileri ile ilgisi yoktur. Daha geniş düşününüz.

Özgün İçerik Kodu: F0F55C7424C7C88326B8E4674945BB67FE7F3352

Gerizekalılar

2009-04-14T10:09:00.000-07:00

Gerizekalılar...

Onlar kendilerini bilmiyorlar.

Bilseler zaten bu kadar GERİZEKALI olmazlardı!

Kime dedim acaba, kime dedim?

Düzen

2009-04-13T04:18:00.000-07:00

Duvarlarda gölgeler. Hikayelerimin kahramanları gelip oturuyorlar masama. Kendi içlerinde bir kavga. Hepsi önce kendini yazdırma telaşında.
“Susun” diyorum. “Çarkların arasında sıkıştım. Bu döngüde kayboldum. Kendimi bulamıyorum ki sizi yazayım. Ne olur zaman verin bana biraz” diyorum.
Üfleyip püflüyorlar, “Sıkıldık” diyorlar.
Haklılar biliyorum.
Düzen denen hastalık hep eksik kalıyor hayatımda.

Özgün İçerik Kodu: 3AE94A273969375E37BFB18242FFB9379DC18075

Blog Ödülleri

2009-04-12T08:34:00.000-07:00

Blog Ödülleri 2009 yarışmasında kişisel bloglarda yarışan bloguma http://2009.blogodulleri.com/kategori/6 adresinden oy verebilirsiniz.

Blog Adı: ÇemberinMerkezinde

Hocalarım

2009-04-10T13:27:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde yüksek lisans programlarını incelemek için okulun sitesine girdiğimde isimlerini görünce okulu özlediğimi fark ettiğim hocalarımı anmadan geçemeyeceğim. Bazen çok kızdım, hepsinin anlattıkları çok boş geldi, bazılarının varlığı bile beni deli etti ama hiçbirinin üzerimdeki emeğini esgeçemedim. İşte o isimli kahramanlarımdan bazıları:

Prof. Dr. Ahmet Aran: İmalat öğrencilerinin adını duyduğunda irkildiği, koridorda gezerken "Buraların ağası benim ulan" edasında yürüyen ve hakikatten de ağa olduğunu ispatlarcasına o geçerken koridordaki öğrenci kalabalığının ikiye ayrılarak farkında olmadan ona yol açtığı, karizmatik imalat hocası. ÖSS ile İTÜ sıralarına gelmiş öğrencileri İTÜ markasıyla mezun etmesi, "Sizden bir bok olmaz ulan", "Kızım bakkal ağzıyla konuşma" azarları, kapıdan girer girmez sınıfta kimlerin eksik olduğunu anlayışı, derste gözünüz yanlışlıkla telefona kayarsa anında bunu tespit edip soru soruşu, iğrenç 380 serisi sınıflarda yaz sıcağında kendimizden geçiyorken dersin en boktan yerinde patlattığı espirileri ile kendine getirişi, verdiği ödevleri yapmanızı istediği kadar yaptıklarınızı savunabilmenizi de şart koşuşu, nottan çok imaja önem verişi, hataların telafi edilebilir oluşuna inanışı, İTÜ'nün boktan bürokrasi çarkları arasında ezilmemize izin vermeyişi, ağzından takdir edici hiçbir kelime çıkmadan hakkınızdaki düşüncelerini size hissettirişi, dersi ne de güzel anlattığını sınav günü gelip çatınca kitapları karıştırırken "Bunu biliyorum. Bunu da biliyorum. Ulan ne güzel anlatmış. Hiçbir şeye çalışmaya gerek kalmadı" diyince ancak anladığınız, "Sınavda kalem oynatamamak" tabirini bana ilk yaşattıran hoca oluşu. Verdiği ödev için paslanmaz çeliklerin kaynak edilebilirliği ile ilgili handbookları bayram tatilinde gözlerim acıyarak okuduktan sonra 4. revizyon sonucu hazırladığımız grup ödevinin sunuşunda beni sınıfın önünde yerin dibine sokuşu ve benim ilginç bir biçimde "Nasılsa bundan daha fazla rezil olamam. Ahmet Aran'a rezil olmuşum başkası önemli mi" anlayışı ile hayatıma eskisinden daha fazla özgüven dolu devam edişime sebep oluşu hayatımda ilginç bir noktadır. Son sınıfta "Hayatta tek gerçek var. Kucak" öğüdünü tecrübe etmemeyi umduğum ve makina fakültesi veda partisinde "Akıllı ol" öğüdüyle neleri kastettiğini hala tam olarak kestiremediğim varlığı karşısında egomu yerin dibine sokmaya gönüllü olduğum biricik imalat hocası. Gider ayak "Seni 1 aldık, 2 mezun ediyoruz" diyerek belki bir daha görüşmeyeceğim üniversite arkadaşlarımın aklına beni şişko olarak kazıyan hocadır aynı zamanda.

Şu "İmalat Mühendisi" diplomamın yarısı benimse yarısı onun ve ekibinindir.

Doç. Dr. Haydar Livatyalı: "Üniversitede hocalar öğrencilerle ilgilenmez" sözünü söyleyenin ağzına tıkabilecek, bu kadar iyi niyetli, bu kadar yardımsever, bu kadar ilke sahibi, odasına soru sorup çıkmak niyetiyle gittiğinizde bir kaç saat sonra ek olarak yeni çıkan bir fotoğraf makinasının kalitesi ile ilgili de bilgilendirilmiş olarak çıkabileceğiniz, bilgisinin nerede sonlanabileceğini kestiremediğim, yine iğrenç bir yaz gününde iğrenç 380 serisi sınıflardan birinde ders anlatırken bizim konuşmamız sonucunda sanki normalmişçesine "Her ay fatura ödüyorum, zannetmeyin ki bu dersi bu kadar anlatmak istiyorum" deyişi ile beni dersten iyice koparıp "Nasıl bir ülkede yaşıyoruz ulan biz" düşüncelerine sevk eden, öğrenciye iki eli kanda olsa yardım eden, başka hocalar ofis saatlerinde bile öğrencileri zor kabul ederken yurtdışına çıktığında kapısına "Şu kadar gün yokum. Benimle mail yoluyla iletişime geçebilirsiniz" yazışı ile gönlüme taht kuran, not durumunuzu görüşmek, dertlerinizi dinlemek için ara sıra odasına çağırışı ile beni şaşırtan, panoda notlara bakmak için odasının bulunduğu bölüme indiğimde peşimden koşup "Bana mı bakmıştın" diye soran, geçmiş bayramımı kutlamak için yolunu değiştirip yanıma gelen, samimi, çok sevilesi imalat hocası. Diyorum ki makina fakültesinin o soğuk koridorunun manzaralı o güzel odasında çok değerli bir o kadar da mütevazi bir insan yaşıyor :)

Yrd. Doç. Dr. Murat Tabanlı: Öğrenci gibi hoca göster deseler başkasını bulamam herhalde. "Tamam sıkıldım. Bugünlük bu kadar yeter" diyerek dersi kesişi ile kopmamıza sebep olan, sınıfta konuşanlara tahammül edemediği bir gün ön sıradaki birine "Oğlum sipastik misin sen?" diye sorarak zaten dağılmış dersin kalanını da dağıtan, bir saatlik dersi cuma öğlen saatine denk geldiği için "Hocam cuma namazını ne yapacağız?" diye soranlara "Ben camiye geleyim. Dersi orada yapalım" diye cevap veren, ders programını öğrencilere uydurmak için resmen kendini paralayan, bütün endüstri dersleri üzerine yıkılan, üretim planlama dersini endüstrideki aynı dönemin hocalarından daha iyi anlatan, cost management dersini aldığımızda "Keşke Murat Tabanlı açsaydı bu dersi" çağrımıza duyarsız kalmayarak bu dersi de üstelenen her şeyden anlama potansiyeline sahip imalat hocası.

