Bugün sensiz geçirdiğimiz 9. gün. Doktorlar çok az zamanı kaldı diyorlar. Kendimizi kötü ihtimale hazırlamaya çalışıyoruz ama insan umut etmeden yaşayamıyor.
Bugün yine tüm kardeşlerin tam kadro yanındaydı. İlyas amca, Hanife abla, Vesile ve Reyhan ablalar, Meral yengem, Kezban teyzemin arkadaşları, Saadet teyze, Emine teyze hastanede bizi yalnız bırakmadılar. Müşerref hala da yine bugün yanındaydı. Ortaköy'deki eski akrabalardan İsmail ve Ömer'in oğlu Tahsin de bugün ziyaretine gelenler arasındaydı. Ayrıca Sena abla da telefonla durumunu öğrenmek için aradı.
Tabi bugün ananem ve dedem de yanındaydı. İlk önce Meral yengemin girmesine karar verilmişti ama sonradan yine ananemde karar kılınmış. Ananem yanına gelene kadar dua etmiş. "Ben onunla konuşurken kalp atışları hızlandı" diyor. Odaya ilk girdiğinde ekrandaki çizgilere bakmış. Seninle konuştuktan sonra hareketlendiğini görmüş. Biz, ananemi duyduğuna inanıyoruz.
Az da olsa, ufak da olsa umudumuz var. Çıkmadık candan ümit kesilmiyor. Geçmişi düşünmemeye çalışıyoruz. Yokluğunu düşünmemek için varlığında yaşadıklarımızı hatırlamamaya çalışıyoruz. Aksi takdirde dayanamıyoruz. Şu anki haline, sana, hastalığa gösterdiğin dirence odaklanmış durumdayız. Sürekli senin için dua ediyor, birbirimize destek olmaya çalışıyoruz. Seni bilmiyorum ama biz çok acı çekiyoruz.
14.07.2009
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
büşracım bu gün 10. gün her gün yazılarını okuyorum allahtan şifa diliyorum en az benimde senin kadar ciğerim yanıyorben bu gün gelemiyorum kendi doktoruma gidecem ama dualarım haticeye
YanıtlaSilSizin de bizim kadar üzüldüğünüzü biliyoruz Vesile abla. Hepinize çok teşekkürler. Eminim teyzem bunları hissediyordur. Bu kadar seveninin olduğunu bilmek güç verir. Dualarımız onunla.
YanıtlaSil