Yrd. Doç. Dr. Mustafa Bakkal: Bitirme hocam, sorduğunuz en anlamsız sorulara bile yüzündeki ifade değişmeden sabırla cevap veren, yardım etme konusunda Haydar Livatyalı'dan geri kalmayan, genç, hevesli, durduğunuz yerde çevrenizde dönmenize bile izin vermeyecek kadar dar olan odasından çok dinlenme odasında bulabileceğiniz imalat hocası. Bitirme tezinde elinden geleni yapmıştır ama Moldflow bize kazık atmıştır.

Prof. Dr. Ahmet Kuzucu: Adını makinacılardan defalarca duymama rağmen yüzünü hiç görmediğim, aptallık yaparak sistem dinamiğini ondan almadığım, bir gün ders öncesi sınıfın kapısında beklerken içeriden çıkan beyaz saçlı adamı görünce karizması karşısında yanımdaki arkadaşıma "Kim bu hoca? Ne kadar efendi bir görünüşü var" soruma arkadaşımın sırıtarakve kendisini kastederek "Sence kim?" şeklinde cevap verdiği, anlayışlılığı ile beni şaşkınlık komasına sokan, derste "Biliyorum, hepiniz çok akıllı çocuklarsınız. Eminim bunu biliyorsunuz ama ben yine de tekrar edeyim" diyerek oturduğum sırada ufaldıkça ufalmama sebep olan, "Hakaret etse de şöyle konuşmasa" diyerek sistem dinamiğini ondan almadığım için her derste tekrar tekrar pişman olmama sebep olan, ödevini yapmamama rağmen bana not verdiğini görünce yanına gidip "Hocam ben 2. ödevi yapmamıştım ama orada notum görünüyor" diyince elini kağıda uzatıp sonra çekip "O zaman yap getir ödevini, boşuna yazmamış olayım" dediğinde "Ulan bitsin şu okul artık yeter bu işkence. Ben nasıl bir insanım. Bu nasıl bir hoca" düşünceler içinde koridoru bana dar eden, önünde saygıyla eğilinesi makina hocası. Hocaların efendisi.

Her ne kadar diferansiyel dersinde krizlere girmiş olsam da Necmi Aydın Ünverdi, "Arkadaşlar ne olursunuz, Allah aşkına dinleyin. Bunlar çok önemli" dediğini her hatırladığımda hala vicdan azabı çektiğim Ahmet Durmayaz, öğrencileri otomasyonun pençelerinden kurtaran Tevfik Açıktepe, 200 kişilik amfide konuşanı anında tespit edip gözlerini ona diken Zehra Bayır, hanımefendiliğine hayran kaldığım Sezgin Altay ve tabii ki sayfalarca yakın tarih bilgisini ezberletmesine rağmen bir türlü kızamadığım Seda Bayındır Uluskan.

ve aklıma gelmeyen, ismini unuttuğum diğerleri...

Ben, hayatımda ilk kez bir okulu sevmişim arkadaş. Var mı dahası.

Beden ve ruh sağlığı

2009-04-10T12:16:00.000-07:00

Gün geçmiyor ki gazetelerde yeni bir tecavüz haberine rastlamayalım. Haberleri okurken çileden çıkmamak elde değil. Kimi zaman sonucuna kimi zaman soruşturma sürecine tanık olduğumuz tecavüz haberlerinin hemen hemen hepsi aynı cümleyle bitiyor:

“Tecavüz mağdurunun beden ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti için…”

Bu nasıl bir saçmalıktır, nasıl bir mantıktır anlamış değilim. Mağdur fiziken zarar görmediyse ya da mağdurun psikolojisi bozulmadıysa tecavüzden zevk aldığına mı kanaat getirilecek? Ödül gibi cezalar, saçma sapan tahrik indirimleri, iyi hal indirimleri yetmiyormuş gibi bir de mağdurun tecavüz karşısında güçlü durabilme kapasitesine göre mi ceza veriliyor?

“Tecavüz karşısında soğukkanlı kalabilmiş ruh sağlığını bozmamışsan demek ki tecavüzü kaldırabiliyorsun, tecavüz sana o kadar ağır gelmemiş” demek değil midir bu? Eskiden tecavüze uğrayan mağdurenin kız mı kadın mı olduğuna bakılarak karar verme gibi saçma bir kanun vardı. O zaman da merak ederdim, tecavüze uğrayan erkekse neye bakılacak diye. “Sen nasılsa erkeksin, toplumda adın kötüye çıkmaz. Senin tecavüzcüne daha da az ceza verelim” mi diyeceklerdi? Hatırlarsınız, Gamze Özçelik davası da Gamze’nin ruh sağlığının durumu ve olay gerçekleşirken Gamze’nin çıkardığı sesler üzerinde bilirkişilerin bir türlü karara varamaması sebebiyle uzuyor.

Biran önce “beden ve ruh sağlığı kontrolü”nün yasalardan çıkması gerekiyor. Hangi devirde yaşıyoruz, bir insanın tecavüze uğrayıp uğramadığını anlamak için daha bilimsel yöntemler yok mu? Mağdurların tecavüzcülerinin ceza alması için herkesin “İnşallah zavallının psikolojisi bozulmuştur da adam cezadan kurtulamaz” diye dua etmesi mi lazım?

Saçmalamayınız efendiler.

Kendinize geliniz.

Rica ederim. Lütfen.

Özgün İçerik Kodu: F26B4284D1B3F39B39551D5C8EC9D0F13C8C2231

Provokatif hareketler

2009-04-10T00:21:00.000-07:00

E-posta zincileri ile internet kullanıcıları arasında gezen bilgilendirme e-postaları yaşı, eğitim durumu, sosyo-ekonomik sınıfı fark etmeksizin okuduğuna inanan ve inandığını paylaşan kitleler yarattı. Bu güç öyle büyüdü ki, artık rakiplerini e-posta zincirleri ile alt etmeye çalışmak firmaların pazarlama stratejileri arasına girdi.

E-posta zinciri hastaları ve e-posta adresi toplayıcıları her okuduğuna inanmayanları da inandırabilmek istiyor. Bunun için de yeni yöntemler geliştiriyor. Bu yöntemlerden biri yazdığınız yazının sonuna ünvanı ve bilirkişiliği olan birinin adını ve telefon numarasını eklemek. Diğer bir yöntem ise yazdıklarınızı fotoğraflarla desteklemek. Hatırlarsınız, hastanede yatan ve ameliyat için bekleyen bir çocuğa yardım talep eden e-posta zincirlerinden birinin altına bir doktorun asistanının adı ve numarası yazılmıştı. Sonra bu asistan haber olmuştu; kendisini arayanlara e-postada yazılan bilgilerin doğru olmadığını anlatmaktan yorulmuştu. Posta kutularımıza düşen şeriat kurallarına göre cezalandırılan bir çocuğun fotoğraflarını ikinci yönteme örnek olarak verebiliriz. Hırsızlık yapan küçük bir çocuğun kolu üzerinden kamyonla geçilerek çocuğun hırsızlık yaparken kullandığı kolu eziliyordu. Kare kare fotoğraflanmış bu olayda çocuğun kolunun kopuşu, akan kanlar da görülebiliyordu. Herkes bu e-postayı birbirine gönderiyor ve bunun bir vahşet olduğunu, şeriatın işte böyle bir şey olduğunu, 2000’li yıllarda İran’da bunların yaşandığını yazıyordu ve onlara benzemememiz için dikkatli olmamız konusunda uyarıyordu. Sonradan bu fotoğrafların İran’da pazarda gösteri yapan bir baba-oğula ait olduğu ortaya çıktı. Haberde, bize gelen e-postalarda yer almayan gösteriden sonra ellerinde malzemelerle ayağa kalkan baba ve oğlun gülen fotoğraflarına da yer veriliyordu. Kaç kişi inanmıştı bu e-postaya?

İnternetten herhangi bir fotoğrafı alıp hayal gücümü kullanarak o fotoğraf üzerine ne hikayeler yazabilirim. Hal böyleyken insanlar, altında bir doktorun adı var diye her okuduklarına nasıl inanabilirler? Fotoğrafları var diye altında yazanlara nasıl inanabilirler? Bunu yapanların eğitim seviyesi düşük kişiler ya da ev kadınları olduğu yanılgısına düşmeyin. Ne çalışan insanlar, ne üniversite mezunları ve hatta ne bilinçli insanlar var ki inandıkları ve paylaştıkları kaynaksız haberlere rastlıyoruz. Elbette politik görüşü olan ve bunu kitaplara dayanarak savunan birinden, bir mühendisten, bir mimardan, bir doktordan kolanın içindeki zararlı maddelerle ilgili e-postalar gelmiyor. Onlardan gelenler daha ciddi, daha politik, daha tarihi bilgiler. Ama kaynaksız. Altına rastgele birinin adı yazılmış, doğruluğu meçhul fotoğraflarla süslenmiş, doğru bilgilerle, kanıtlarla ya da resimlerle desteklenmiş olanları bile hazırlayanın isteğine göre keyfi biçimde önemli noktaları atlanarak hazırlanmış asparagas haberler.

Eğer hala bilimin üstünlüğüne inanan, hurafelere kulak tıkadığını iddia eden kendini bilinçli vatandaş sayan kesimden olma özelliğinizi korumak istiyor ve ne mal olduğunuz ortaya çıkmasın istiyorsanız bu tip e-postaları geldiği anda ya siliniz ya da çok merak ediyorsanız bir zahmet araştırınız. Eğer yapabiliyorsanız üzerinde biraz da düşününüz. Ne kadar sorgulayıcı bir karakterinizin olduğu fark etmez, unutmayın ki inandıklarımız karşısında hepimiz körleşebiliriz.

Bir kaç yıl önce gazetede bir karikatür görmüştüm. Genç bir kadın yüzünde delirmiş gibi komik bir ifade ile bilgisayar kullanırken çizilmişti. Karikatür üzerinde hatırladığım kadarıyla şunlar yazıyordu:
“Üniversite mezunuyum, çok iyi bir işim var, yöneticiyim ama hala mail forward ediyorum.”

Özgün İçerik Kodu: 6B267EF1F48E4FC3337E03104704B1054798E19C

Bireysel başarı yanılgısı

2009-04-08T03:01:00.000-07:00

“Başarıyı paylaşmayı bilmeyenler başarılı sayılmazlar”

Bundan yıllar önce, başarının bireysel olduğunu zannettiğim zamanlarda okuldan bir kaç arkadaşımla internet üzerinden yayın yapacak bir dergi çıkarmayı düşünmüştük. Hazırlık döneminde çalışırken bir gün arkadaşım şöyle demişti: "Bıraksak dergiyi tek başına çıkaracaksın" Dergiyi çıkaramadık ama birlikte çalışmanın nasıl olduğuna dair küçük de olsa fikirler edindik. Dergi maceramızın üzerinden bir yıl geçmişti. Aynı apartmanda oturduğum ve çok sevdiğim kariyer sahibi bir abla ile iş hayatı ve kendi işi üzerinde muhabbet ediyorduk. Başarının bireyselliği üzerine konuşuyor ve kendi başarısı üzerinde iş arkadaşlarının etkisi üzerinde tartışıyorduk. Konuşmanın bir yerinde şöyle dedi: "Artık ben diye bir kavram yok. 'Biz' var. Biz bir projeyi başarıyla tamamladığımızda bunda çaycısından müdürüne kadar herkesin payı var" İlk duyduğum zaman pek inanmak istemediğim bu cümle zamanla hayatımda ve tanık olduğum hayatlarda adım adım kanıtlandı. Şimdi, başarıyı başkalarından soyutlamak düşüncesi düşünmeyen, kendini kendisine hapsetmiş, egosundan burnunun ucunu bile göremeyen, kompleksli karakterlere yakıştırdığım bir davranış biçimi. Bireyselliğini törpülerken kendi başarısına katkısı olan başkalarının hakkını gasp eden farkındalığı düşük baskıcı düşüncelerin ürünü olarak gördüğüm "bireysel başarı yanılgısı"na 12 - 15 yaş arasında bireylerde rastlamak şaşırtıcı değil; aksine anlaşılabilir bir durum. Ama bu yanılgı 18 yaş üzerinde bir birey için hala devam ediyorsa o bireyin ergenlik psikolojisinden çıktığına inanmak biraz güç. Üzerinde biraz düşündüğünüz zaman hayatınızda ergenlik psikolojisinden çıkamamış bu tip bireylerin ne kadar çok olduğunu fark edebilirsiniz.

Yazının başında "Başarıyı paylaşmayı bilmeyenler başarılı sayılmazlar" cümlesi ile anlatmak istediğim şuydu; o bireyler kendilerini ne kadar başarılı sayıyor olsalar da başarıları üzerinde hakkı olanlar, destekçileri olmaya daha fazla devam etmeyeceklerinden başarıları ne kalıcı olabilecektir, ne saygı görecektir ne de bu başarıların devamı gelecektir.

Hayatta her şeyi olduğu gibi başarıyı da paylaşmayı biliniz. Çoğul arasında tekili kaybedin, toplum içerisinde bireysel özelliklerinizi bastırın demiyorum elbette. Bir çalışmayı başarılı hale getiren de zaten farklı bireylerin çalışmaya kattıkları farklı renkler değil midir? Eğer farklı renkler yoksa çalışmanızda, başarılı saydığınız çalışma yalnızca sizin renginizde olanlarca başarılı sayılmaz mı? Herkesi kucaklamayan, içinde farklılıklar barındırmayan başarılara başarı demek doğru mu?

Siz ne isim verirseniz verin, yalnızca sizi baz alan başarılarınız egoizm içinde boğulmuş boş çabalardan öteye geçemeyecektir.

Not: Evet, gönderme yaptım.

Özgün İçerik Kodu: 211A8A29672FB85EA03C4C9FCD8DDB2EDEFFFD1F

Yollarda bulunuz beni

2009-04-06T02:52:00.000-07:00

Yazılarımı takip edenler (varsa) bir süredir yazmaya zoraki ara verdiğimi fark etmişlerdir. Bu süreç içerisinde ufak tefek zaman alıcı işlerin yanında ev taşıdık ve iş yerinde üzerimizden silindir gibi geçen bir demo sunduk. Tüm badireleri atlattıktan sonra artık bilgisayarımı kurup internete bağlanmaya karar verdiğimde evle beraber ADSL’i de taşırken telefonu taşıyan Türk Telekom’un ADSL hattını taşımayı unuttuğunu fark ettim. Böyle peş peşe engeller önüme dikilince blog sayfamla ilgilenmem de biraz zaman aldı. Bu sebeple gecikmeli olarak bildiriyorum; geçtiğimiz haftanın tek değişikliği lokasyon değişikliği değildi. İş yerine servis koyuldu.

Otobüsle yarım saatlik mesafedeki evimden işe gelip giderken zorluk çekmeyeyim (çekmeyelim) diye servis hizmeti başlatıldı. Böylece evime yarım saatte dönebiliyorken 1,5 saatte dönemez hale geldim. Az kişi, dağınık güzergahlar, merkezi yerlerden merkezi yerlere servis koyulmasının verdiği gecikme derken servis güzergahlarına ve saat uygulamalarına adapte olmaya çalışıyoruz. Tabi bu süreç biraz sancılı geçiyor. Akşamları eve geç giderken sorun olmuyor da sabahları işe geç kalınca haliyle servis saatleri durmadan güncelleniyor. Geçtiğimiz günlerde 4. veya 5. revize zaman çizelgesi yayınlandı. Ergenekon’da 5,668,8790,234. dalgaya müteakip 800. revize zaman çizelgesi yayınlandığında bütün sorunlar ortadan kalkacak diye düşünüyorum. Her revizyonla ortalama 5 dakika erkene alınan servis biniş saatleri ve 10 dakika ötelenen eve varış saatleri 800. revizyon sonunda birbirine oldukça yaklaşacak. “İşe gelmek”,”İşten çıkmak” tabirleri ortadan kalkacak zira gelmek için gitmeye gerek kalmayacak. O günün gelmesini dört gözle bekliyor ve işyerine yatakhane talebim için şimdiden dilekçe örnekleri oluşturmaya başlıyorum. Beni, yollarda bulabilirsiniz.
Hepinizi sevgiyle selamlıyorum.

İmza: Ömrü yollarda geçesice Büşra.

Özgün İçerik Kodu: 4ABF84E01F9F4C9D46C0B0AC42073A948D1738D1

İhtiyaç Molası

2009-04-02T03:44:00.000-07:00

Cuma'ya gittim. Döneceğim.

Ölüm

2009-03-27T13:29:00.000-07:00

Ne yazık ki insanlara hayatın anlamsızlığını ölümden daha iyi gösterebilen başka bir kavram yok. Yoğun kar yağışı ve tipi altında helikopter enkazında resmen gözlerimizin önünde can veren altı insanın canından söz ediyorum. Nasıl da boşmuş demek ki oy peşinde geçen günler. Nasıl beyhude çabalarmış kalabalıkların önünde sesi kısılana kadar bağıran liderler. Ne gereksizmiş kavgalar.

BBP üyelerini ve İHA muhabirini taşıyan helikopterin düşüşü ile pilotla beraber 6 kişinin hayatları hakkındaki bilgileri çelişkili ifadeler eşliğinde saat saat izledik. Bütün partilerin mitingleri iptal edildi. Bangır bangır bağıran, baş ağrıtan seçim müzikleri kesildi. Çünkü, bir anda varoluş durumu değişebilen varlığımızın yanında nefsi hareketler anlamsızlaştı. Ölüm ne kadar da yakın geldi.

İHA muhabirinin 112 görevlisi ile 20 dakikalık telefon görüşmesinde sesindeki çaresizlik çok acıtıcıydı. “Bacağım kırıldı. Ben öleceğim galiba” diyen bir insanı televizyonların başından izlerken onun, sizin çembere aldığınız hatta 3000 kişiyle aradığınız ama ulaşamadığımız bir yerde ölmekte olduğunu bilmek ne kadar kötü. Her ölüm acıdır, zordur, yaralayıcıdır ama “Öldü” haberi ile “Kaza geçirdi ama ulaşamıyoruz” haberi arasındaki fark nasıl da yüreğe dokunur, insanın kalbini kuşkuların pençeleri arasında nasıl ezer. Bir evlat babasını, bir kadın eşini, bir anne oğlunu nasıl olduğundan bihaber umudun ağırlığı altında 47 saat nasıl bekler?

Ölüm karşısında aciz kaldığımız ilk yitirişler değil bunlar elbette. Sevaplar, günahlar, hatalar, ihmaller ve kader bir yanda. Vicdanlar bir yanda. Tartışılacak, konuşulacak çok şey var kazaya dair. BBP ve Yazıcıoğlu’na dair konuşulacaklar da çok sayıda. Ama Hrant Dink’e sessiz kalamayan bu vicdan 6 kişiye de sessiz kalamaz. Ne fark eder CHP, MHP, AKP, BBP? Ne fark eder Hrant Dink, Muhsin Yazıcıoğlu ya da başka biri? Ölüm herkese ölüm demek. Her ayrılık zamansız. Her bekleyiş acı ve her ateş düştüğü yerde yakıcı.

Ölenlere Allah’tan rahmet, yakınlarına başsağlığı dilerim.

Hayatın, günlük kaygıların, sebepsiz kavgaların ne kadar anlamsızlaşabileceğini gördüğümüz bu 47 saatten sonra sözün bittiği yerdeyiz:

“KENDİNİZİ NEREDEN GÖRÜRSENİZ GÖRÜN ÖLÜM KARŞISINDA HEPİMİZ EŞİTİZ”

Bir kez daha düşünün.

Hayat ne kadar kısa. Ölümler ne kadar ani. Düşman olmaya değecek kadar ne var paylaşılamayacak bu dünyada?

Kazasız, belasız günler dilerim.

Özgün İçerik Kodu: B44361538F162649C4D3E0D811312819FC1D6D26

Misketlerim

2009-03-23T14:09:00.000-07:00

Hayat akıp giderdi

ve ben misketlerini havaya fırlatıp

yakalayamayan bir çocuk gibi sinirlenirdim.

Küfür ederek dağıtırdım misketlerimi

Düşüp de kırılmadıklarından emindim.

Önümdeki yokuştan aşağı yuvarlardım

Yolun sonunda parçalanacaklarını bilerek

Şimdi yaşanmamışlıklar atıyorum havaya

Tutamadan parçalanıyorlar düştükleri anda yere

Yeni misketler dizip

Yeni hayatlar parçalıyorum.

Büşra S. AKDOĞAN

Senden çok var!

2009-03-22T13:28:00.000-07:00

Değişim üçlemesinin yetişkin ayağı Dönüşüm oyununu Fatih Reşat Nuri Sahnesi’nde izledim. Kısa süresine rağmen mesajları oldukça yerindeydi. Kafka’nın Dönüşüm adlı eserinden uyarlanan Turgut Denizer yönetmenliğindeki oyunda, sorumsuz ailesinin ve patronuna daha fazla para kazandırmak için içinde sıkıştığı pazarlama dünyasından kurtulmak istercesine Gregor bir sabah böcek olarak uyanır. Kendisine biçilen rollere, bütün dünyada yayılan özgürlük düşüncelerini yok sayarak fakirlere zengin malı pazarlamaya çalışmasına, tembel ailesini geçindirmek ve patronuna fazladan para kazandırmak için ruhunu kaybedişine isyanın vücut buluşudur insandan böceğe “dönüşüm”. Farklılaşmanın, güçlünün kurallarına göre yönetilen toplum kurallarını kabul etmeyişin toplum tarafından nasıl hızla “öteki” olarak kabul edilip güce boyun eğen bireylerin dışına itildiğinin, kendi dinamikleri içinde işleyen toplumun işleyiş mekanizmasında aksamalar meydana geldiğinde bundan içine dahil olmayan “öteki”lerin nasıl sorumlu tutulduğu görsel ve işitsel malzemeler ile oldukça etkileyici biçimde verilir. “Senden çok var” tekdüzeliğinde yaşadığı hayatına paralel zihninde ve içinde yer eden farklılık toplumsal ve ailevi dayatmalarının karşısında yeniktir. Gregor, hayallerinin ve ideallerinin peşinde çekip giden değil, kabuğuna çekilen böcektir.

Oyun sonunda konuşulanlardan Kafka’nın eserine uygunluk konusunda tutarlı bildirimler alamasam da izleyicilerin oyunu konu, görsel ve işitsel malzemeler, oyunculuk, etkileyicilik, sürükleyicilik bakımından güzel bulduğunu söyleyebilirim. Fikrimi sorarsanız “Kesinlikle gitmelisiniz” derim.

Yazan: Franz Kafka

Yöneten: Turgut Denizer

Sahne ve Kostüm Tasarımı: Gamze Kuş

Müzik: Uskan Çelebi

Işık Tasarımı: Mustafa Türkoğlu

Oyuncular: Ceren Hacımuratoğlu, Şeyda Aslan, A. Yağmur Ulusoy, Zeynep Göktay, Nazan Yatgın, Seza Güneş, Ömer Barış Bakova, Özgür Atkın, Mert Aykul, Çağatay Çakıroğlu, Murat Yatman, Can Alibeyoğlu

Özgün İçerik Kodu: EAA75F4ACEAF0C4BF9EBC8ED6EFAF6A233B2B6FA

Maskeliler

2009-03-21T15:48:00.000-07:00

20 Mart akşamı Üsküdar Kerem Yılmazer sahnesinde “Maskeliler” oyununa bilet almıştım. Bütün Cuma gününü bir projede kullanılacak bazı malzemeleri almak için fellik fellik Eminönü’nü gezerek geçirince akşama oyunu izlemek için çok az miktarda kalorim kalmıştı. Aldığım temizlik malzemelerini işyerinden eve kadar taşıyarak iyice tükettiğim gücümün son damlalarını da çöpe atacağı bir malzemeye ben 10 lira vermeyi kabul ediyorken fatura vermeyi reddeden sokağın köşesindeki elektrikçiyle kavga etmeye harcadığımdan yemek yemeye ne vaktim ne enerjim kalmıştı. Elimdeki eşyaları bırakıp daha önce satın almış olduğum biletleri oyuna yarım saat kala gelip almadığım için başkasına satmasınlar diye aceleyle Kerem Yılmazer Sahnesi’ne koşturdum. Ne var ki beni sahneye ulaştıracak otobüs bir türlü gelmek bilmedi. Geç kaldığım için biletlerin yanması korkusuyla dolmuşa atladım fakat dolmuşta Bağlarbaşı’nda bilinmeyen bir müşteriyi(!) beklerken az önce durakta beklediğim otobüs geldi ve üstelik bindiğim dolmuşu da geçti! Yokuş aşağı koşmak suretiyle biletlerimi yanmaktan kurtardım; fakat koltuğa oturduğumda gözlerimin kapanmak üzere olduğunu fark ettim.

İsrailli yazar Ilan Hatsor tarafından yazılan Maskeliler oyunu 1990 yılında İsrail tarafından işgal edilmiş bir köyde geçiyor. Biri İsrail’e çalıştığından şüphelenilen, biri Filistin kurtuluş ordusuna katılmış diğeri ise arada kalmış üç kardeşin hesaplaşmalarını ve kavgalarını anlatırken İsrail-Filistin gerçeğini kardeşlik-düşmanlık ekseninde işliyor. Tek perdelik oyun, canlı öğeler barındıran dekor ve üç oyuncunun mükemmel oyunculukları ile sıkıcı olmaktan uzak bir görüntü sergiliyor. Oyunun en etkileyici sahnesi ise en son sahnesi. Sahne karartıldıktan sonra salonun duvarlarında mavi kırmızı yanıp sönen polis ışıkları, silah sesleri, öldürülen insanların çığlıkları vesilesi ile anlatılan hikaye seyirciye yaşatılıyor.

Oyunu izlerken gözlerimi açık tutmak için fazladan çaba sarf etmek zorunda kaldım. Bitince kardeşim ayağa kalkıp alkışlamayı kastederek “Abla, ayağa kalkmayacak mısın?” diye sorunca “Vallahi çok yorgunum illaki birileri kalkar” diye cevap verdim; fakat ön tarafta üç – beş kişiden fazla ayağa kalkan olmayınca kalkıp alkışa öyle devam ettim. Sonrasında salonun çoğunluğu ayağa kalktı ve bu sebeple perde en az beş kere kapanıp açıldı.

Ben dolanmaktan, oyuncular alkışlara selam vermekten yorgun haldeyken günü noktaladık ve başka bir oyunda görüşmek üzere salondan ayrıldık.

Yazan: Ilan Hatsor

Çeviren: Nebil Tarhan

Yöneten: Taner Barlas

Dekor Tasarım: Duygu Sağıroğlu

Kostüm Tasarım: Zuhal Soy

Işık Tasarım: Murat İşçi

Efekt Tasarım: Erhan Aşar

Dramaturg: Dilek Tekintaş

Oyuncular: Serdar Orçin, Levent Üzümcü, Mehmet Gürhan

“Maskeliler” oyunu ile ilgili başka bir yorum okumak için buraya tıklayınız.

Özgün İçerik Kodu: B5148295013FB82F055009F1E79BC37C7E8BF7EF

Düşleşim

2009-03-19T14:18:00.000-07:00

Bir süredir "Açsam mı, açmasam mı" ikileminde beklettiğim yeni blogum açıldı. Devam ettirebileceğimden emin değilim ama deneyeceğim.

Buraya tıklayıp okuyabilirsiniz.

Not: Sağ tık>Yeni Pencerede Aç

Kabare

2009-03-19T04:10:00.000-07:00

Büyükşehir Tiyatroları’nda sahnelenen Kabare isimli oyunu dün (18.03.2009) Üsküdar Müsahipzade Celal Sahnesi'nde balkondan izleme fırsatı buldum. Joe Masteroff imzasını taşıyan Yücel Erten yönetmenliğindeki oyun 1931 yılında Almanya’da geçiyor. Yazmak istediği romanı için konu arayışında olan Amerikalı bir yazarın Berlin yolculuğunda trende bir Almanla tanışması ile hayatına giren insanlar, 1931 yılında Alman toplumunun içinde bulunduğu durum, siyasi gelişmeleri, gittikçe yükselen Nazi faşizminin etkileri, yazarın yaşadığı ani ve kısa ömürlü bir aşk hikayesi müzik ve danslar eşliğinde anlatılıyor. Birinci perdede danslar ve figürler sahnede oldukça hoş görüntüler oluşturuyor. Fakat konuların ilerleyişi ilk perdede oldukça yavaş ve birbirinden kopuk halde. Orijinal dilinde anlamlı mesajlar verdiğinden emin olduğum şarkıların Türkçe uyarlamalarını çok başarılı bulmadığımı belirtmeliyim. Birkaç şarkı dışında hemen hemen bütün parçalar anlaşılmazdı. Kelimelerin vurgusu özensizdi. Çok sayıda kelime ortasından bölünerek müziğin iniş-çıkışlarına uyuyordu. Şarkıyı söyleyenin ne dediğini anlamak çok güçleştiğinden izleyiciler yer yer oyundan koptu. İkinci perde ise sosyal ve siyasi mesajlar açısından oldukça doyurucuydu. Artık açıkça yer verilen Nazi baskılarına getirilen eleştirili yaklaşımlar ikinci perdede izleyicide ilgi uyandırdı. Oyunun en güzel bulduğum, en etkileyici sahnesi nişan kutlamasında Nazi taraftarı dostlarını eğlendirmek için söylemeye başladıkları marşa tek derdi eğlenmek olan burjuva sınıfının ayaklarını yere vurarak eşlik edişi ile siyasi gelişmelere paralel olarak dostların nasıl dışlanabileceğinin gösterildiği ve ırkçılığın ayak seslerinin duyulduğu sahne oldu.

Oyunculardan Mert Turak ve Senan Kara’nın oyunculuklarını tek kelimeyle mükemmel buldum. Senan Kara dansları, sahne hakimiyeti, etrafındaki olaylara ilgisiz kalışı, kurduğu eğlence dünyasında kariyer yaptığını zannedip amaçsızca sürüklenen Sally Bowles rolünü hareketleri, mimikleri ve ses tonu ile ustaca tamamladı. Sunucu Emcee rolündeki Mert Turak ise yine mimikleri, tavırları ile rolünü başarılı bir şekilde taşıdı. Seyirciyi güldürdü ve hatta kendine hayran bıraktı. Oyunda rolü üzerinde iğreti duran oyuncu zaten yoktu; ama Mert Turak ile Senan Kara’nın oyunculukları şapka çıkarttırdı.

Kabare oyununu, “İyi oyun” değerlendirmesinin biraz daha üzerinde “iyi” olarak değerlendiriyorum. “Kesinlikle gidilmeli” demiyorum ama bence imkanı olan izlemeli.

Sonuç olarak, oyunu beğendim ve izlerken keyif aldım. Oyuncunun sahnenin önüne doğru biraz ilerlemesi ile oyuncunun ayakkabısının ucunu bile görmek isteğinde olan ön sıra izleyicileri, öne doğru eğilip balkondan kafalarını uzatarak görüş alanımı sabote etmeselerdi daha da çok eğlenebilirdim.

Oyuncular:

CAN BAŞAK

ERASLAN SAĞLAM

ERGÜN ÜĞLÜ

HAKAN ARLI

IŞIL ZEYNEP TANGÖR

MERT TURAK

SELMA KUTLUĞ

SENAN KARA

Özgün İçerik Kodu: 3345C47248419AD60F083B28CBB8A7E3CCBCED54

Pdfdergi röportajı

2009-03-18T15:10:00.000-07:00

pdfdergi.com'da yayınlanan röportajımı okumak için tıklayınız.

Sıkı Takip

2009-03-17T03:42:00.000-07:00

16.03.2009 tarihinde Radikal Gazetesi’nde
“Patronlar artık işçinin ‘tuvaletinden’ de kazanıyor!”* başlıklı bir haber yayınlandı. Haber, çalışanlarının gücünü son damlasına kadar kullanmak isteyen işverenlerin insanların sağlığını tehdit ederek tuvalet ihtiyaçlarına müdahelesini konu alıyordu. Akıllı bir Türk firması, tuvalet giriş-çıkış takibi yapan sistemini basit bir hesapla işçilerin tuvalette harcayacakları fazladan 20 dakika ile işletmenin ne kadar zararı girdiğinin hesabı vesilesiyle tanıtıyordu. Bu basit hesaba göre günde tuvalette fazladan 20 dakika geçiren işçilerin işletmeye maliyeti bakın ne kadar oluyor. Günde 20 dakika 100 personel için 2.000 dakika ediyor. 22 işgününden 44.000 dakika ediyor. İşçinin bir saatlik ücretini 3 TL kabul edersek 2.199 TL ediyor. İşte bu meblayı bir işletmede fazladan 20 dakika tuvalette vakit harcayan 100 çalışanın doğal ihtiyaçlarının, sağlık sorunlarının, sonu ölüme kadar gidebilecek insan hakları ihlalinin bedeli olarak gören distribütör firma işverene şöyle sesleniyor:

“İşçilerin hakları olmadan sizden aldıkları zamanın para olarak size geri dönüşümü...”

Özellikle tekstil devlerinin çok etkilendiği bu pazarlama stratejisi hedef kitlesine ulaşmış durumda. Çünkü tekstil ürünleri üreticileri bu sistem sayesinde fazla mesainin canına okuyarak zaten kapasitelerinin üzerinde faydalanmaya çalıştıkları çalışanlarının günlük tuvalet ihtiyaçlarını yasal ihtiyaç molalarının dışında 3 kez 10’ar dakikalık tuvalet molaları ile sınırlandırmış durumda. Limitlerin aşılması halinde çalışanın maaşından kesinti yapılıyor. Tabi bu değerler genel uygulamaya göre. Aslında her işletme, kendi kurallarını koyma hakkına sahip.

Haberin içeriğine göre bu uygulama makine sektöründe de hızla yayılmakta. İşin ilginç tarafı, bu sistemi uygulayan büyük firmaların isimlerinin açıklanmasını istemiyor olmaları. Tuvalet bekçiliği sistemini kullanan firmaların deşifre olmaktan kaçışı, uygulamadaki çelişkiyi ve sorunları açıkça ortaya koyuyor. Sistemin diğer bir ilginç tarafı ise beyaz yaka çalışanlara uygulanmıyor oluşu. Sistemi Türkiye’ye getiren firmanın ortaklarından biri, bu konuya şöyle açıklama getiriyor: “Beyaz yakalılar belirli bir duruma vakıf oldukları için, olayın ciddiyetinin farkında oldukları için olayın dışında tutuyorlar.” Bu cümle ile tuvalet takip sisteminin yarattığı hak ihlali ve çelişkiler yanında bir de “yanılgı” unsuru ortaya çıkıyor. Şöyle ki; “Ne müdürler gördüm. Zaten yoktular”.

Kullanan firmalar ne diyor?

Sistemi uygulayan firmalardan biri Sema Tekstil’in İdari İşler Müdürü Sedat Aydın, sistemi neden kullandıklarını şöyle açıklıyor: “Çin’le rekabette zorlanıyoruz. Bu yüzden kâr edemiyoruz. Bu sistemi kurmadan bir hafta önce aldığımız işi vaat ettiğimiz zamanda yetiştiremediğimiz için 72 bin TL ceza yedik. Personellerimizin sorumsuz davranışları yüzünden firmamız ciddi zarara girdi.”

Bu cümle bana bir iş görüşmesinde yaşadıklarımı anımsattı. Otomotiv yan sanayi alanında faaliyet gösteren orta ölçekli bir firmada işletme müdürü ile görüşmüştüm. Fabrika, orta ölçekli olmasına rağmen yeterince büyüktü. Organizasyon yapısı oturmuş, üretim hacmi gelişmişti. İşletme müdürü sıfatıyla görüştüğüm kişi müdür olmaktan çok uzak, iş görüşmesi yapılabilecek en berbat kişiydi. Görüşmeye başladıktan beş dakika sonra iş umurumda bile değildi. Nezaket kurallarını elden bırakmadan tartışmaları sonlandırıp gitmek tek isteğimdi. “Bir fabrika kurulurken nelere dikkat edilir, neler yapılır” konulu sorgulanmamda işletme müdürü ile aramızda ciddi bir gerilim oluştu. Ben fabrika yapılırken çalışanların dinlenme alanlarının, tuvaletlerin yerine dikkat edilmesi gerektiğini, bu alanların çalışma bölgelerine yakın olması gerektiğini savunurken müdür, aksine bunların uzak olmasının işçinin işine geldiğini çünkü işçinin aslında temelde çalışmak istemediğini, tuvaletin işçi için işten kaçmak ve etraftakilerle muhabbet etmek için güzel bir bahane olduğunu ileri sürüyordu. Bu konuda sıkı bir tartışma yaşadık. Görüldüğü gibi pek çok işletme bu konuda benzer fikirlere sahip.

Elbette çalışma şartlarını suistimal eden çalışanlar her işletmede var. Bununla beraber tuvalet molasını sık kullanan herkes de iyi niyet sömürüsü yapıyor değil. Çalışanlar tuvalette fazladan yarım saat, bir saat geçiriyorsa işletmenin bunun sebebini sorgulaması gerekir. Bunda pek çok etken olabilir. Ama bence bu kaçışlarda en önemli iki etken var. Bu etkenlerden biri, çalışanın gerçekten çalışmak istemiyor oluşu, çalışmaktan kaçıyor oluşu diğeri ise çalışanın çalışma şartlarının ağır oluşu. Birinci grup çalışanları, “çalışmak” eylemine yatkın olmayıp her işten kaytarmanın yollarını arayanlar oluşturuyor. Gerçekten bu tip insanlar her yerde var. Hepimizin hayatında, tanıdıkları arasında mutlaka çalışmaktan kaçmaya bakan en az bir kişi vardır. İşsizliğin yüksek oranlarda seyrettiği ülkemizde asgari ücrete çalışmaya talip binlerce insan varken çalışmak istemeyen insanı illaki elinde tutmaya çalışmak ne kadar anlamlı? İşverenin çalışmaktan kaçan çalışanları “işlerinin gerekliliğini yerine getirmedikleri” için işten çıkarma hakkı yasalara göre zaten var. Çalışmaya ihtiyacı olan birini işe almak dururken çalışmak istemeyeni fazladan para harcayarak işin başında tutmaya çalışmak hiçbir anlam taşımamakla birlikte, ne mantığa ne adalet anlayışına ne de bir işletmenin çalışma prensiplerine uyuyor. Bunda ısrarcı olmak, anlamsız ve faydasız uygulamalara gitmek geleceği olmayan, profesyonellikten uzak firmaların yapabileceği eylemlerdir. Bu durumda çalışan yönetim anlayışını oturtamamış, profesyonel liderlik ve yönetim anlayışından uzak firmaların krizden etkilenmesi zaten kaçınılmazdır. Ağır çalışma şartlarına sahip çalışanların oluşturduğu ikinci grup ise dinlenebilmek, nefes alabilmek adına sürekli ihtiyaç molalarına kaçıyorsa firmanın burada o kişinin ya da kişilerin çalışma şartlarını incelemesi gerekir. Zira ağır çalışma şartlarında kişi, molalara kaçmasa hatta oturduğu yere bağlansa bile verimli çalışamayacaktır. Çalışan için uygun çalışma şartlarının oluşturulması insan hakları ve verimli çalışma açısından zaruridir. Bunun çalışana ve işletmeye sağladığı faydayı göremeyenler de yine ancak ve ancak cirosuna bakmaksızın zihniyet olarak küçük kalmaya mahkum firmalardır. Zaten bu tür firmalarda çalışanlar sürekli olarak değişmektedir. Çalışanların çoğu da mecbur oldukları için o firmada çalışmaktadır. Buldukları ilk fırsatta iş değiştirmeleri bundan kaynaklanan son derece haklı eylemlerdir.

Çalışma şartları ya da kişisel sebeplerden işten kaçan çalışanları parmak izi okutarak, maaşlarından keserek işlerinin başında tutmaya çalışmak işveren açısından beyhude bir çabadır. Özellikle sağlık sorunu olanları mağdur konumuna düşüren bu uygulamanın tabipler ve hukukçular tarafından “kabul edilemez” bulunuşunu açıklamaya/tartışamaya gerek bile yok sanırım.

Otomasyona geçiş ve çalışanlar

Çeşitli sektörlerde otomasyona geçiş üretim, verimlilik, teknoloji açısından elbette bulunmaz nimetler. Otomasyonun getirdiği en büyük sorun ise insiyatif kullanma hakkını devreden çıkararak çalışanı pasifize etmesi. Otomasyonun doğru uygulanmadığı işletmelerde çalışan aklının üretime katılmaması geliştirici fikirlerin üretimden uzak kalmasına sebep oluyor. Otomasyonun doğru uygulanmadığı işletmelerde benzer şekilde çalışanların verimlilik oranları da görünmedikleri için hesaba katılmıyor. Çok sayıda işletme, makine başında duran bir operatörün en verimli çalışma şeklini “bir yerden alıp başka bir yere koyduğu parça sayısı” ile ölçüyor. Doğru uygulanmayan, sektörüne, pazarına, bağlı bulunduğu ülke hukukuna uygunluğu düşünülmeden kurulmuş otomasyon sistemleri verimlilik açısından işverenleri gerçeklerden uzaklaştırıp “zaruri ihtiyaçlar” üzerinden tasarruf yapmaya yöneltiyor.

Anlaşılan o ki ekonomik krizlerin yarattığı fırsatlar gün geçtikçe katılaşan çalışma şartlarına idrar takibini de eklemiş bulunuyor. Yakın bir zamanda, çalışanların idrar tahlillerine bakarak öğlen yemeğinde neyden ne kadar yediklerinin tespit edilerek yemeklerine de sınır getirilmesi uygulamasına şahit olursak şaşırmayacağız.

İlgili haberin tam metnine ulaşmak isteyenler buradan ulaşabilir.

Özgün İçerik Kodu: F81DEF1732C0ED6D97B972C993E416D9BCE13F20

Sosyalleştiremediklerimizden misiniz?

2009-03-13T15:44:00.000-07:00

Yeni çağın yeni modası haline gelmiş bir hastalık insanların başına musallat oldu. Kronik hastalığın adı: sosyalleşmek. Ulan ne sosyalleşmeymiş bu arkadaş. Herkes ille de sosyalleşeceğim diye çırpınıyor. Her gece çıkacaklar, yorulacaklar, her gece lüzumlu lüzumsuz çok sayıda insanla tanışacaklar, sonra hepsini unutacaklar, ertesi gün okula/işe geç kalacaklar, kendilerine vakit ayıramayacaklar, kendilerini dinleyemeyecekler, kendileriyle yüzleşemeyecekler, bir kitap bile okuyamayacaklar, evde film izlemek için ille de marketten yüklü alışveriş yapıp 30 kişiyi eve doldurmaları gerekecek. Ne eziyetli bir hastalıkmış sosyalleşmek. Sosyalleşmekle yetinseler yine sesim çıkmayacak. İlla ki başkalarını da sosyalleştirecekler. İstemiyorum diyorum. Yiyip içip sonra kendimden geçip kendimi rezil etmek sosyalleşmekse istemiyorum kardeşim. Sosyalleşmiyorum ben. Düşün yakamdan. Dans etmeler, bağırmalar, kendinden geçmeler, sızmalar. Yok, diyorum, bedenimin ve beynimin kontrolü bendeyken ben mutluyum yahu, dahası kime ne? Arkadaşlarımın olması beni tabi ki mutlu ediyor ama ben evimde karanlıkta parlayan masa ışığımın altında, herkes uyumuşken sessizliği bozan bilgisayarın fırıl fırıl dönen fanının gürültüsü eşliğinde hikayeler yazmaktan, okumaktan mutluyum. İlle de masaların üstüne çıkıp tepinmem mi lazım? Ama olur muymuş hiç. Daha yaşım kaçmış ki. Hem zaten çılgınlar gibi eğlenmezsem nerden bilebilirmişim ki çılgınlar gibi eğlenmenin ne olduğunu. Çılgınlar gibi eğlenenlerin yanında otokontrolünü sağlayıp insanların ne hallere düştüğünü görmeyen sensen, sen nereden bileceksin çıldırmamanın ne demek olduğunu? “Sosyalliğin dibine vurduk biz!” diye iyice cılkını mı çıkarmak lazım eğlenmenin? Benim eğlence anlayışımda kontrolü kaybetmek yoksa ben neden illa ki senin sosyalleşme içeriğine entegre oluyorum? Deli miyim ben, neyim.

Geçtiğimiz günlerde sayfanın sağ tarafındaki modüllerden “Sözün Sonu” kısmına Perihan Mağden’in “Korkma bu akşam gelip çalmam kapını” isimli kitabından bir alıntıyı koydum. Birkaç gün içinde oradaki sözü değiştireceğim için buraya bir daha yazıyorum.

Demiş ki Perihan:

“Sosyalleşe sosyalleşe ruh hayatınız falloş olur ve sosyalleşmenin nasıl can sıkıcı bir şey olduğunu, nasıl sizden götürdüğünü, nasıl ciddi bir ruhsal erezyon yarattığını dahi kadedemeyecek hallere düşersiniz.”

Ne de güzel söylemiş.

"Öyle" sosyallik düşmanlarım başına, istiyorlarsa dostlarım da alabilir. Ben böyle sosyallikten memnunum.

İsteyen asosyallik de diyebilir.

Kime ne?

Mesela banane.

Özgün İçerik Kodu: 6A51933E64C2611324B218A2BBC50B65B4B3DCA0

Başlıksız!

2009-03-12T13:07:00.000-07:00

Anladım ki bu işler benim muhalif yanıma çok ters. İçimdeki isyancı sesleri bastırmak için nasıl bir mücadele verdiğimi kimse bilemez. Ah şu "mecburiyetler" yok mu. Bir yanım kalk git diyor, öbür yanım oturmalısın diye ısrarlarda. Tarihin tekerrüründen ibaret yaşananlar. Dün yaşananlar, farklı bir kisve altında bugün de yaşanmaya devam ediyor. O zaman nasıl sabredip karşılığını aldıysam şimdi de sabretmesini bilirim. Karşılığının ne olduğuna da zamanı gelince ben karar veririm.

Ben, bu dünyaya uyum sağlayamıyorum.

Bu saçmalıkları, bu baskıları, bu zorlamaları kabul edemiyorum.

Bu haksızlıklara tahammül edemiyorum.

Bunlara yalnızca dayanıyorum.

Geçici süreliğine.

Sabrediyorum.

Sessizliğin gürülütüden evla olduğu zamanlarda susmayı tercih ediyorum.

Hesap gününün geleceğini adım kadar iyi biliyorum.

Özgün İçerik Kodu: F3E16DC1EB7119C4A0B485228F81331BA24779CB

Sizinkisi bir aşk hikayesi

2009-03-11T15:06:00.000-07:00

AKP’ye oy verenler yani Bekir Coşkun’un özgün tabiriyle okumaz, görmez, sorgulamaz vatandaşlar Coşkun tarafından “Göbeğini kaşıyan adam” olarak tanımlanmıştı. Arada sırada “Yok canım, AKP’ye oy veren herkes de göbeğini kaşıyan adam değil” diyerek kime dediğini belirsizlik bulutu arkasına saklamaya çalışsa da bunun alenen “Halkı aşağılamak” olduğunu hemen hemen herkes kabul ediyor. Konumu gereği Coşkun herkesi kastetmediğini söylüyor; ama kendisiyle aynı fikri, aynı dünya görüşünü paylaşanlar bu “Halkı aşağılamak” mevzusundan hiç de rahatsız değiller. “Evet, evet hepsi böyle!” heyecanı içerisinde yaşarken aksine bu aşağılamalardan derin bir haz duyuyorlar. Duyulan haz, ego tatmini beraberinde başka faydalar da sağlıyor. Göbeğini kaşıyan adam geri kalmışlığı besleyen partilere oy vermeye devam ettikçe bütün yanlışlar nasılsa göbeğini kaşıyan adama yıkılacak, böylece hatalarda aynı paya sahip olanların suçu görünmeyecektir. Savunma ise son derece basittir: “Ama siz bize/bizimkilere hiç oy vermediniz ki!”. “Oy vermedik de faaliyette bulunmak için illa ki koltuk mu lazımdı?” diye sormak kimsenin aklına gelmez. “Taş üstüne taş koydun mu?”, “Yapıcı eleştiriden haberin var mıdır?”, “Hayır’dan başka kelime bilir misin?” sorularına karşılık vermesi zinhar imkansız olanların yanında sorumluluk alan, suçu ve başarıyı paylaşmasını bilen her kesimden, her partiden muhalifleri tenzih ederim. Saygımı duyarım. Selamımı gönderirim. Fakat muhalifliği “Hayır” demekten ibaret olanların, “İnsanları bugün ne ile aşağılasam” diye düşünüp sonra ‘öyle demedim’e kıvıranların, “Dur şunlara biraz giydireyim de aramızdaki maaş farkı ile birlikte toplumsal sınıf farkı da ortaya çıksın” diye köşe dolduranların samimiyeti su götürmez bir biçimde gözler önüne serildi. AKP Hükümeti’nin belki de tek güzel tarafı bu oldu. Sapla saman ayrıldı. Toplumun bütün ekonomik, sosyal ve siyasi gruplarının hepsinde sapla samanın arasındaki fark ortaya serildi. Bu ayrılma biraz gergin oldu, orası ayrı. Yıllardır yapısal kemikleşmeye gitmiş ve birbirine kapalı yaşayan toplumlarda, ötekilerin seslerini yükseltmeye çalıştıkları zamanlarda bu tip ayrılma gerginliklerinin ortaya çıkması doğaldır. Asıl önemli olan bu toplumsal fikir çatışmasını nasıl atlattığınızdır ki biz burada fena halde çuvalladık.

Bekir Coşkun cephesinde yaşanan travmanın “Göbeğini kaşıyan adam” şeklinde vuku bulmasının benzeri geçtiğimiz günlerde Nihat Doğan cephesinde yaşandı. CHP Siirt İl Başkanı Şakir Sula’nın iddialarına göre Nihat Doğan yerel bir televizyonda halka “Şerefiniz varsa AKP’ye oy vereceksiniz” diye seslenmiş. (Radikal Gazetesi, 11.03.2009) Tersinir algılanma özelliğini fazlasıyla taşıyan bu cümle de pek tabi ki “Halkı aşağılamak”, “Halka hakaret etmek” misyonlarını yüklenmiş vaziyette. Peki o zaman Nihat Doğan’ın sözlerinin anlamsızlığını, saçmalığını, işgüzarlığını Bekir Coşkun’un akademik aşağılama(!) yöntemlerinden ayıran nedir? Yani Bekir Coşkun’u Nihat Doğan’dan ayıran nedir?

Hiçbir şey.

Nihat Doğan’ın yaptığının adı cehalet ise Bekir Coşkun’un yaptığının da adı cehalettir. Hayatta belki başka hiçbir ortak noktada buluşamayacak olan iki adam “Halkı aşağılamak” noktasında buluşabiliyorsa bu “cehalet”ler arasında artık hiçbir fark yaşayamaz. Biri cahilliğinden konuşur durur, öbürü cehaletinin farkına bile varmadan konuşur. “Kendini bir halt sanma” hastalığının pençesinde kıvrana kıvrana böyle birbirlerine benzer hale gelirler işte. Onu aşağıla, bunu aşağıla, şuraya baskı yap, buraya emret diye diye gün gelir 'Hayatta yan yanana gelemeyiz' dediğiniz insanlarla aynı ayrışmada sap gibi kalıverirsiniz ortada. Buna da literatürde “Ego tatmini için karizmadan olmak” derler ki o da karizmanız varsa.

Bu hikaye, “Göbeğini kaşıyan adam”dan “Şerefsiz”e uzanan yol olur. “Sizinkisi bir aşk hikayesi” bu hikayeye ad olur. Yaptığı insanın kendisine kapak olur.

Özgün İçerik Kodu: 202B9BBD25AE19F23283551327817086D8B32BF1